Literarishe bleter · 1929-12-06 · 49 (6.12.1929) · p. Seite 960

4?יססר8רי?ע בלסםסר נוס. 49 (292) .זײס 960 * װערט ער װי ערעװיאנטױו-׳טײן. און אזוי װי א װארקן אונטער דער זון זע איך?זװעבן זיך, װען איך טראכט דערםון, און די באויקײט דעמאאט יטפירט װי מיט הענט אוױ־ מיר דעם װארקן — איר אינםטרומענט, און ראס ארצדיני ניט מיר אזויפיא פרײד, אז איך הויב אן נרויבן אין א״ביק״ט. 4. פאראנען פרויען אױף דער װערט, װאם רויכטן אויד װי פרײד פון עריטטע קינדער־רײד און נייםט מען דארך פאר שיינקײט ארום זײ א גארטן רויט װי ברוט, און װ״ס װי יטנײ. אין נײםט מען דארף די הירכיקײט פון באס און פידר־םקרי• צו פירן נאענמקײט צו ז״ מיט חארץ און ריפ. זײ מענן טיפנעבזינענע אויר• א בית-עזרס ׳םטיין, צי אין א ־ארך, ערנעץ פון הינטער הײ א װאגן ראנגזאם גײ!; צי װאיטן טערער ערגעץ אין א דעםטאראן אין קיך — צי איבעד קרײדער ארטע בײם פאריכטן בוינן זיך; פאראנען װארעמקײט אין זײער יעדן ריר, אפירו פאד דעם נאר בײם יטריםר־לאך פון טיו־ און מעג דאס פנים זײערם אויםזע;, װי א הערבםט־טאנ בראם, אין מענ מימ ציבערס רענענען אין דרויםן אויפן נאם, — זײ דארפן אויפהויבן די אוינן זײערע צו א״נעם ברויז, , ג״ט אוי? א זון דערביי פאר איטרעכן אין הויז. פאר מיר א מת, װאס װײנט ארוים פון װינטר, ײאם איך אטעם אוים. נאר ם אױ אזויסיר קערמ נ״טטא א־ן טויט, װאפ װארט אדי־ אײנעם רא, װי אין רעם בר,יט אוי־ הארץ און האנט פון דעם, װאכ העננט דא אויפן ױאנט. פאד װעמען צער, און נוסםק״ט ברויז. פאר מיר דער צודעק אויף ז״ן יטוים, װאפ רופט צו מארד געה״ם און קארט, װי ריכט פון נאכטפריג אין א ײארד פאר װעםען נאט, פאר מיד די װערט. װאם הערט ארײן נייטט װי זי •טערט די א״ביקייט פון איר געװײן, אין יטטײנ פון יטטער;, װיכט און •טט״;. 3. ני׳טט ארעמאר בריט, װאם איז א־בערנעפראנצט, נאר די ױננט װײםמ נארנייטט — און זי טאנצט, און די ערטעד זוכט, און איך — דאס איז װאד — איך זוך שוין אזוי א היב׳ט ביפר יאר א פרוי, װאפ איך האב מיר, ראכט זיך, געזע;, נאך אײדער א־ך בין א״ף דעד װערט נעװען אמאר איז די ײערט א בערנר מיסט, און איך א הינטר, װאם זוכט אומזיםט. נאד אמאר צויכט אויף א נעיטטארט, װען איך זוך װי עריענאײי אין קינדער-בוך. און מעג דעמארט הארטן א טאנ ב״ם פארנײן, ע נ פ ז$ יא ז? ע פדילזיצק/י/זזיאד־עע ד ע דערצײ^ונג ארומגעצוימט מיט א הויכער דראמענער נעץ דער טעניס-פראץ. מען האט זיך נענומען צום יטפירן. עטרעכע פאר מיטאמאר. רענע מיט ברא׳טע, װערכער איז נעקומען צופארן מיט ז״ן שוועםטער און זײנם א פרײנט, אויך א קינסטרער, רעזשאר. רענע האט ארויםנערופן ארנעמיינע באװונדערוננ מיט דער נראציע, װאם זי האט ארױםנעװיזן בײם ׳טפיר;. אונטערװארפנדיק דעם באר, איז' זי יעדעס מאר אונטערנעשפרוננען, רײכט, װי א פוינר. ברא׳טע האט זי רי נאנצע צײט פאריטיט מיט קאמפרימענטן און ני׳טט געמאכט קײן סוד פון ז״ן אנטציקוננ. נאך דער ער״טטער פארטיע האבן רי ׳טפירעד זיך געטױ׳טט דענעס נײער פארטנער איז נעײען רעז׳טאד רער איז שוין געװען װײניקער ארטיק, װי ברא׳טע. םיאיז נעײען א םארער מיט א הויכער מ״נוננ װענן זיך, ערטער פון ברא׳טע, אננעטון ארטיםטי׳ט־ פרעטענסיאנעא, און דאפ גאנצע הארטן זיך זײנס איז נעװען אײן פאזע, בײ דערראנגען רענע דעם באר האט ער עטרעכע מאר םאר־ הארטן אירע ׳טפיץ־פיננער רעננער, װי עם איז נויטיק נעװען, און נעקוקט איר חוצפהדיק אין די אוינן. זי איז נעװען פאר׳טפירט און האט זיך גארנייטט נעמאכט פון דעם. נאר פון צײט צו צ״ט האט זי זיך צעראכט, װײונדיק פון קרײן רעמר עטװאם צונע׳טמינקטעי ריפן צװיי ר״ען פרעכטיקע צײן סיהאבן זיך באוײזן הער און מאדאפ זשאקע און פארבעטן (הם-ד) .111 זונטיק. דער רויקםטער טאנ פאר מאדאם זיטאקע. דעמארט אטעמט זי אפ מיט איר נאנצער ברוםט. כאט׳ט אײנמאר אין דער װאך פארט נייטמ דער מאן קײן פאריז, םאר־ װאפ זי האט אויך מורא, װײר ער פירט אר״ן אן דעם אויטא־ מאביר. און רענע זיצט אויך אין דערהײם. זונטיק — א טאנ פון נעםט, װאם קומען םין פאריז און פון דער אומנעננט. ז׳טאקעם הויז האט א רום מיט זײן נאםט־ פר״נטשאפמ. װי אין א בינ׳טטאק א גאנצן טאנ — מענטיטן אריין און ארויפ. מען שפירט, פען זיננט, מען טאנצט. דעם זונטיק איז אויסגעפארן א װונדערבארער פריריננם־ טאנ, א ריכטיקער, א הײסער דער נאנצעד גארמן איז נעװען בא- צירט מיט בײטן אין ארעדרײ פארמעז — פירעקיקע, אװארע. רונדע יעדע בייט האט געבריט מיט אן אנדער םארט ברומען. אין רעד מיט גארטן האט נעשראנן א פאנטאן, אזנטערװאדפנדיק הויך־ הויך וואםער־פערר, אין װערכע די זון האט אפגעיטפיגרט מיט ד• פארבן פון רעננבוינן. דענע, אננעטון צום ספארט, איננאנצן אין װײסן, האט או־ף רעם פירפארביקן םאן אויםגעזען, װי א װײםע ישװאן. זי האט פאר־ בעטן די נעםט צום טענים אין א זײט פון גארס♦ איז נעװען