Literarishe bleter · 1929-11-29 · 48 (29.11.1929) · p. Seite 940

7יסער8רישס 3?עס?ר ג?ס. 48 (291) דיע 940 טוארעט-מישא. ז יהאט א הוה-נעטון אויפן אדרעט, און בארד א־ז איד דאב הארץ פארגאיװערט נעװאדן. דער ברױו איז נעװען אדרע־ טירט צו איר זי האט איט טיט ציטעריקע הענט נעעפנט: ״טײערע טאטע: — האט נע׳טריבן רענע, — כיהאי דיר נייטט אװטנעזאגט, אז כיהאכ ה״נט אן עקזאטען. ביפ־ר, אז כיװעא איט נייטט אויט־ הארט;, און אױט טורא, אז רו װעטט טיך דערפאר, װי תטיד פ״נ־ק;, האב איך בא־טראטן טער נ״טט צוריקצוקומען אהײט״... טאדאט זיטאקע האט ני־טט דערענדיקט דאט?ײענען. זי איז האטטיק ארײן צו זיך אין ציטער, געכאפט אויך זיך א טאנטא א.ין א הזט און איז אדויס צו דער סטאציע, װאס איז;עװעזן ני׳טט װײס פי< א-י הויז. פונקט איז אננעקוטען א צונ פון טאן- זיטערטען. זי א־ז א״נגע׳טטינן, נ״טט באטערקנדיק, װי אירע ׳טכניט האבן איר נענריטט. יעדע טינוט איז פאר איר געװען א ־אר אננטטן האבן זי בא־טראנן, ייז זי איז אננעקוטען קײן פאריז. צוקוטעגריק צו דער יטואע, האט זי פיט צאפרדיקע ליפן א פרענ-נעטון דעב פארט־ער, צי די טאכטער איז רא אין קצאס. ער האט זי אנגעקוקט פארװונרערט אין נעענטפערט, אז יא. ער קען גוט דענע: זי ברענגט אפמ פרוכט און בצוטען פון ז״ער גארטן פאר ז״נע.קינרער טאדאט ז׳טאקע האט זיך עטװאס בארויקט און איז ארײן א־ן װארטע-זאי װו זי האט אונטערנעװארט א אעננערע צייט. װען זי האט רערהערט, אז עס עפענען זיך די ט־ירן פון רי קצאסן, איז זי ג־ך אראפ פון ד־ םיעפ און א־ז יטטיין נעבאיבן ב״ם ארויסגאנג אױ■־ דער גאט סיהאבן זיך דערהערט צענרציקער יטטיטען, װאם האבן ז־ך ארו־סנעריםן פון זארניאזע י ױננע הערזער א טחנה ט״דרעך האט זיך ארויסנעיטיט אין נרויסן װעסט־בױי טאראט זיטאקע האט דערזען רענע. זי האט זי א רוך נע- טי;. נאר רענע, װי ז־ װאאט נארנ־יטט נעהערט, איז יטנעצ אר־ינ- געיטפרוננען א־ן אױטאטאב־י די טוטער איז ארײן א־ן צװײטן און אויטנעיטר־נן צוט ׳טאפער: — כיװער א״ך נעבן. װ־פיצ א־ר װ־יט, יאזט נייטט אראפ פון ד־ אוינן יענעט או־טאטאב־י װאט א־ז עדיטט-נאר-ײאט אפנעפא־ן. ז־ א־ז א־ננאנצן אד״ן טיטן פניט א־ן דעד פאדער׳טטער ׳טו־ב; יעדע ט־נוט נעטאכט דעס יטאפער באטערקוננען, װי ער זאי קערעװען ט־ט־ן אויטאטאביי א קאצטער יטװײס האט זי באגאסן, די צײן האבן געהאקט א־־נע אן רי אנדעדע. — גאט; — האט זי געבעטן. — דער או־טאטאביי זאי ט־י א־נטער ר־ אויגן ני׳טיט פאריטװינד;! פיוצי־נג א־ז ראס עדיטטע אויטא ״טטיין נעבאיבן. זי האט א־־ך א־רן פא־האיטן, זי חאס רערזען, אז זײ זענען בײט ברענ פין רעד סענע. רענע א־ז פי־נק אדויסנע׳טפרוננען פון אויטאטאב־י, ראט זעיבע האט נעטון טאדאט זיטאקע. — הא, טא; װאס טופטו רא? — האט רענע אויםנעיטר־נ;, א״טיט־טנד־ק ט־ט א נעיעכטער, — זעםט, כיהאב דיר אפנעטון א נוט יטפ־צאז טאדאם זיטאקע, א האיב טויטע, האט אױסנעיטטאטאט: — װאס, דאס איז גאר נעװען א יטפ־צא? — נו. װאט דען? ט־ר האבן הײנט נארנ״טט נעהאט קיין עקזאטען. נאר א־ינטאא פאר אאעטאי האב איך ה־ך נעװאאט אנ■ יעי־נען, זאאםט זיך ני׳טט יטרעק;, זאאסט ני׳טט אזוי צאפאען א־בער טיר... רו יאזט ט־ך נייטט רעס קאפ או־פהויבן קי־נע פון מײנע הב-־טא־־נט האט נ־יטט אזא ׳טדעקעװדיקע טאטע. זאג ט־ר צו, *טװער ט־־, אז דו וועטט יטו־ן טער נייטטן דו פיינ־קטט זיך און ט י ך ט־ט ־עט. כיװעא דיך נייטט אפאאזןן ד א זאנ ט־ר צון — כיזאנ דיר צו; — האט אויטאטאט״ט;עענטפערט די באז־צער א־ן ײעזינע, איז באיטיאדיקט אין רו־ב-אנפאאן. טען װעט ט־ך כ־עננען נעיטט־רט א־; קײטן א־ן;ער־כט, און ר־ טאטע װעט ,־וײנען. או־, ־ועט ז־ דעטאיט װײנעז׳ — יטו־ן נענ־ג א״ר ה״נט, יטו־ן גענונ, טעגטט יטוין ג״ן ׳טראפן׳ — האט זי אפנעיטטערט ~י ט־טעי־• — דו ־א־פטט פרי או־פיטט״;. א• אטתע ציה ט־ט רעט טײרי — אט זע. פא, װי ז־ ־אנט ט־ך ־טיאפן, ײ־ א קיײן קינר; ז־ זעט ט־ך תט־־ נאך ־אאט ק־נ־ אן א־ך ב־ן יט־ן איט זיבעצן יאר דו, טאטע, ט־ט א יאר עיטער האטטו ט־ך יטוין געטראגן אונטעי ד״ן פרובט.. — טאטע. ה״ס א־ר ג״ן ־טיאפן. רער קאפ טוט טיר ׳טוין װי־ פון א־ה... — זאנ ט־ר, פא; — האט יענע א זאנ געטו;, אנ־דערזעצנ- ר־ק ז־ך ב־־ט פאטער או־ה דע־ יט״ט, — װו האטטו נעפונען אזא װ־יב? ז־ האט ראך טורא פא־ איר א־־גענעס יטאט־ן. און אאץ פאטט נ־יטט, און װאט רו טוטט. טו־נ נ״טט. און ניי גאויב, אז דאט איז געבו־רן נעװארן א־ן פא-־־ז, נ־־טט א־ן א ־עדפי און אז זי איז נ״טט א פאסטאדס א טאכטער פא; טיא־ז ר״ן יטוא־ פא; האסט ׳טאעכט דע-־צוינן רי־ן װײב. ־עצט — יט״־;.. א נוטע נאכט; — זי האט ז־ך ה״ט צעקויטט ט־טן פאטער רער טוטער האט ז־ אונטערגע- יטטעאט א באק: — נ־. טא. בי־עריױב ר־י צו נעבן א קו׳ט, דו ־טאעכטע טא; יט־א ״ געױנטי, ־טט־פערקע; — טא, האטט פארנעט;, װ־ עט נ״ט װײטער: יױפיעדקיע פיאפרעדין און אזוי ײ״טע־ א•; אזו־ ײ״טעד זיטאקע ט־ט רער פרו־ זענען נעבא־בן אא״;. ער האט ז־ך פא־- בוך טיהאט ז־ך נאך געיעזן א אץ א צ״יטינג. איז זי ט־פט ־ך רע־נאך האט גאר ״טפארעז זי :ע דינוט געקערט י־ענעכ אי עטיעז ציטער נע־טטערט ר■ ״טבניתר־קן נײז פין נרויבן ז־יגעד אץ האט גאנצן הויז. עי־יט־ט א־ן *בטייהײמ, ײאב ראג־ גערז־ טיפע בײ רער טיך א־ן ׳ט א קיוננ פייצלינג דאט זיך רע־־הע־ א ט־נוט ארוב האט ז־ך באװיזן די רינסט־ און נעטאיד;, אז טיא־ז געק־טעז עפעב א ײנגעי הער, ט־ט־ װעאכן פרײאין יענע זאא ז־ך האבן באיטטעיט: ער זאנט, אז יאט פ־ײא־ן האט א־ב נעהײטן ארויפקוטען ני־־ך צו ז־ך א־ן צ־טעי ־— וואס, אז״ יטפעט צ־ זיך א־ן צ־כועלץ װארט, כיגײ אאי־ז א־״ן, — האט געזאגט פרוי זיטאקע צערודערט, — ת־בה או־פנע- יטטאנען און גי״ך-נעטאכט א■■: ז־ך ראט קי״ה ז־ האט נאך נ״טט בא-ויזן אר־בעדצוט־רעטן ה־ יט־ועי פ־ן קא־יהא־. װו הער אאטפ האט נעײא־פן א טאטן, ־טװאבן יט״ן פ־ן א־נטע־ ־עב געדיכטן אבאזיטיר ױי רעי ױננערטאן א־ז אויז איר א־ו־פנעפאין און אננעהו־בן יטטא־ק צ־ קויטן, יטעפטיטענר־ק א־־ א־; או־ע־: ״רענע, יענע״.. טאהאב זיט־אקע האט אזא געיטר״-געטון, אז רע־ טא; א־ז א־״ננע־טפרוננען אן אן אטעב — בא-כ־א; — האט ז־ך רע־הערט רענעט יטט־ב, — א־ר רערקענט טיך נ״טט? — א־ן זי האט אנגעהויבן פון ז־ך אראפצו- װארפן רעב פאטערס קיײרער ״•־ מא״ער האט ז־ך נ״טט נעקענט א״נהאיטן פון נערעבטער — נ,־, טא; װי א־ך זע. האטט־ ז־ך 5־ב צו קו׳טן ט־ט־ א ־וננע־טאןי פ־ו־ ז״-־אקע, טויט-רעה״טראקן, האט קויס ארו־טנעיטטאטיט: — אט, װאטע- -ערצ־ונג ד״ן טאכטע־ האט; ביײ״ט נייטט, צ־ זאי א־ך װ־־נען, צ־ זאי א־ך יאבן. ביײייט נאר א״נט. אז פון צען יא־ א; .״אקטט ב״ אונז א ט״ווי ־ — יאך. טא, לאך; כיבעמ ר־ך; פון יאבן װעיט טען ד־קי טוטער רענע האט באצאיט פא־ איר אויטאטאב־י און ב״דע האבן ז־ך א״ננעזעצט א־ן דעס או־טא. טיט װעיכן טאדאט ז׳טאקע א־ז נעקוטען צו פארן. רי טוטער האט די נאנצע צ״ט נעיטײינן, און רענע האט זי נעטואיעט צו זיך און נערעדט: ״ט״ן ־וננע איט־טיטקע, טײן פופע; ט־ין קיײנע טאכטעח כיהאב דיך באיטטראפט, און ־עצט פי^ איך ד־ך אהײס צוס מאטן וואפ, דו װײנםט, טא? װײן נ״טט, כיבעט דיך דאס זאיסטו נייטט טון. כיקו׳ט ד״נע טרערן כיבעט דיך, װײן ני׳טטן״... — א־ן ק־־טנדיק ר־ טוטער, האט זי ווייטער נערערט: — איא, טא. פון ט־ד ײאיט גע־וען א יטײנעך ׳טיאנקעד ױנגערטא;? ב־־זע־ ז־ך נ־יטט אזוי אױ־ טיך כיכעט ריך טא. ניויב ט־ך אז רו א־• ט״נע ־אי־ן ב־סט אױך נ־יטט נעװעזן בעטעי־ ־ו האסט יטו־ן פאד- נעס;. קוקנדיק אויזז ט־ך רארפסטו זיך נ״טט א־ינט דערטאנע;. אבער ־עצט — א נזטע נאכט אזי־ אן אטה 11 ײען טאראב זיטאקע א־ז צוטאי־ננט, אויט איר געװוינה־יט, געקוטען אין דענעס צ־טעיך צו זען, ײי סיאיז אי־פגערויטט, איז איר באיק נעפאק אויך א בריװ, װאס א־ז געלעגן אי־יך דעם