Literarishe bleter · 1929-12-13 · 50 (13.12.1929) · p. Seite 982

_?'ם2ראר'ש2 ב?טםםר 3(0. 50;293)!ײס 982 עם נעװעזןןין (קוקן זיך אום מיט ערעק אויף זןרעזןןןנדערן און ל*ןזן זיך דופ בעמ. די סאלדאטן בלייבן שפיין אין זייער *ארב״מארשירן. ביליפ העיט זיך צו צום קראנ־ן און ביענט אוים אין א יןןסער׳ װעל־ כער װערט אויפנענומען פון די נענעיאלן און די םןןלדאטן און פאר־ שפר״ט זיך ביז ווייט אין דרויםן). אוטזיםט?.״ האב איך וױרקלעך זיך פאריעװענרט?... נ״ן... נ״ו... דיאנענעם. ־א... יא... אלעקסאגדער (קרעכצט אפ נאנץ מ׳טונהדיק מיט א שרע־־ לעבן נעיאמעי־). נייווו!... (און בלייבט •טםיל). פיריפ און די נעגעראלן (שר״ען אויף). װאפ א־ז נ ע פ א א ז? ע 3רי17צקי /71 ארשט ד ע (ד ע ר צ י י?? ג ־^) פאראניקר מיט נרין-םאמעטן טעפר און טיט פארהאננען פון דעי זערבן יעטאף בייפ פענפטער און ביי די טיר;. אויף די װענט זענען נעװען אויםנעהאננען ביליקע אייר-ביידער: דיאנא אויף דער יאנר• ־סויסנה ארויםגייענדיק פון בא־ און נאך אנדערע פון רעפ זערבן ארט — װאפ זאנפטו, רענע, װאפ פאד א ׳עטארצער שיינער מאן עד איז? — האט נעזאנט מאניקא, — כיהאב איפ ליב, כיהאב איפ ריבן — דו צינדפמ זיך יענער אן און רעיטםט זיך יטנעל אוים, -- נייןן דאפ װעט יפוין זיין א ליבע אויף רעבן און טוימ... רעד רערער איז צוריקגעקומען פון צװ״טן צימער, און נרייכ- צייטיק האט מען פון א נעיטעפט ארויפנעבראכט עסנװארנ און גע- טראנקען. — צופ עריטט;, ם״נע פר״רינס, — האט נעזאגט דער רע- רער — וועצן טיר עפעם איבערבייס;, און דערנאך — צו דער אר- בעט. דו, מאניקא, װעםט פירן ד■ װירטיטאפט. דו װייםט, װו עפ ריגט די פערװעט און דאפ בעיטטעק. מאניקא איז צופרירן אויפנעיטפרוננען און געדעקט דעפ טייט. מיהאט זיך נעזעצט עפ;. דער רערער האט אפט צונענאםן װיין אין רי נרעזער מאניקא איז מיט יעדן מאמענט פריירעכער נעװארן. — װאם פאד א װייןן ער יטמעקט דיר אויך אזוי, רענע? די פר״רעכקייט א־ז ביי איר אזוי װ״ט נעװאקם;, אז זי האט אננערפן דעפ רערער ב״ם נאמע;. — פארװאס עפט איד און טרינקט אזוי װײניק, פרייאין ז׳טאקע? — האט געפדענט דער לעצטער — כידאנקן כיבין יסוין זאטן און מיין רוריטט האב איך יעוין אויך געלא׳םן. מיאיז נענונ ראנג געזעםן ב״פ טייט. מאניקא האט אננעהויבן ז־נגע;. רער רעדער האט איר אונטערגעהארפן. םיאיז קענטיק נע- װע;, אז זי איז רא ני׳טט ראפ עריטטע מאר, װארופ זי האט ׳טוין נעװוםט אפילו, װערכע ליררעך נעפערן איפ בעםער זעענדיק, אז עפ הארט נאך גארני׳טט ב״פ לערנען, האט רענע זיך נעװענדט צופ רערער: — הער רערערן מיין רעצטער צונ גייט אפ א פערטל איינפ כימוז אהיימפארן, װייל מיינע עלטערן װעלן זיך אוםרויקן. איר װעט םיר אנט׳שורדיקן פאר מיין דרײםטקייט; כיװאלט נעװארט, איר זאלט אזוי נוט זיין און מיך אביםל פארהערן. — מיטן נרעסטן פארנעגינןן — האט ער נעענטםערט, — מאניקא, זייט אזוי נוט, רוימט אראפ םון טי׳ע. םאניקא האמ, װאקלענדיק זיך אויף די פים, אננעהויבן אראפצונעמען פון טי׳ש. — הערט, מאניקא, א י ר קענט נוט דעפ קורם, נ״ט אריין אין יענעפ ציםער און ליינט אייך אביםל צו. װען מיר װעלן ענדיקן, װעט םען אייך אויפװעקן. מאניקא האט זיך צוגע׳שלעפט צו דער טיר םון צװייטן צימער, און אין א פאר מינוט ארום האט זיך םון דארטן נעלאזט הערן איר ׳שנארכן. דער לערער האט אננעהויבן פארהערן רענע םון כעמיע. — איר קענט אויסנעצייכנטן ביי די דאזיקע װערמער האט ער אננענומען איר האנט און זי צונעצוינן צו זיינע ליפן. (סוף) ¥ — ב בעט ריך, רענע, טאמעד טרעםט דיך מיין מוטער, און זי װעמ דיך פ־עגן, צ־ א־ך האב ביי דיר מאנטיק גענעכטיקט, זאיפטו זאג;, אז ־א. מימ רער דאזיער בקיבה האט זיך געװענדט צו דענע א־ינע פון א-רע הברטארינפ — מאניקא — כישעת א פויזע צװי׳צן די רעקציעכ אין דער ׳צולע. רענע האט נעעפנט אויף איר א פאר א.־יגן: — כיװעק דיד זאנן דעם אמת, כיװעל זיין זייער צופרידן, װען דײן מוטעד װעט מיך ני׳שט באנעגענען. איך װאלט איר נייצט נעװאלט זאגן קיין ריג;. װו ביפטו ראפ נעװען אזיש א נאנצע נאכט? — בייפ רערעד פון בעמיע. כיבין ביי איפ נעװעזן מיט טעדעז ז־עונלע. מיד זענען מיטן רערער דורכנענאננען כמעט דעב גאנצן קורכ. כיקען ריר נארנ״עט א־בערגעב;, װאפ פאר א נוטער מענטיצ עך איז. כיבין אין איב פארליבט. — װאם, מאניקא, דו האסט יטוין אװעקנעװארפן זיפוגלעפי ברודער? דו האםט דאך מיר פארטרויט, אז דו האפט איפ אזוי ״טטארק ל־ב? — ער האט מיר אויפגעהערט צו געפער;. א ראצער ער האט זיך נאד נעװאלמ קו׳שן. — טא װאפ? אז מען האט עמעצן ליכ, קו׳עט מען אים. און דיין הונט קו׳צפטו דען ני׳טמ, מאניקא? — װייסט, רענע, — האט מאניקא א דריי נעטון דעם יבםועפ, — רער לערער איז נעדעכט. ער זאגט, אז ער ײאלט װעלן, זיינע ׳עילערינס זאלן זיין צונעגריימ פערפעקט. איז ראך טאקע גוט, מען זאל נאכאמאל דורכגיין דעם קורם מיט אים. כיזאג דיר, ם איז א פארגעניגן, ווי ער טייט׳טט אויב. ער מאכט עם אזוי דייטלעך, אז דו מוזט פאריסטיי;. ער ניט זיך צו אזויפיל מי... איך ניי היינט אויך צו אים. — אפ״טר. זאל איך אויך מיטנייןן — איז איינגעפאלן דענע א פרעג צו טון. — מוזט אבער פריער בארויקן דיין מוטעד, אז דו בלייבםט כיי מיר אויף נאכט. מיר װעלן אהינניין צו איפ נאך דער ישולע. כיזאנ דיר, ריאױ א מערקווירדיקער מענטיט. ער איז מכיר מיט ניטע זאכן. טעלעפאניר צו דיין מוטער — ז■ איז דאך באלד אזוי אומרויק. — דאפ רארף איך ישוין נ״שט טוןן מיין מוטער האמ ׳שוין מורא מורא צו האבן, אזא ישפיצל האב איך איר אפגעטון דא נ״טט לאננ. — כיװעל דיר כאלד בדענגען ענטפער, צי דער לערער דער־ לויכט דיר צו קומען צו איב. םיהאט נייעט גערויעדט לאננ, און מאניקא איז צוריקגעקומען א צופרירענע, אז דער לערער כאיצטייט ...רעד לערער האט געײוינט אויפן פערטן יבטאק אין צװיי קל״נע צימערלעך. בייפ אריינקומען פון די ׳עילעריגפ, האט ער פון זיי אראפ- גענופען די מאנטלען מיט די הוטן און ארייננעטראגן אין צײייטן צימע־ ראכ ערישטע צימער איז געװען אײנגעארדנט, װי א קל״ן