Literarishe bleter
- Journal
- Literarishe bleter
- Volume
- 5 (1929)
- Issue
- 50 (13.12.1929)
- Date
- 1929-12-13
- Page
- Seite 985 (sequence 15)
- Language
- Yiddish
- Belongs to
- journal issue
- OCR quality
- 65% known words query
- IRI
…/4795427-8801019-8801115--05089-4800260- Visual Library
- page viewer of the UB Frankfurt
OCR text
?ישעדעדי׳שע 3?עעעד נ*ם. 50 (293) ׳יי זײס 985 און אלס?עגנזאץ *ום אורײדייןזן מגיד״ איז דא אן אנדער מײסשעי־ ״םטיק, א ״צאפונג פון יאםל כןאטלער, ״דער צאנץ פון די צװײ בלויע נעגערלעד״■ לויט מײן מײנונג, עקספלואטירן די צװײ קינםטלע,* נײסט גע־ נוג די יידײטע ליטעראטור. מיסה נאדיר איז אפילו דא אין ז״״ר פ^אג־ ראם, אבעי־ דאס איז ווײט, װײט נײסט אלץ. וואם דאזט זיך אין דעי־ ײדײטעי־ ליטעראטור עקםפלואטירן פאי מאי־יאנעטן. אגב װאיטן די קינסטלעי געדארפט א טראבט טון װעגן אויפפירן גאנצע דראמעם און קאמעדיעס. צו די סאישײדענע מינים ײדײסע קונסט איז צוגעקומען;אך אײן מין, א מין, וואס איז ביז איצט במעט ני״סט געװען. און דער ד^זיקעי קונסט־מין עפנט פאר ספעציפי״ס־ײדי״דער ״סאפונג ריזיקע מעגלעבקײטן. קומט דעריבער א טאפ^טער דאנק די קינםטלעי זוני מאוד און װאס זיי קענען אויפטון באװיזן, װאם מען קען ט א ך ראװיטיצ יאסל קאטלע*. עיייסטנס, װײר זײ האבן באװיזן. מיט מאײאנעטן און צווײטנס, װײל זײ האב; נענען, איינ נלען ײעט ײעל1 קינםטלער אין מאנבע מאדיקאש־קרעאעיעם געיבאפן געײארן מ״םפזערשפיע. אזא קוןנדענסירםע געיבםאלם, װי ״דער קעליערנער מגיד״, איז ממש נע־ ניאל. דאס װארט איז אפ־םר אביםל איבערגעםריין דא אויף דעם *לאץ, א פד איבערגעםריבן אױ עם געװיס נייםם... דאם איז דאך א געזזטאלש, װאס סען וואלם געדארפם אויפנעםען אין א קלאנגפילם, כדי זי זאל נייםם פאדלוירן גיין. דא אױ דאך יעדער מאן בארעבנם מים מאטעמאשייםער גענויק״ם, יעדע באװעגונג איז אויפן פלאץ און דאס גאנצע םגידל מיםן קאפעריויםל, מיםן גארםר, מים דער קאפאםע און סישן םליתל, און מיט די ברילעבלעך איז דאך א ממזריים •בםיקל ארבעט. אפילו די מגידישע באװעגוננ, דער ם״ם םיטן גראבן פינגער פעלם נייםם. און הגם אין דעם גאנצן דועם פון מגיד םישן מיםמים (איך זאג דועט, װייל דאם יםטיקל ארבעש איז א קאנצערם■ און ני־םם א פ־םוםע סצענקע) איז נייםםא קיין א״ן גראב, אדעי ביליק װארם, ראבט פון גאנצן תארצן אפילו דעי פ־םוםםםער עולם, וואס קוקם זיך צו. לאבם איז ווייניק געזאגם, מען ק״קרט זיך פון געלעבםעי. אזא •םםיקל איבעם אויסצוקיבעצן םוז מען םאקע ז״ן צוו״ צענדליק יארן אוא קיבעצער, ווי זוני מאוד, דער •םא־ פער און זאגער פון דעס ״קעלבערנעם מגיד״. ני־םם ש״ך איבערצוגעבן רא דעס א־נהארם פון דער זא־ מען םוז דאס אר״ן זען און הערן. $׳ וי 9/ 1^ ( ׳ז ץ* 'יוג-^^וד־ דער י׳ול־דרע; פעפער־םותרים