Literarishe bleter · 1929-12-13 · 50 (13.12.1929) · p. Seite 979

979 זײס אוז דיאנענעס (צתײ סזגעגעס) אגטער!יובער נייןן איך זע ז״ן בי?ד... ד י א גענ עם. איך אויך. אלטער. האםטו אים דען נעזעךו ד י א ג ע נ ע פ. װי רו. אהטער. װו* דיאגענעם ןװייזמ זיך אויפן זוטערן). רא. אינ^ער. האםטו געזען א פאריקט בירד דיאגעגעם. דייטרעכער און קיערעד פאר דיינע פיראםאפן, כייין אאטער. איטער ןה״בט אן אװעקצוי־לעפן זיד1. ע, ״יט דיר איז ג״טטא װאס צו ריידןן (א נערוייט הינטער דער לוטאט־װאנט. :אלד לויפן־אן פון טויער גאסן־יונגלע־ סיט גע-ריי: ״דער קעניג ר״ט אהער! דער קעניג מיט ז״נע לייב־װעבמער קומט אהער1" דער אלטער בלייבט •טטיין.). װי׳■ האב א־ך ריכט־ק געהערטץ א״ל איך צום טו־ער... װער איך א־ם װידער זעןן... װער איך אים װידער זעןן... און דא ריג דאו... ריג דא פאר דיין פאפ... א הונט אויח א ק״ט, װערכער בילט אויף ארעטען... ךטלעפם זיך צום םויער). טראבאגטן ןקומען ארוים פון טויער און טרייבן אפ די אנגעלאפענע ױנגלעך, בירגער און בירגערינען אן א זייט). יטט״ט נייטט אין װעני דער קעגיג און ז״נע רייב־װעכטער פארראזן זייערע פערד און נ״ען אהער צופום. יטטייט נ״טט אין װענן קוטט גייטט גאענט צון אלטער <אין דעם עודםן. פאריעטערט מיר נ״םט1... ״יר א־ז יעװעי רעם קאפ צו הייבן, או־ף די פיגנעדישפיץ צו יצט״ז... זאלעק־ באנדער קוסט ארוים פון טויער, באגלייט פון העפעםטיאן, ק־אטעראם, פילאטאב. קליטאם, פערדיקאב און אנדערע, און בלייבט שטיין פאר דעם דיגנדיקן דיאגענעם). ארעקםאנרער ^רעדט דאנגזאם ארויסן. דאם איז ער ר י א גענעס. און דאפ איז ער העפעםט יא;. ארטעח ארעקפאנדער. רויק, העפעסטיא;, עד איז נערעכט... ז״ מיר געגריםט, דיאנענעפ! דיאגענעם. זיי מיר גענריםט, ארעקםאגדעח קראטעראפ. דו רעדםט צום קעניג, מאןן דיאנענעם. איז זיין באד״טונג אין רעם, װאס ער א־ז קעגיג, אדער א-ן דעם, װאם ער א־ז ארעקםאנדעחי ק א י ט א פ. דו זארםט דאך נ״טט רינ;, װען דער קענינ יעטי־ט פאד דיח ד י א נ ע נ ע ם. ער איז נעקומען צו מיר — פארװאם זאר איך געיעטערט װערן/׳ אבער איך האב נ״עט ק״ן טראן אנצובאטן און נ״טט קיין רובעטרעך איר קאנט זיך ארע צור״נן רעבן מיר, אויב איד װירט. ארעקסאגדער. האהאהא... זייט רויק, פר״נט. איר יצטערט מיר מיט א״ער צװ״םנר״ד;. איך בין דאך געקומען אהעד נייעט א״ך צי' העח ןטוט א קוק אויף דער ערד אונטער ז״נע פים און ל״גט זיך אװעק אנמקעגן דיאגענעםן). איך נעם אן דיין א״נלאדוננ, דיא־ גענעפ. גענערארן. קעניגן פילאטאפ. האן און דו װירסט נאך א װערט־דעראבערער ז״11 ארעקסאנדער. האהא1... א־ך בין זיין גאםט. קאיטאם. םיריפ װארט עפ או־ך נעטון. ארעקםאנדער ןבאטראבטנדיק די פאסו. איז דאפ דיין װוי־ נוננ, דיאנענעס... דאס װאפערקענדר דארטן — דיין נאנץ הויז־נע־ יציר... נ״טט ק״ן אויסגעטראכטע מעיעה האבן מ״נע אויערן םאר־ נומען װענן דיר... פאפ... װאסערקענדר... עטרעכע יצמאטעפ אויםן קערפער... און דאס איז גענונ... דיאנענעפ. און דיר איז ניעט גענוג, װאם דו האסט אלעקפאנרער. ניין.?יםסר ב7זזסזזר גום. 50 (293) דוד 3'דסק'/נ'וי'ארק אלעהםאנדעד א #לאץ אין קראניופ, דער פארשטאט פון קארינט, פאר דעם שםאטטויער, װעלכער איז לינקם אין הינטערגרונט. ב״ דער שםאסװאנט, פארנט, א גרויםער ל״םערנער װיינבאהאלטער. די װוינונג פון דעפ פילאאף דיאגענעם פון םינאפע . דיאנענעם (א קרעפטיקער אלםער מאן, ליגט פאר זיין פאב און װארעסם זיך אין דער זון. ער האט אויף זיך אן אלטן אפגעטראגע־ נעם, ערטערווייז צעריםענעם פייאםאפן־מאנטל). אן אאטער זקז (קומט ארויס פון טויעי און גייט מיט שווערע קל״נע טריט נאך רעבטם פארנט, בל״בט אבער שט״ן פאי דיאגענעםן). דו רא? דיאנענעפ. אן אימזיםטע פראנע. אאטער. איך מי־;, פארוואם ביםטו דא׳.׳ דיאנענעפ. װ״א איך בין נ״צט ערנעץ אנדערם. א א ט ע ר א־ך מ״;, ביםט גאר נ״טט נענאננען זען אאעק־ םאנדער;? י דיאגענעס. ניין א א ט ע ר דעם ױננן העאדײטן קענינ? דעם אכיאעם? פאר אן אויבערקאמאנדיר פון נאנץ גר־כנאאנד האבן זיי א־ם אויפנעװ״אט... און ער א־ז קוים צװאנציקן... אפיאו איך, נאנץ אן כח װי א־ך בין, האב זיך אװעקגעיצאעפט א קוק צו טון אויף אים, װען ער איז דורכ־ געריטן די נאסן... איצטער פיא איך זיך נוט. מ״נע אויגן האבן אכי- אעםן נעזען. װערט געװעזן?אננ צו אעבן. עם איז מיר... עם א-ז מיר פרייאעך, דיאגענעם... פארװאפ ביפטו נייטט נעגאנגען א קוק צו טון אויף אים? דיאגענעם. מיר איז פר״אעך ם״־װי־םיי, מיין אאטעד. אאטער. װאאטםטו זע;, פיאאםאפן פון נאנץ נריכנאאנר זענען זיך צונויפנעפאר;, זיי זאאן קאנען זיין יעבן אים, פרייען זיך מיט זײן אנבאיק. זיי גייען ארום א־ן די גאםן ױם־טובדיקע, אוםטי־ קע, װי םאחציכורטע םון דעם װיין פון זיין אנבאיק. ב־סטו נייעט קײן םיאאםאף? ריאגענעס. פון װאנען װײםטו, ז״ זענען עס? אאטער. מען האט זײ אנגערופן מיט די נעמע;, מען האט זיי באנעננט און באנא״ט מיט אױםרופן: דאפ גײמ -עי' פיאאםאף דער און דעח און דארט ■איז דער םיאאםאף אזוי און אזוי1... איך האב זײערע נעמען בײ מיין עאטער אץ מ״ן יםװאכן זכרון ניעט געקאנט באהאאטן... אבער כארימטע פיאאםאפן... בארימטע נעמען דיאגיענעם. נעמע;. אאטער. װי מיינםטו עם?... א, דו אײקנסט דאך אין אאץ און אאעמען!... אייקנסט אויך אין דעפ קעניג? דיאגענעם. ער איז קענינ. א א ט ע ר ער א י ז קענינ — דאס זאא איך מיינע;. איך האב איפ נעזען אזוי גענוי... פאר מיר פאדביינעריטן... אט װי פון דאנען ביז דאנען... מ״נע אוינן האבן אים נייצט נעקאגט אפאאזן... זאא איך אים דיר בא׳צרײבן?... דו האסט מיר נאך נייצט געענטפערט, פארװאם דו ביםט נ״עט נעגאנגען א קוק צו טון אויף א־ם אבער איך װעא אים דיר באשרײב;. דיאגענעם. נײן, דו װעםט אים באשר־יב;, װי דו דענקסט, א? דו האםט אים נעזע;. אאט ר. װאם פאאט דיר אייןן דיאנענעם. דו װעםט אים באיטר״בן נאך דעם גערו״ט םון די צושויער אין דיינע אויערן. ,) די צװ״ סצענעם, ײאם װערין דא נעבראנט, זענעו פ.ין דוד!ינםקים ניי װערק ״אלעקסאנדער און דיאגענעם״, וועלטגעשיבטלעסע טראגעדיע אין סינף אקטן און צװייאונצװאנציק בילדער, ײאם דערש״נט ,אינניכז אין פארלאג ב. קלעצקין. די ערשטע םצענע איז סונם ערשטן אקט. די צוו״טע סצענע סון לעצטן אקט. רעד.