Literarishe bleter · 1929-11-29 · 48 (29.11.1929) · p. Seite 942

4 גײםזזר$ר'שס ב?עסעד 013, 48 (191) זײם 942* און װעין זײ, אמ די ריזן־אדפן, :אך מעי ברונזיעך, אדן =וען זיך א •דטארקערן ריר, צעפאדן ײי א קארצז־הייזר זייערע הויכע און פעסטע פאדאצן און האטעלן אפילו״ און וױ־בצ. איר •טװאנע באיצעפענימון. װאס פא-א באטרעף איר האב קעגן אונז! איך האב ז״, די ריזן־אלפז, :אך אין מ״ן לעבן ני־בט געזען.־ ײי ײיד איך זײ :אך זען אמאד, צוהא-בן צו די אײניקע סודות זײערע. סודות מ-איס מקדמי איץ׳ בסרס הי־ים ילדו ותהודל אי־ץ... עס דאבט זיך ביי אז ז״ ײעדן לאבן פון בל־ר, װאס איך באוײנדע- זײער גרויסקײט. זײעי ■צטאיץ, ז״עי כזאבט... :איי־דע יליה, ײעדן ז״ מיר זאגן, — יװאב וװנדעי־סצו זיך אזוי און נעבלסט פין אונז קײן אויג ניתוב ארא8? :אך קי־ענער, ײי דו בע=ס אין פאיגד״ך צו אונז. זענען מיר אין פאי״ גל״ך צו דע- גאנצעי עײ, פון ײערבעי מיר זענען נײסס מער, ײי א צו דעי־קענען׳ און אזוי קדיין און אזוי אומבאדײטנד;ײ דיט אידע בעיג און ימיס. װעלדער און פעדדער, *דטעט ־ואיס מיט דיי מעננדס צוזאמען, אין פאיגל״ך צוס :אנצן ־ס היצײה! איז יא דא פון װאס :תפעד צו װעי־ן. בי־ויך ־ן פון דעי עקזיבטענץ פרן יעם קלע״טן אטע=- װ• פון די ווע־טן צוזאמען! איז די גאנצל און אלעיל״ י-?ו - ׳*ג און איר. דיבע־ פ־ײנד, װאס איר העיס זיך דאך יא אסאל צו צ• די •ביהת דגייס ועידבים, הא־בס, װאס דערצײלן זײ אײך די הויבע ארן :ױיבע זקניש סי=ן װ״סן •גנ״ אויז ז״ער קא־! װ״פן באמ~• אז עיגעץ אין װאיזזע, א־ן א קד״ן דודיד. צװ״דן פיעד װענס, זיגט זיך א ין אדב, זזאב בענקס :אך ז״, װאק מיאבט װעגן זיי, וזאב װאדנז נעין. באק•־ :״גס אין ןא-ין, :אר אין װע־נזעד אזיך- זיין ביאבט ״ד״ב מאמע־לתװן װעדן זײ בא־בי־י־בן, װען ע־ זאד נאר זובה זײן זײ אמא־ צו זעך.׳ װי איך בין מק:א אפילו פייסד דעם מתמד, װאס עי איז ־סוין דא־ט, וװ עס װילט זיך מײ־ אזוי זײן! און פון פײסלס סאסן, מאת *ב־וס־עדיבס ״סלגו, האב איך :עבסן;ר, אז מ׳ איס אוי צוזאמ־ :איקן ז׳ ־אי־צװאדדען אים צ:;דר, א: צו א צו א פאי־ א חוץ פון ן אלערי יהידפי ע־ זאגן, װאס פא־ ־פואה עי• האס פון זײ. :אר עס קען זיין. אז ד*ס איז װי :ופת תסופנה •דפתותיך. װאס יעדע־ פאידיבסעי בהו־ זאגס צו ז״ן אהובה דעי געליבסע-, און פונדעססײעגן װאיפס ע־ בעת מע־דה א־״ן צוקע־ אין גיאז ס״, און איז ניתזס ױצא מיס דעס נופת פון אי-ע ־עפצן. דב*ג וה־ב תהת -יסונך, און קויפס אי דבט אי ה־ב דװקא אין קיעמ־ פא־ א גי־דן אדעי צװ״ גילדן, אויב עי האס ז״ :אי. עס קען יײן, אז איץ זבת ה־ב ודב־ס איז אויך :י־סס מעי, ײי א מליצר״ באס־ד אונזעיע צױניססן און אוסי־דקין יראי- דענען או:ז מבסיח, אז סאקע זבת תלב ממ*= און דביס ממ*ד, דברים בהויתן. :אי זאי *סוין זײן באס־ב א מדיצה, אבעי א *ס״נע מליצה איז דאך אויך װאס ײעיס, און פון •סיוס־עייבמס ב־יװעדע האב איך הנאה געהאס. צװײסנס, *דיײבס ע- מיר, אז פון זינס עי איז, נײדס איצס געדאבס, אין באראנאװיס־ב פא־־ב־אפס געװא־ן האס ע־ זיך נאך קײנמאל אזוי געזונס און דעי־ פיײבס :ײבס גע־בפייס, װי אין דעס סאג׳ ײאס עי •בי־״בס מיר דאס דא־ זיקע בײײעלע, און עי גלויבס •בוין, אויב דאס ײעצ ײ״סע־ אזוי ג״ן״ האפס עי גאי איד.;יבן מיס מיר ב־בעה צלחה װבמהה זיך צו זען אין װאי־בע א דאנק גאס דע־פאי, מיר װיניבן עס איס און זיך זעדבסס אװדאי. צעי האבן מיר פון איס געהאס גענדג, יאמיר •בוין אנה״בן נהת פון איס צו האבן! זענס איר מסביס? ־אר, *בב־ סופ־יכ. בבבוד גדול ובתיבואת הן הן. ו־ה״בומע ױנעס ותבא עלױ ביבת בל סוב אמן״. אן אויסגעא־בעסער נוסח *בוין ב״ מיר פא־ אדע קןןלעגעס *בר״• בע־ און פא־ א־ע :אך גרעסעיע מביניס און קאלעגעס רעדאקסאין. א*ן דערצו, בױיבס איר צו ײיסן, אז איך אדײן בין אויך נײבס מעי. ײי א ב־בי ודס. אפילו נײבס פיל ביבי און דס, אפיבי נאך ײײניקער. דאס מוזס אי־ א־ס דאקסא־ בעסע־ ײיסן פאי מיי אלײן — אבע־ א יצי־היע האב איך. און דע־ יצר־ה־ע •במ־עסס מיר אײן, אז עס איז קײן עװדה ני־בס אוי ־ א ־אי סעג אײבע־צופא־ן אין פאיעניצא, דא־ס, ײו מ״ן *בװעססעי מיס מ״ן ביעדצע און פוידצע וײיגען׳ איז טאץע עפעב א צי סון דעס אסעס אביסי סיפע־ איײן און דעיקװיקן די נ־במה מיסן ײה היבדה װבא־ ײ־קות. זומעי־־עב. אס ־א עביבױ אימהי? ה״גס פא־׳בס״ס איי, פא־װאס איך האב א״ך נײבס אפגעענס־ פע־ס אוי־ א״ער ברױועדע׳׳ אײעי־ בײײע־ע האס זיך דעיהאדסן אין װא־*בע אלן איך בין גאי דעיבײ ני־בס געװען; גע־ע־ס א ך־ײ סעג אין פאיעניצע. געקליבן גרזיבעס אין װאיד, און אין אײן גדיק־ לעסע־ •בעה האס זיך באװיזן פא־ מײ תהת אתד ה־ביהיס אפילו א רויסע פאזיאמקע, ױיס בהוס ה־בני, און איך האב זי איי:גע*בדונגעז בבבדרה בסיס קיץ. אזא זולל וסובא בין איך״ װען איך קוס :א־ אין װאלד א־ײן, און הע־ס איי״ וואס איך װע־ א״ך זאגן! אפילו דע־ ווא־ד איז ה״נס ניתוס דאב. װאס ע־ איז אמא־ געװען. — אנגע־במעקס זיך מיס ווא־יבע, מיס קו־סוי, מיס געקינססדסן הן, מיס פוד־א און *במיגקא, און עי האס י״ מי־ א פניס, ײי א זוגה ניבבתה. נ״בסא אין איס יענע א־סע מעבסיקע. גיגאנסי״בע סאסנעס, דעמבעס. ני״בסא די א־ע־־יי ב־ימעדעך, ג־עזע־עך. נײבסא דע־ ײײבעי מאך אונסי די פיס און די א־ע־ד״ זינג־ פײגע־עך איבע־ן קא8, ײעדבע פיעגן מיך אזוי דיב-עך יאג־יסן אין װאיד אין מ״נע ױנגע יאין נײבסא מע־ אפ־־ו דע־ סוד פון װאיד. יע־ נע־ סיפע־ גױיסע־ םוד. װאס יעדעי װא־ד ס־אגס אין זיך אזוי ס־״ און ה״דיק, פאי װעדבן די :־במה יאקומס א סיפע עיפויבס, כ״בס װיסנ־ דיק, אבער פילנדיק איס. דעש סוד. װאס באהא־ס זיך צװייבן יי הויבע, •בלאנקע יײמע־ אונסעי זײערע געדיבסע צװ״גן... און יענע זיסע, ־יבע װאלד־חלומ־ת פון מיינע קינדע־־בע יאין, װו זעגען זײ אהינגע־ ־ב״נע װייקלעבקײס האס זײ פון װארד אױיסגעסײבן, פאי־ב״בס און צעב־אזן. נא־ די *בסאס״בע קו־סו־, פון װע-בעי ־ע־ װא־ד האס זיך אנגע־בסעקס. איז ק־אנק געװא־ן און האס סאקע א מין •בסאסיקן קיאנקן אפגעו־עיקסן פניס באקומען. איך ליב איס נאך, דעס גײנעס ״א־ד, אבע־ איך באדויע־ איס אזוי אמא• אין א אזוי פד• אויפ: אדא־ צע־ א: אמא• ־י איז אז אפידו אזא מד :אס*צ פיד און נא, און ד: ןא־ גי פיזד*, אײזעח ציען דורך א״זנבאן;אפ. פא, זײ עס מיס ״בכ״. פא־*ד=אפן אס די סונע-;, און ־אגיאין די מידבן אדע־ מענס*בן. אז זײ זא־ן פא־־בפא־ן אפילו תהיה המתיס אויפצו־בס״ן.