Literarishe bleter · 1929-12-06 · 49 (6.12.1929) · p. Seite 959

׳י־ס 959?־פע.רן*רישע נוס. 49 (292) מיד אזויפיל פדײד ספעזגי?? עזןר די ״?יסעדזןדיישע בלטטי1 ״ טוט זיך אן א ספזיודעיו. אח א־ך זע א יב איך רערט צו מײז זונערע — װערט ער א בער, װאס איך זע אין א יסט״נ, װעדט כייר פינסטעד און *נ־װער ירוט איך או; יטאקר זיך, װי ער או; אזו• בסדר, טיט הענט אויפן בויך, רערטרו־ם איך זיך צו דער העכסטער הויך, און א־ך פאי ײ־ א־ז רעגז־טעג דער רו־ך און אזוי אױ אויך איצט — אט ני־ט כ־־ך אן דײז נאהעט־קייט, און א־ך טו דיך אז ט־ט זיאבער אויך רו־טן — דער יאם פון א הא;. װערט־ פון זילבער אויך רויט;, נארי אויח בלו־, איז פון בו־ם ד־ינעם אייכטער פאר טיין פרו־, או; א־ך בין האװר־יע דער ׳עבת-נו־, או; עס פערט נאר אין יטנ1וב א קינד צו יעם, איך זאי זאגן בארכאטו טער-צעם-יעעם, װען סע גיט טיר די בואקע, װאס איך נעם און אפירו די האר דיינע נאר; טיך אפ טיר ראכט, אז נ־יעט דו, נאר טייז פרוי בו־נט דעם קאפ טיט א טיכר איבער ד־ אוינן אראפ או; איך װיים ני־טט פארװאס, נאר ראס איז אזוי. עם ציט טיך אזוי ײי צום פייער א שטרוי, צו איר טאקע — צו סיי; בלאנדער פרוי. זי איז — װי געזאנט — ני׳טט אינגאנצן בהאנר, נאר אזוי ײי א םערדברום אין הערבםט, װאם דערטאנט. אז װען זון איז רא, ײארט זי רויכטן געקאנט. װי אאמ עם איז די ׳םטירקייס דא וװ איז רי ווערטץ — זי א־ז נייסטא רער זיינער קראפט, איך הער זיך אי־ז, און גיי־ך די װייזערס פד־רן אײן און דו, ײי א־ז א בירדער-בוך און נעב; דיר אייך דדיערד ד־־ז ״.־וך און נעב; ישוך די־; קרײד און העכוך װאס איז אזוי װ־ דו, טיר פדעטך נאר נישט די פרעטרק־־ט — סטעפ און יענ־־, ײאם טיירט ם־ך אפ םון דיר — טוט װיי, און אויך נישט דא רייז הייריקער בוים — דער ײינטעך פון ט־ין קינדער-טרוים נאר אונטער אים ד־ין נאקעטקייט פאר װעטעז — ארץ, װאם רופט זיך פדייך פאר מיר א קינך ײאם ײיינט ארייז אין ײינטר, װאם איך אטעם איין. סשד׳?יידג ר ״? ג זז ו ן /; י ( י ן ד דאס אלצדינג גיט 1. װי דער נאכי&יקער היטר, גארד אויק ברוי אט-אזא-טין קרייד — ראטיר טראכטן אזוי — איז שיין טאקע נאר אויר א בראנדער פרוי, און טיינע איז בראנך נישט איננאנצז בראנך נאר אזוי װי א פערדברום אין הערבםט, װאם דערטאנט, אז װען זון איז רא, װארט זי רויכטז געקאנט נאכטער — ײעז זי יעט־יט אטאר פארטראכט דערטאנט זיך א קינך װאם איז טיך פאדנאכט — און נישמ א קינך װאם שטייט אויך און ראבט א קינך װאם ראכט ײעז עם רעדט נאך נייסט שטעקט עם ארעטע; אן —־ ראכן ארע טיט. װי טען װארט םון זין אראפ, נאט באהיט װער םיהאט פיינט, ײע; טעז פרייט זיך, הארט ז־ך א־־;. ער נעטט זיך א טויטן א־ן זין אריין. קוטט אים אז נישט שװעך פארטרויערט צו זייז. נאר צו רעם דארף טע; זי־ז אויף אן אטת נישט קרונ. נעװייז איז װי װאםער - - סיאיז דא נענוג. נאר דער װייז, אונוער פרייך איז א פוסטער קרוג. אט בייס שייז פון הייריקז בוים איבער דיר זע איך ראכט זיך, אז בראנז איז דיין יעדער ריך און אז זירבער אויף רויט דארף זײן דיין ציך נאד װייזט אויס, אז פאד טיר איז שוין באשערט — װי אין שפינר פון ט״ך א ײאנן טיט פערד — ארץ, װאם טיר װירט זיך צו זען םארקערט. און אװי — אפירי װען איך שראף. א־ך טרוים פון א נרח —• הויבט עד ז־ך או־ף.