Literarishe bleter · 1929-11-29 · 48 (29.11.1929) · p. Seite 934

ל ע 77 ד ר?יע^ד^די׳סע 3?02ער נ*ם. 48 (291} דיס 934 7 א נ ־ ם ס יי זג? דעד 9*סעד י#־זיײס ש ,; ד ז ו ן? ע 77 י ן / װ א ר ש ע זבדונות וועגז — פארװאס האט איר טיר נייעט מודיע נעװען דערםו;,!׳ — האט ער טיך נעפרעגט אביםר טיט פארדרוס — איך װארט אװדאי נעקוטען, די זאך אינטערעםירט טיך זייער איך האב אים דערקיערט, אז מיר האב; בכװ; אים נייסט נעבעט;, בכדי ער זאר זיך נייעט יערעפן קײ; װאר״טע, װאס פרענט אים ׳טטענדיק יסאט;. — א נרויסער יטאד — האט ער נעזאנט. — אויב איר האט טיך געװארט ׳סוינע;, האט איר דאך נעקענט טאכ; די אסיפה דא בײ טיר, איר זענט דאך א נרייסער ריבהאבער פו; פר ישעד רופט,— האט ער אביםר א־ראניזירט. — טע; הויבט טיך יםוי; א; צו פארנעס;, — האט ער גע- זאגט נאך א קיײנער פויזע, — א יםעה רײזע פו; װאר׳םע און טע; פארגעסט טיך יםוי;. ראם איז, טיי; טײערער, ז־י נרויםע טראנעדיע פו; יעד; טענט׳ם, װי ער װערט נאר א־בעריק או; ברענגט יםוי; ני־טט קי; נוצ; — פארגעסט טע; אים ישוין בהײו. אפימ די נאענט- כטע, אפירו פרוי און קינדער, װער יםטועסט נאכ; טויט; — או; נייטט דװקא פיעוטע טענטיען װערן פארנעס; — האט ער װייטער געזאגט אויפנערענט נאך א קיײנער װײרע, — נאר אפירו ׳טריפטיםטעיער און קינםטרער. אפירו נאר די נרויסע. כר- זט; ז״ זענע; בכח צוצװוארפן אונטערן טזבח ברענענדיק הארץ, בר־זט; זײ זענע; איטיטטאנד צו ר״צן אדער בארויקן די נערװ; פונם קורא הנכבד, נעדענקט טע; אן ז״. װיבארר אבער ז״ רײנ;- אװעק ד■ פעדער אדער די פענזי הויבט מען זײ א; צו פארנעם; יטוין בײם יעבן אפימ. — זאנט מיר, איך בעט א״ך זײער, — האט ער זיך נע- װענדט צו טיר, — װארט נאך עטעצער אין די רעצטע יארן גע- דענקט, אז אויף דזיערנע נוטער 15 װוינט עפעם א דינעזא;, װאס האט אויפנעשריב; אטאר גאנץ-׳םײנע זאכן, אויב ער װארט זיך ני׳עט בא׳טעפטיקט מיט אוטנמקרעכע יתוטים און מיט די קינדער- ׳עור;, ה*;׳ און דעם נרויסן פרץ האט מע;שוי; נייטט פארנעסןץ אי; זײן יארצײט קוסען א םך אויף זײן קברץ א טצבה האט ער ׳סויןץ ער־פי יםכר הי׳טר האט דאך באדארםט דאס ״פארק״ — ער האט דאס װארט אונטערנעיטטראכן — פ׳שוט פימערן אויף זײן קבח הגם איך האב אין הארצ; נע׳עפירט, אז עד איז פארקאם נערעכט, האב איך ראך געװארט, ארם זײן רײב־ארצט און םרײנט, װאם האט נעציטערט פאר זײן קראנק הארץ, אים בארויקן או; דערװײזן, אז ער איז צופיר פעפיטיםטי׳ס, ער האט מיר אבער ניסט נעראזט קוטע; צום ,־נארמ. — ׳שװיענטאכאװםקי רעבט נאחי — האט ער מיך פרוצ־ רינג א פרענ נעטו;. איך האב א טראכט גענעבן או; ער׳סט נאך א קר״נעם ישוב האב איך נעענטפערט, אז ער רעבט נאך. —• אט זעט איר, — האט אנםקי געזאנט טיט א נרויםן טריאומף. — ער איז דאך אװראי אמאר נעװען אײער אפנאט, או; אצינד האט איר זיך געמוזט םײשב זײן מיט דער תשובה, צי ער רעבט נאך אדער נישט, איר האט אים שוין פארנעםן,. װײר איר בארארפט אים שוין נישט אנםקי איז געװען זײער אויפנערעגט. איך האב אים דאכ ערשטע מאר נעזען אין אזא צושטאנד ער האט ארץ נעבראכט אותות ומופתים, װאם האבן געזארט באשטעטיקן זײן טעזע, אז טען װערט פארנעםן. ער איז אבער מיד נעװארן. איך האב אויםגענוצט דעם מא־ טענט און האב אים אנגעהויבן אויפצוװײזן, אז םיאיז נישט אזוי, װי ער םײנט. און אםירו אויב יא, איז אפשר טאקע גאר בעסער, װאם מע; פארנעםט. שטערט אײך פאר, האב איך אים נעזאגט, װאס פאר א; אומנריק װארט עם געװען פאר דער מענטשהײט, װע; טיר װארטן זיך שטענריק ארומנעדרײט מיט א גרוים בענקעניש נאך אונזערע ארע רעבעדיקע און נעשטארבענע קרובים, נאך ארע נדויפע נערערטע, שריפטשטערער, קינסטרער און םתם נרויםע ר״ט. פרך יעכככ: יכ אככקי, ד־ ג־שון יעװי;, ד־. הײם בפױואק—אין אםװאזו; 1 אנםק• איז בטבע נעװע;, װי איך האב שו־ן נעזאגט, אפטי־ ט־םטיש. טע; קאן אבע־ נ־שט זאג;, א; םיזענע; נישט פארנעקומען ב״ אים טאטענט;, װע; ער איז געװע; נעשט־טט פעסיכייםטיש. א־; אײנעם פון די פרײט־קן, וואפ א־ך פרענ אנםק־ן באזונו, אץ אטװאצק, האב א־ך א־ם נעטראפן אי; א ז״ע־ שרעכטעד שטיטונג. ער איז נעזעסן מרויעריק אויף זיין אײזע־נעם בעטר, אננעטון א•; א װארעםען םװעטער, או; דער שײנעד נרויער קאפ זײנער איז געװע; אראפגעראזט אויף דער ברוסט. דאם ציטער איז געװען פור טיט רויך םון פאפ־ראס;, אד; נ־שט געקוקט אויף דער נרויסער תמוז־היץ, זענען די פענסטער געװע; צונעמאכט. ער איז בײנאכט זײער יערעכט נעשראםן — האמ ער מיר איבערגענעבן, — ער האמ שמערצן אין דער ברוםט או; שפירט ז־ך בכמ זײער שרעכט. איך האב •איפ באטראכט און אים בארויקט, אז איך געפי; נייסט בײ אים קײ; שום יסרעכטם. איך האב אויפגעעפנט די פענםטערי און מיט גרוים טי א-ז מיר געמנגע; אים ארויםצוקרינ; אי; װארד ארײ;. טיר האב; זיך אנידעדגעזעצט אויף א באנק נישט װײט פון דער װירע. — װאם הערט זיך עפעס נײעס? — האט ער א פרענ געטו;, װי שמענדיק. איך האב אים איבערנענעב; פארשײדענע מיפנדע נייעפ; או; צװיש; אנדער; האב איך אים דערצײרט, אז םיאיז פארגעקו־ טען א קרײנע פארזאטרוננ פו; עמרעכע רימעדאט; ארן מר־טוער טכח בירד; א ײדישע טעאטעד-נעזער׳צאפט