Literarishe bleter · 1929-12-13 · 50 (13.12.1929) · p. Seite 983

ז"כ %3 *?יסעדעדיש•׳! בל פככר נום. 50 (293) אענגאעכע םענסטער אירע שטראא;, װאם זעעז אויס װי אאננע גןוצ־ רענע ׳טםיזן. זײ אײגן זיך אויןז ד־ װענט, אויפ; םופיט, סאנצ; אױם איבער דעם קאאס, אין װעאכן עם פיאט זיך אן אויםרענוננ. הײנט קומט פאר דער אעצטער עקזאכ־ע;, — דער עקזאסע; פון כעמיע. די שיאערינם זענען ער־םעפט טײא פון זײ כאפן נאך דעם אעצטן קוק אין ביכא. אויח דער אעצטער באנק זיצט - ע נ ע, אײך א מידע. פון צײט צו צײט קנײטשט זי דעם נרו־םן װי־ם; •טטער;. סיאיז קענט־ק אויח א־ר אן אוםרואיקײט. זי איז ארומנעריננאט מ־ט חירטארינם די און יענע בעט אנצושרײבן די ־טװערע ת׳טובות, םיזאא ז־־ן נרײט אויח אונטערצ־- װארפ;. דאס פאענט זי נאנץ אפט טון. די חברטאר־נם װײםן נוט. אז זי איז איינע פון די פעיקםטע שיאערינם מיט א פענאמענאאן זכרון. עס דערהערט ז־ך דער נאאק. די מײדאעך צעאו־םן זיך צו זי־ערע פאעצער א־ן דער טיר באװײזט ז־ך רער דירעקטאר מ־ט ד־ אערערס זײ פארנעמען זײערע פאעצעי א װײאע העחטט אין זאי א באטויבנד־קע ׳טטיאקײט. ד־ ׳ט־אערינם הערן דאם קאאפ; פון זײע־ רע אײגענע הערצער מע; רופט אויס יעדע או־טן איפאבעט. ד־ ׳טיאערי; נײט צו צום טי׳ט, ציט ארױם א נומער מיט א פראנע טײא זענען גוט פאר- באדײט, נאר פאר שרעק פארפאאנטערן זײ ז־ך, או; עטאעכע מאא ברעכט אויס א היסטער־יט געװײן םיקומט ד־ ריי או־ח רענע. ז־ דערנענטערט זיך צום טייט. נעמט א צעטעאע, און הײבט באאד אן צו ענטםערן. פאוצאינג רופט זיך אן דער אערער פון כעמיעו — פרייאין זיטאקע, א־ר דערצײאט זײער נייטט קאאר א־ר מוזט מער פרעצ־ז־רן. א־ך האב אײך ני׳טט אזוי דערקאערט. םיזעט אויפ, אז איר האט זיך ׳טװאך צונענרײט צום עקזאמען... א נעמורמא אויפט אדורך צװישן די ׳טיאער־נם אויח די בענק רענע פאררויטאט ז־ך א־בערן נאגצן נעזיכט. זי ניט דעם אערעד א קוק גאײך אין די אוינן און טוט א םרענ: — וװ און װען האט א־ר מיר דאס דערקאערט אוײ* א; אנ- דער אוםן, םרעג איך אײך... דער אערער װערט באאס. זי ׳טפריננט צו צו אים, אאזט אים אראפ א היאכיקן פאטיט או; ניט־צו מיט א צ־טערנדיק-קאינגנדיקער שטימע: — דאס א־ז פאי א־־ד, אערעי. א אעקצ־ע עדאעכקײט פון א ׳טיאעריןי — (עניע) — כיקוש די קאײנע הענטעאעך, נאך װעאכע כינאר ׳טוי; יאננ, אאננ... פון רער ער׳טטער מינוט, װאם דו ביסט אריבער אין מ־ין קאאס. רענע א־ז מיטאמאא נעװארן שט״י־ — פארװאס האט איר םיר דאם ני׳טט נעזאנט, הער אערעד׳. םיװאאט מיר םאר׳טאפט פארנענינן. כיבין צופרידן, אז כינעפעא עמעצ;, און דערצו אן א״נענעם אעדער דאם א־ז פאר מיר אן ערען — װאפ רעדסטו אזוי, קא״נע צו־בער־;; דו זעסט דעז נ־־טט. אז יטוין אאננ זוכן מײנע אוינן ד״ן באיק? — אודאי. אערער, װען כיענטפער אויח א־יער אעקצ־ע, קוק איך אײך נאײך אין פנ־ם, און איר מוזט, װיאנד־ק נייטט װ־אנד־ק. םיר קוקן נאײך אין די אוינ;. — ׳טטיפערין, װאס מאכסטו ז־ך נייטט פאר״טטײ;, אז כיהאב דיך איב, איב אזוי ׳טטארק און הײם... — אפשר אין איצטיקן מאמענט, :אכ; װײן? — רײץ מ־ך ני׳טטן ביאײד נענונ רורך דיר — נאויבט מיר אערער, כיװאאט קײנמאא נייטט נעװאאט אײך פאריטאפן קײן איידן. — ער האט זיך אראפנעגאיטיטט פון דער יטטוא און זיך נע- יטטעאט אויח דע־ קני פאר איר: — רענע, נעטאעכע רענע׳ האב מיך איבן — כיװעא מיך באמיע;, אפ׳טר װעט דאם נעשען, — האט קאאטבאוטיק נעענטםערט דאם מײדא. ער א־ז אויפגעיטטאנען פון די קניען, אננענומען זי םאר בײ- דע הענט, צוגעצוינן זי צו דער סאפקע — זעץ זיך דא נאענט; זאא א־ך באט־ט דערפיא; דעם נערוך פון דײן א״ב. — כיבין דאך נייטט ק״ן נעװיקם, א־ר זאאט צו מיר יטמעק;, הער אערער. — האט זיך ר ע נ ע יטפעטייט צעאאכט, דער אערער האט זי פעםט ארומנענומען או; או־םגעיטטרעקט די האנט צו די קנעפאעך פון איר באוזע. זי האט זיך ארויםנעריסן, אפנעיטפרונגע; און האפטיק געטון א נעשר״ ארוים: — אז א אערער קען זײן א יטװיין צו זײן ׳טיאערין, האב א־ך ביז איצט גארנישט געװוםט; — זי איז ארײן אין צװײטן צ־מער, געכאפט דעם הוט מ־טן מאנטא, נעװארפן א בײזן באיק אויח דער ׳טאאפנדיקער מאניקא או; ארויםנעאאםן — 1׳\ אנהויב זומער א ה״סער טאנ. די זון ש־קט אר״ן דורך די הודיוז לאדעס סיטרעפט מ־ר צום ערשט; מאי אזא ר״זע. אפיטר נאיט בײ אימיצן דער חיטק א יטט־ף צו טון, אבעד מען באהערשט זיך, מען דערשטיקט עם אין זיך נייטט אאע, װאס םארן איצט מיט דער טרופע, האבן זי גע־ קענט. םיזענען צװייטן אונז דא אזעאכע. װעאכע האבן געהערט װענן א־ר שוין נאך דעם, װען זי האט יטוי; נישט געאעבט. ב״ אאע אבעד איז די ׳טטימוננ א נעדדיקטע, אץ דער רזרויעד א שװערער מיט איר טויט זענעז אפנע׳טטארבן אזו־ פיא נעיט־זאאט;. װעאכע זי האט אין א־ר אעבן נע׳טאפן... מען האט באדארפט איר זען ׳טפיאן, כדי צו רערםיאן, אז אין אירע אוינן, אין איר האדץ האט גענאיט אזא שטארקער כח, װאם האט נעקאנט דערשיטער;, רירן דאם הארטםטע הארץ, און אנםיאן עס מיט דרך־ארץ צו איד איר באצױננ צו דער בינע איז נעװען פון ד־ באצ־וננע;, װעאכע מען טרעפט שוין איצט װײניק בײ אקטיארן. דאם טעאטער א־ז נעװען א־ר ה״ם, אירע פרײנט — ד־ באי־ז״ן, מיט ײעאכע זי האט זיך באנוצט אוײז דער ב־נע, און א־דע ק־נדעד — די יאא;. װעאכע זי האט געצערטאט און ארומנער־נגיט מ־ט־ אמתע־ מוטע־- אעכעד איבע. ד 7 ד? י כ ם פ ײ ם ײ פ ד פ ו ז מיר פארן קײן אראד אונזער טורנע א־בער טראנםירװאנ־ע, איז ענג פאיבונדן מ־ט א שטארקן חשק צו זײן דארט, װו םיאיז צום אעצטן מאא אויפ- נעטראטן אויח די ברעטער פו; דעם ײדישן טעאטער יהודית ראדעם און אנטציקט דעם עואם שוין דעם גאנצן װענ. ביז אה־ן, שװימען פאר אונזערע אוינן ב־אדער, םון א־ר נרויםער ק־נםטאערישער פערזענאעכק״ט. דער צוג שיאעננרט זיך א־בעד פאדוואקםענע בערג. עפ סא- פעט שװער דער אאקאמאטױו, און דאס האיץ שאאגט אויס ד־ שעה;, װאם דערנענטערן אונז צום צ־א. מיר האבן נאך פריער אפגערעדט, — דעד ערשטער װיזיט אין אראד געהער איר קײנער רעדט ניש־ט מער דערםון. םיאיז שװער װענן דעם צו רעדן. זיצ; מיר און קוקן שװײגנדיק ארויס דורך די םענםטער דער געמיט איז שװער און װערט נאך שװערער בײם אפשטעאן זיך פון צונ אןיח יעדער םטאנציע. עפעם מאדנע נעפ־אן באהערש; אונז, אזעאכע, פון װעאכע מען קאן נישט רעדן, װעאכע אאזן ז־ך נ־שט א־בערדערצײאן. א־ז שוין בעםער צו שװײנן. שװ״גן מיר.