Literarishe bleter · 1929-12-20 · 51 (20.12.1929) · p. Seite 1002

?יס^ר^רישס 012. '5 (294) זײס 002/ ארויה אפנעיעוװמען א עטילן, ה$ט ער זיך אױפנעיטעעאט און ארוד- נעקוקט. אין רער הויך האבן נעפאטיסט פלינא פון מעװעס, דורכ- נעהאפטן מיט רויטער זוניקײט. הינטעײ רי פרײצעכ פון :עכטן נעקומענעס האט זיך טיט אמאר רערהערט א פיױך. מיט א הארבער מינוט יצפעטער — א די-;עד אפנעהאקטעד העט״סער ב־א. דער מענט־כ האט האסטיק אויכ- געדד״ט ם־פניס. אדיפן זאמר — א װ״כ, פירכנע הינטא, וואס װארפט מיטן קעפר אוי,• רי װאכערן ארוי,?. צו איס, צוס מענטיט, יטװימט א ראננע, נרויסע זאך. די זאך פארקירעװעט זיך אביסל אן א זײט אין •עטערט זיך אויף. א פרוי. זי ציט אפ מיט בײרע הענט דאס װאכער פון פניס אין מיט א מויר צעראבטע צײן דופט זי צוס ברענ: — *עפיץ, קאב העח אבער ״טפיץ האט זיך הינטערװיירעכטם אפנערוקט אויץ עט- רעכע טריט א־ן נאכטעד צעיטאקאט זיך אהין, װו זײן הארין איז גע־ יטטאנע;. רי פרוי האט זיך אויפכנײ ארויפנערײנט אויפן װאכער דער מענט״ט האט זיך צונעקוקט צוס :ערונצרטן *טטראס, װאס האט זיך נאכנעצוינן נאך יענערכ פיס. ז״ זענען געיצװומען נייטט װײט אײנער פון אנדערן. פון צ״ט צו צײט האבן זיך בײדע אויפגעהויבן פון װאסער ארויס, אװעקנעיטטערט זיך אין *טטומערהײט נעקוקט אויך זיך פץ א ז״ט האט ער נעזען א רענגרעך הארב-אװאר פניס, א ב־ײטן, אפענעס *טטערן, אויגן העאער װי באוי. זײ פארמאכן זיך נײטט מער װי ביז אין רער העאפט. הענט ברוינע, קײאעכריק נעצערטאטע, אקסאען — עטװאס אראפנעאאזטע. זי קוקט אפן. זײן אײב נראנעט מיט א טרוקענער דײנקײט. סיא־ז אננעיטטרעגנט, *טטארק־געבױט. פון א *טװאדץ ־ אײננערעמט םע־דר קוקה ארוים א אאיױ, פארטראכט פנים. אויפן קרארן •טהערן ני״ך אטגער דער נאז — א הארב-רונדיקער םורטעד קנייטיע. אזוי ײי אן א'י;;עפי;עײעטער ארער ד• האר, •טןןאדצע. הע;;ען קאפריזנע אין רי אויגן ארײז. . ראם ה־גטר אויפן זאטד דאדט האט זיך אויפםגיי געראזט קאם דאטע רערטאגט - האט ייך ן האט ײידער נ״טט נעפארגט. דעטאאט האט ז־ך אוישגעצױנן אױפן װאטעד און גענוטען •םװיטען אבעד ־-•2■ ד• םלוי אױפםניי צום ב־עג. רעל פרעדרער אױ טיטנע־טײוטען. ער איז ארױם פריער אויפן זאטר ׳צטירערהײט איז ער אונטערגעקוטען דעם הינטער פון א זײט, א כאפ געטון עם אונטערן בײכר און נ״םט קוקנד־ק. ױאם דאם ײייםע נפיםר האט זיך נערים;, האט ער עם ארײננעטראנן אין ים. פאזיכארויםטא — האט עד עם דעראאננט דער דאטע. אירע האאב־נעעפנטע אױנן האכן פאר׳םאטנט נעטטײכאט א־ן ר־ וו־נקאע;: ראנקע •טעהן! א-ב :ײן א ז־ינער איז ״ײין ר• זון געטטאנען איבערן ים א װײםע. רי טעראםן פון די קאפע-הײזער זענען פוא נעױען טיט נעסט. ם־האט ז־ך געטראנן א רוײםיק, גארנאדיק נערעדערײ באנאײט פון א יםטיא-צעיםפיאטן קײאדטעט רער קרע״דער, װאם האט זיך געהאט אויפנערוט נאך דער פריטארננדיקער באד, איז איצט ארוים אויפן באאקאן. ער האט צו- :אן, ױאם עס הערט ז־ך אויפן •םטראנד און הויכע פ־נור האט זיך אויסנעיםניטן דער ה־טא האט זיך נידער־קער אראפגעאאזט אוי־ די ױא- כער;. דער ים א־ז נעױארן נעדיכטער. א״ננעצו־נענער ער האט זיך איבערנעױא־פן ײאם אטאא ־םױע־ער פויאער, ױ• ער ױאאט נעהאאטן ב״ב פארנאיױעדט װערן. ר• ראטע, ױאכ האט ז־ך ט־טנעױארפן טיט ר• ױאםעדן, א־ז ארויכ אײפן זאט־ ד• באד־פרו• האט זיך פארוױקאט א־ן א יאנג;, ױארעטען טאנטא. דאה הינטא האט זיך ניך, ניך אזו• ױי אן א״פ- גע־םטעאט קנויאעכא — געדר״ט אריכ די:אםע פ־ם פון ז״ן הארינטע. דער טענט״ם א״פן כא־קאן האט טײ :עצו־נ; רעפ רויך פון פאפ־יאכ. אי־ויםנעאאזט א־ב •םטיקאעכױ־יז דודך א װינקא פזן טױא און געט־אבט, אז םיא־ז דא אאנגױ״א־ק, זעד אאננװ״א־ק או; א.״פ טאינן, ארע־ א־בעי־טארנ; ױעאן אױך אײםפאא; אזעאכע טענ, וױ ה״נט, פא־פאקט ער ז״ן קיפע־ט ארן פא־ט אױעק. ב״נאכט, ױען ע־ א-ז גערענן צױ״ם; פ־־־ם-א־כעדגעצױנן כעט- געױאנט א•; נערד״ט ײך פ־ן א״ן ז״ט א״י רעי צױ״טער -- א־ז ע־ יםי־; ײכע־ געױע;, אז טא־נ; פא־ט ער טאקע אװעק. עד האט נ״םט נעױוםט פו; ױאנע;, :אר א־כ קאט זיך אויםגע- ױ־זן. או א־בעד א ־ואנט — צ־ פין רינקם צי פ•; ־עכטכ — רערט ױעי צ• עטעצן. אט ״םטעיט ױך אפ דאם ק-ר. א •םפאי־ע ױ״רע •םטיר. פו; דער •םטירק״ט א־ײם •םנ״דט ײך א טאט, פאדטי״בט, אפגעהאקט ניננדא. ע־ האט דאם געפיר, אז אי־ם אים ױ״נט טען. עי א־ז איאפ פדן נערענע־ אויפנעדױ״ט יאכ ר־כט, אפגעבו־ג; אכ־כר ־אכ יארקאן-פענםטער א״י יענער ז״ט אװ ד־ נאבט נערעגן א כר־נדע. פון אינטן יהאט ז־ך א־״פנעטי־אנן א האםטיק, א״אנדיק •םט־אטע;. ט־נוטנװייז האט זיך איױםגעױיז;, אז דעי *ם האט ז-ך יא־ט א־ן ־ע־ פינםטערנ״ם פארכרינעט, אז דאם דםרא- קעט ע־ אזוי ט־ט אזא א־טפעט א•; האט :״םט ק״ן צ״ט העב אטעב צו באפ; :כ ם האט נעצוינן א;א- א ׳־: א א• נקז צ־ םע־ ױ־נט און א־בעי־געראזט א״פ; נוטע; א געזאיצענע־ ב־טעררעבן טעב הע־ טענט״ם האט צ־י־ק ציגערענט יאכ פענםטעד יאכ גע- ה״ים פו; דרו־פן א־ז צו קיין געװיין נ״םט ענרעך נעױע;. עי האט אינגאנצ;" באהארטזיאין קאײנעם ציטער עי קאט ײך אויפכנ״ פארײ־קרט א•; רעד יאי־־ע אץ א״; אויער האט ע־ נעהאט ד■ צע־״־םטע :אכט פון ד־ו־םן — א•; א•; צױ״טן האט אזו־ ײ• נעצ״רטע ט־אפנכ — ױ־־ער נעניטען קאפען דאם אפגעהאקטע. .ױי־נענ־יקע נענהי ־אכ ניננדר א־ז נעכאננען פ•; דער א״נענעי ױאנט, ײו ז״; כעט איז געיםטאנע;. ם האט ױך א־־נגענעם; אץ דעי װאנט א־״ן אץ או־ך צוי־ב ־ע־ פא־ט ע־ טא־ג; פץ יאנע; אױעק א־נדעי־פ־־, כטעט נאך װ־ פא־טאנ. ױע; דע־ טענט״ם האט נעטון אץ פניב א גיײכע צע׳םטאיצענע זו;, אזו• יװי 'א קופע־נעי טערעי אן א״פנעעפנטע האט ז■ ז־ך נע״םױענקט אץ ד־ קאי־בן פץ א״פגע״םטאנענעב יב. א*־־־ א טהאך ױ״ט - ־ א־ננאנצן ר־־דיק. ברר־ז ײז א־ז ױא־ םע־ אײפ; ־כ — גע״םניטענע בייטן — באיםפייצט: אטאר ט־ט פאי־טונקרטע פ־נקן פץ קופעי אטאי כראם-םעיעדץ, א.ץ אטאר אץ דערזען אי״פ; יואם האט אפנע- < קוק ט נעױאיט; עי־״םט עאקעי־טע ױ־ צי רט. די ב־־טן ױיקיען זיך, אױי •;. צע״םט־ פעט-גי׳ ראפנ״ן רעי־נאך א נר״ך ־; אי״ן, אנ־ע ״נכ א־ייע־; אנרעי־ן, א״ככ א•; ״עטיקעד פערי אי יך, װי אכער גי־ יאטענע תבוא־ י הו*ר געי' אז״ װ־ - האט באייזאז - איייפן געיטװינ־ . :?יד ם א־ז נע״םױינר אי־ו־ם פץ ציטער עי מ <-ט י קאט אוי ביד , האקטן צ״ט;ע־ האט פץ ־־ ״םט־נן. אץ א״דער ר• זץ יאפגעי־אפן ־עד א- א־יגענעב בארקאן, הארט נעבן נידר־קן װעני פענםטער פון צווייטן — ד■ היינט־קע ראטע פון ים. ט״רט א• אזנטעדנעהױבן דאס נעזעםל פון רער נאבאטאי ־אם ה־נטר אױ־ ױעריער עכ איז געזעסן אננעיםפאי־ט און ער •םאי־פקייט, א ב־א נעטיין צום פרעטד;, — •םפ־ץ, רויקי — איז ר־ הארין ז״נע יםט״ן נעבאיבן טיטן טעםער א־יעי א זעטערע, דער פרעטרער איז רויט געױאר;, רער קנ״ט־ם א־בער דעד נאז ן ״.<רלגו װאסעח אי; :עאמעמט אין זיך זײע-י־ געזאי־צענעס, סימעיאעבז סעס. סיא־ז גע־־ע; ׳טימערי־עד. צװײ ױנגע דאמע;, א בהזרל פר; א יא־ פיפצז א־: אז ערמע־־עי ענגרעכ־עי מ־ט א גײיעז קאפ. יע־ געל־מענער האט בי״ט צענימען די הענט. ס־האט אריכ־ געזע;, אז״ װי ע־ ויארט געײבט נאך *צטה עד איז געיעװימען מיט א ביר ר־ הענט, אזי־ װ• ראפאטעס האבן זיך נעאײנט ריטמייט פרן איין *טטיק רואסעד אריפן אניעד;