Literarishe bleter · 1929-12-20 · 51 (20.12.1929) · p. Seite 1003

9'20ר6ר'שס 3?סםסר נזם. 57 (294) . זײם 1003 װי ד#ום נםש קנויאט זיך בײ אירע םים, האט זי עם אויפנעהויב; און ארײננערןוקט אין די אוינ;. — שפיץ, ליבער, נו, זאגע, װאם האט םאםירט? — האט זי נעשנאבאט די 5יפ;. דער הונט האט זיך געטואיעט צו דער װארעטער האנט, װאם איז געגאנגען איבערן פעאעכא, ב׳טעת טעשה געציטערט אזוי װי א יתום, װען טען נעמט אים ארײן אין א װארעטער יטטוב. —נו,רויי!,?אײנער, רוייו... — ער האט מיך זײער איב — האט זי אין א װײאע ארוב װען שפיץ האט זיך אײננעשטיאט — אויםנעדרײט םיפנים צום באגאײטער — אזוי װי אן אײנן קינד האט ער טיך איב. איר האט איב יןינדעוץ — איז איר שטימע נעװארן מיט אטאא טאט. — יא... — און איר אאײן האט קינרעוץ — נײן. םיאיז געװארן שטיא. דער באנאײטער האט געװאאט אנטאן א נחת־רוח זײן נײער באקאנטער — האט ער אויםנעצוינן א האנט און נעפרװוט א פיר טון איבערן הינטישן פעאעכא. אבער דאם קאײנע גופא האט זיך פאוצאוננ אויפגעבאאזן און ארויסנעװארפן פון צװי׳טן די צײן נא״ך אין דעם פרעמדנס האנט ארײן א בײזן ביא. נו, נו, — האט די ראמע געװארנט טיט א םיננער — דו דו שאימער קערא אין דער א״גענער נאכט איז דער רוכ״עער מענטש געזעםן בײ ויך אין בעט און אײננעהערט זיך. די אוינן האבן געװאכט אין האאבן דריםא. ער האט דורך די אוינן-שפארעם נעזען א פארברוינטע םרוי איבערן ים, א הינטיש פעאעכא, א מויא װײםע צײן און צװישן דעם אאעמען פאאן אײנציקע, קורצע, מענטשאעכע שאוכצן. דאם נעהער איז נעװארן ררײ מאא דינער, װי סיאיז נעװען נישט אנדערש, איבער דער װאנט האט נעשאױכצט די נײע באקאנטע. צומארגנם האט זײ נאכאטאא אויפנעװעקט די זון. נישט באשטעאט זיך, נאר אאײן פון זיך האבן זײ זיך נאבאמאא נעטראפן ביים ים. — זענט איר נוט געשאאפן? — האט זי נעפרענט אויך דײטש און די ערשטע אויםגעצויגן די האנט צו אים. באאד אבער האט זי זיך צוריקנעכאפט און איבעמעחזרט די אײנענע פראגע אויה פראנצויזיש. — יא, יא, — האט ער גיך נעשאקאט מיטן קאפ און נעקוקט איר אין פנים אריי!: — זאא זי דאס האבן נעװײנמ בײנאכט? זײ האבן זיך װידער א שיף נעטון אויך די װאםערן. דאםמאא -— צוזאמען. בײרנם פנימער זענען געװען צענומען פון נעאעכטער און פון הויך רעדן. בײתם אײבער זענען נעשװומען אײנם נעבן םאנדערע. אזוי װי גרויםע, ברוינע פיש אויםן ברעג האט נעװארט שפיץ. הײנט האט ער נישט נע- ביאט. ער האט נאר געדרײט מיטן װײדעאע און פון צייט צו צ״ט אויפנעעפנט א מויא, אזוי װי ער װאאט נענענעצט. (סוף קומש) שוין דעריטינען יךטער און אעצטער באנד םון פאליטיש־ עטאנאמישן װערטערנוך צוזאמעננעשטעאט פון א. מאב. איאוםטרירט 11 בויגן 4 זל. — ביידע בענדער 21 נויגן 8 זל. דאס פאליטיש־עקאנאמי׳נוע ווערםער־בוך איז א נויטיק האנטבוך פאי יע־ דערן, װאם װיל זיך אריענטירן אין די געיעא-אספלעױפאליטישע באגריפן און עקאנאםייסע פראגן. דאם ערשטע און אײנגיקע בוך אויף ײרייט פון דעם מין. אן אוגר פון װיםן! צו באקומען: ב2 )}1ז\\316א ,"ז6ו1פץ8״ .£12{6ק5 .13.196 .0 .>ז .ק זײנער ־האט זיך טיפעי א״ננעפוגעװעט אין שטערן. איצט האט די דאמע נעטראנן א העא-באוי זײדענעם טארנן- מאנטא״ אךומגעזוימט בײם דעקאאט מיט האריק, װײם םוטער דער פרעםדער האט זיך אזוי װי אן זײן װיםן פאינוינט און ארויםגעברומט מיט א ט־פער, ברוםטיקער שט־ם: — זדראםמװויטע., ײ — גוטן מארנןן — האט זי זײער ערנםט צוריקנעענטפערט שפיץ איז שוין איצט נעזעםן א שטיאער ער האט נאר נע- מרונעט מיט די קײאעכדיקע, פ״כטע אוינן און פון צײט צו צ״ט א זופ נעטון מיט די נאז-אעכער — װאנען ז• היער? — האט די דאמע א מיש נעטון מיט א אעםעאע אין א הויך נאאז קאװע. דעם פרעמדנם פנים האט זיך פארקנײטשט. ער האט אנגע- שטרענגט נעקוקט אויפן פרויען-מויא, אװי װי א טויבער, װאם װיל באפן די פארם פון די װערטער — שפרעכן זיך דויטש, — האט זי אויפגעהויבן אויף אים אירע האאב-נעעפנטע אוינן. — ניע פאנימאױ — האט ער היאפאאז א בויג געטון דעם קאפ אויף א ז״ט און פײנאעך צענומען בײדע הענט. די דאמע האט אייננעביםן צװיי שורות ציין אין א פריש- אננעשמירט שטיק נעבעקם און קײענדיק אויפםנײ נעפרענט-. — פאראע ײו פראנםע? — אוין האט זיך דעם פרעמדנם קאפ א שאקא נעטון און אין אײן רנע איז דער טיף-אײננעפוגעװעטער קנײטש אויפן שטערן אויפנעט״עט נעװארן — כיפארשטײ א ביםא פראנצויזיש. — אויב א ביםא, װעאן מיר זיך שוין פארשטענריקן. — אביםא, אביםא — האט ער נערעדט אזוי װי א שואדיקער — זענט איר שװן אאנג אין אסטענדע? ער האט זיך זײער אויפמערקזאם צוגעהערט צום קאאננ םון די װערטער. די דאמע האט נאכאסאא איבערגעחזרט. — נעכטן געקומען — האט ער ערשט איצט םארשטאנען, '— קאן מען װיםן פון װאנען איר זענט? סיהאט װידער נעדויערט עטאעכע מינוט. זי האט װירער אי- בערגעחזרט און צוגענעבן דאפ װארט — נאםיאן. — רוסן — איז געפאאן א קורצאטעמדיקער, םרײדיקער קאאננ. שפיץ האט א נאנצע צײט געזופט מיטן םײכטן, צע- פאאטשטןינעזא און נעמרונעט מיט א פאר קאאטע אוינן. נאר דער- הערנדיק אזא קורצן אפנעהאקמן — רום — האט ער אויפנעבאאזן םיפעאכא און צעביאט זיך צװײ םאא. — װאם איז דען דאם, שפיץן? — האט זײן הארין אנ- נעשטעאט אויף אים א פארמאכט פנים. דאם נפשא האט צוריק אײננעצוינן סיפעאכא. דעם אײנענעם פארנאבט האבן אאע דרײ שפאצירט אויםן שטראנד. ער, זי און דאם הינטא. די זון האט זיך אראפגעאאזט אין װאםער ארײן א פארבאוטיקטע. בײרע מענטשן זענען געגאננען אײ- נער נעבן אנדערן און מער געברומט, װי נערעדט. אויף דער גרא- נאטענער אין דרײען-געװיקאטער, זײדענער שנור האט זיך נישט ניחאדיק נאכנעקאאערט יעפיץ צי ער איז געװען מיד, דער הונט, צי אים איז נאאט באפאאן א מרה-שחורה, נאר אויםנעזען האט ער, אזוי װי ער װאאט אײנ- נערארמ נעװארן איבערן טאנ סיקעפא שװער אראפנעהאננען, ראם װײדעאע פארשטעקט צװישן ד־ הינטערשטע פיםאעך, אזוי װי אן איבעריקע זאך. . בײדע מענטשן האבן פארנעס;, װ״זמ אויס, אז עם שאעפט זיך זײ נאך אן עאנט נםש עטאעכע מאא האט ש־פיץ אפגעקרעכצט אבער אהין דארט אויבן, װו• די צװײ קעפ האבן ז־ך אזוי נעשאקאט א״נער נעבן אנדערן — איז דאס הינטישע אפקרעכצן נישט דער- נאננען. האט ער זיך, מוז זײן, פארטראכט, דער דאזיקער שפיץ. און װען זײן הארין האט א״נמאא אויםנעצויגן א האנט אויםן ים ארוים— האט זיך דער הונט פאוצאוננ םארקײכט אאננ, שפיציק — אזוי װי עס װאאט אים אננעבאפט א בהאהדיקער צאן-װײטיק. — װאם האט פאםירט? — האט די דאמע אװעקנעמאכט די האנט פון אויםן ים ארויס, האםטיק אראפנעבוינן זיך און זעענדיק,