Literarishe bleter · 1929-12-13 · 50 (13.12.1929) · p. Seite 980

?•ב.1דעדי׳2ע זג?״׳1סעד 1(0. 50 (3^1) ב 80/ל ׳י) ה ע ם ע ם ם י א ן. אומפאחשעמטהײט! קראטעראפ. •שקלאף, װי נעכםטו זיך אויםן פ י? א ט א ם. װען ער װאלט מיר דאס נעזאנטן אלעקכאנדער ןאפמקנדיק זיך). ער האט רעכט. און כאמת, װען א־ך װארט ני׳שט געװעזן אהעקםאנדער, װאלט איך נעװארט ז״ן ד־אגענעם. דיאנענעפ. װעםטו מיר דעררויבן צו דערמאנען דיר דאס, װען רו װעסט אויפהערן צו זײן ארעקםאנדער/ ארעקםאנדער דו װעםט מיר ׳םטענדיק זײן א גוטער גאםט. דיאנענעס. איר האט עם נעהערט, פרײנט. ד־אגענעם װעט •עטענדיק האבן פרײען צוטריט צו מיר. זאלן דײנע יארן זיך מערן מיך צו זען אין טיפן עלטער, דיאנענעם, און דו װעסט •שמענדיק געפינען —־ ארעקסאנדעדן. ןג״ט, ז״נע באגדײםער נאך איס). דיאנענעב (באגדיימנדיק אים סימ ז״נע אויגן). ײען ער װארט זיך זערבםט באזינט, װאם פאד א נרויםער מענט׳נז ער װארט נעװארןן (אדעקםאנדערמ דודאפצימער אין דעס -דאב בון בבד. — אדעק־ םאנדער דיגמ אויף זיין בעמ. פידיפ דער ה״דער, םעדיאס, קענאם און נאך א םך גענעראדן זענען פארזאמדמ דעבן בעם. פון דרויסן דרינגמ אריין דעי־ יעמו פון דער םאקעדאנ״גער ארםיי) פערדיקאס (קוממ אר״ן און װענדמ זיך אין געפדיפמער צו פ-ליפ, םעדיאם און קענאםן. די םאידאטן פאדערן, מען זאי זײ אר״נ־ ראזן. זײ װירן זען דעם קענינ פאד זײן טויט , מעדיאפ (םימ געװיין). װי יסרעקרעך איז דאם װארטן (געװ״ן צװי?ן די גענעיאלן). פערדיקאם. ײאם זאלן מיר טון, פיר־פץ זאלן מיר די פארדאטן אר״נראזן? זײ זענען ב״ז און אויפנערענט. זײ דראען נעװארט צו נעברויכן. פיליפ. איך נרויב, אים אױ יטוין אלץ אײנם. פערדיקאם. װעט דער נערויע אים דען ני׳סט ׳עאדן* פיייפ. ׳^*ח װעט ער זיכער ני׳עט. דער קעניג ליגט עוץ ׳צפראכראז בארד פיראוגצװאנציק שטונדן. איך װיים ניעט ציטא?, צי עד הערט אונז און פאחעטײט. פילײכט, װען די כארדאטן װער; אנהײבן דורכצוגײן פארבײ זײן בעט, װעט עס אים צוריק צום באוװםטזײן ברענגען. פערריקאם (צו די מיאבאנמן ביי דעי מיר). עפנט אויף טויערן און טירן, לאזט ארײן די ארכ," (די םראבאנמן געבן איבער דעם באפעד אין דעס צווייטן ציפער). מעדיאם (צום היילער). און װען ער זאל קומען צום בא־ װוסטזײ;, איז פאראן נאך האפנונגץ פיריפ האפנונג — די זאי יסטענדיק זיין, קענאס. פיטאן און טערװקאם קאנען נאך פון טעמפה פון םעראפ־פ ברעננען די רפואה. פיריפ. װען די נעטער זאיז װערןן... מעדיאכ און ד״ן קונפט ר״כט ׳טוין מער ני׳טט אויסצ פיריפ, אײנמאר האט ז• אויםנערײכט — װען איך האב אים אין ציציריען פון איעדאנפ הענט ארויםנעריסן מעדיאס. אבער איצטעח• א־צטער?.,. (פאדדאטן רוישן אריין). פערדיקאם (איידמ זיי אנמקעג;). נײ;, באװאפנט דארפן ז״ נעװיס נ״סט ארײנקומען! (צו די םאלדאמן אין געפדיפמער־םאן). ריינט אײערע װאפן אפ און נײט נ״סט אין פאראנקם־ארדנונג אײיציקװײז, א״נער הינטעד דעם אנדערן, ײעט איר פאר דעם בעט פארב״מאריסיר;. און גײט ארויכ פון יענער טיר אנטקענן. (דער באפעל און די װאפן װעדן איבערגעגעבן פון די פארנפמע סאלדאמן צו די הינמערידמע. דער פארב״םארש הייבמ זיך אן. די האלדאמן ג״ען םימ די אויגן צוגעװענדמ צום ליגנדיקן קעניג. ב״ם בעם פארלאנגזאסען ז״ דעם?ײמ אויז א קל״נער פעקונדע און גייען וויימער און ארויס דורך דער אנמקעגנדיקער מיר). די ער׳סטע סארדאטן (צוקופענדיק צוס בעם פימ אנ־ גערוקמע, ערנסטע געזינמער, קוקן זיך א״ן אין אלעקםאנדערן, און רופן־צו צו די, וואם הינמער זיי, אין פר״דיקן געפליסמער). ער רעבטי — רער קעניג לעבט; — ער האלט די אוינן אפןן — ער װינקט אויך מיט די ברעמעןן (די ־שורה ווערמ איבערגעגעבן פון םויל צו סויל. אין דרויםן ביענט באלד אויס א פריידגעיגריי. די געזינטער פון וו״מער־אנקופענדיקע םאלדאמן זענען —וין ניידמ ד י א נ ע נ ע ס. אומנריקרעכעח עטלעכע. װײ װאפ? העזהן ׳ א ר ע ק ם א נ ד ע ר. ׳שרײט נ״סט, ,װען איר פארעטייט נ״סט - - כיפט נערעכט, דיאגענעם. איך דארף צו מ״ן גליק א פך, א סך מעי. ר■ דורכפירוננ פי; א װירן... איך װיל באז־גן און דעדאבערן רי :אגצע װערט. ריאנענעם. כימערען א ר ע ק פ א נ ד ע ר דאם זארפטו נ״עט זאנ;, דיאגענעם. ריאנענעכ. ראם איז רער אמת. ארעקכאנדער נ־ין, איך ,װיר או; װער. ־יאגענעפ. װיר זיך אלײן באזינן, אלעקסאנדער, און דו װעםט באזיצ; רי גאנצע װערט. ארעקסאנדעד באזיצן די װערי• דורך אפזאגן זיך פו; איר אדער באזיצ; די ײעלט רורך רעראבעד; ז• מיטן יעװערד דו האפט עס דערגר״כט אװף ־עם עחעט; װענ, איך װיר או; װעל עם אויפ; צוױ־ט;. דיאגענעם װעםט זיך פארר-ר; אויף דיין ײענ װען דו װעסט אנקומען צו ד״ן ציר — אויב דו װעםט אנקומען — װעםטו נ״עט ז״ן מער ארעקכאנדער אלעקםאנדער מע; קא; זיך פאירירן אויף יעד; ײענ — האסטו זיך פארראר; אויף ד״נעםי■., דיאנענעס. זאר ד• פאס דיר ענטפער;, ךער מאנטל װעי־ בער רעקט מיך צו, רער •ע״ן פון מ״נע אוינן. א ר ע ק ס א נ ד ע ר או; ר״ן װענ איז געװעזן א יטװערעד. ב־פטו יעטארקער פאר מיח אװסגעהאיטענער? פאדװכטיקעח• איעקסאנדע־ נ״ט ארװם צו א ציל אלעקםאנרער ײעט צו א־ם קורעז. ריאנענעס. רײן װענ אױ א; אוממענרעכער, ארעקםאנדער ארעקםאנדעד פאר א ריאנענעס, איער נ״עט פאר א; אלעקםאנרער ריאנענעב פארװאפ װירפטו רעראבערן ד• װעיט׳., א ר ע ק כ א נ ד ע ד פרענ עם די געטער, דיאגענעם. ראם ריגט א־ן מיר... ראם מר״בט מיך א;... ראס יערײט אין מיר מיט די דו־ נעד; פון צעאום, מ־ט רעס;ערו״ע פון ד• כװאריעם, נעטר־בן פון פאס״ראן... זעסט, א־ך קא; ׳עוין מער נ״עט רינן רויק! (שברינגמ אוי■־). יערער טאג מוז א •עריט זײן נענטער צו מײן נרויפן ציר. ה״נטיקע־ טאג א־ז נעװעזן א נרויסער יעריט פארויס, נאר מוז איך פארכ־״טוננען פאר מארנז מאכז והא-ב א־ די ס־אבאנםן. וועלבע זע- נען צוגעקוםען איס אסצושםויבןן. נ״עט נװי״ק, פר״נט, איו װער ראם קר״ד באהארטן, מיט רעם •עטויב אװ•־ א־ם — ארפ דער־ מאנונג. דיאנענעס אװסער רעם ײאסערקענדר האב א־ך נאך א; א״גנס: א לאמטער;, מ־ט וועלכער א־ך זוך מענט״ען אויך כייטאג איך װיי זי ריר יעענקע;. א, קענינ! אלעקסאנרער צ• וואס? איך נ״ נ״עט ארויס מיענטיען צ־ זוכן. ריאנענעס. •ועםט מיט א-ר ארעקסאנדער; זוכ;, װע; רז װעםט אים פארריה. ארעקסאנדער האי־ט ז־ ב״ זיך, ד־אנענעם, איך װער זי נ״עט רארפ;. דיאנענעכ. (זױ׳צס ש־ועי או־ף). א ר ע ק כ א נ ד ע ר פא־״אס ־אסטו א״פנעװפצט, דיאנענעפ? דיאנעגעס. מיט •ארן צ—ק ב־; א־ך אויף א רייזע נאך ס־ציליען אדײננעפאר; א־ן רי הענט פון ים-רו־בעד, ײערכע האכ; מ־ך פא־קויפט פאר א •עקרא־ אויפ; •עקראפנמארק האט מיך -ערזען א קארינטער. און א־ך ב־ן א־ם געפער; נעװארן און ער האט נעקראגן ודעק מיך צו קװפן. ״װאס קאנסטוץ״ האט ער מיך געפרעגט, .,און צו װאפ טויגםטױ•״ ״א־ך קאן נארני׳עט״. האב א־ך אים נעענטפעדט. ״אבעד איך טו־ג ז־ך צו רערנען רענ־ר;״. האט מ־ך דער קאר־נטער אפגעקויפט און געדאכט צום אויפזעעד פוז ז״ן ה־־ז או; רערצ־ער פו; ז״נע ק־נדער ארעקכאנדער א־ך .־ועל רעם קארינט־ער נ״עט נאכ־ מאכ;, דיאנענעס אבער א־ך װער ר־ך בארוינעז פאר ראם, װאפ א־ך האב נעהע־ט פ־; ר־ר בעט ז־ך או־כ װאכ פון מיד, רו ריז־ק ר״כעי האםטו נאך פארראננעז? ריא נענ ע ס ־א, ־א ז״ אזוי נוט או; טרעט אפ אכיםר פ.־ז דער זון.