Literarishe bleter · 1929-11-22 · 47 (22.11.1929) · p. Seite 919

/״ע 919 ל'ם2ר$ר'ש* ב7ס2£ר נ1ם. 47 (290) * 8 ל $ ד ע ס ״׳ע״;ע כ־ריב, ד״ן פ$טער איז ד״ך — ז״ן מיה, ז״ן ט״ך, זײן פערד, און איך האב דעם ־עטעקן און דעב שריאך. ,ױאם פירט אין דער װײטער װערט, און ציבע איז פ״ער, און צ־םע איז װינט זאצ גאט דיך באהיטן, ״.״׳; מיצגער־קינח״ א נאצרענער שטערן צע׳טט זיך א,ײכ און צינדט זיך אין פענםטער א;, און איבער די װענן פצאטערט װיצד א קרוין םון רויטן מא;. ״ציבע אױ פייע־ ציבע א־ו װינט זאצ נאט ריך באהיטן, ש״ן מיצנער-קינדן״ רעם מ־צנערכ טאכטער יעמײבצט אין יעצא־ און אטעמט, אטעמט טיס, פאר אירע אוינן ציטערט צאננ א דינער זײדענער בריװ. ז■ יעטרעקט אוים די קצ״נע װ״םע האנט — — פארפצוינן, פארפצויגן א־ן דעמערצאנר אויפן־בארג יטטײט ר־ יעװארצע מיצ, און חצומט פון גאצדענעם קארן א־ן פענםטער צ־טערט ד־ האצב־צבנה א ד־נער זיצבערנער הארן און אונטער ד־ רערער הצומט דער װ־נט פון א טרויער־ק-יטײנעם ק־פר-קינד. די באלאדע פוז ראםפוטיז ראספוטין ברומט אין דער בארד ׳טטיצערה״ט: -פיחטטי;, היאיז מײן צעצטע נאבט פון פדײרך און סיפאצט זײן קאפ אויר א־רע הײםע קני בארוישט פון א טונקצער מעצארי. ו־צבערנע נעװא האט אויםנעטדאכט דאם טרויעריקע צ־ד א־ן א װ־נטערנאכט. — פ־ריטט■;, דו זעסט די טונקצע געיטטאצט, װאם צו־ערט א־ן יג־פ־נצ ־און אטעממ קאצט? ,־ואם יםט״ט ער און װארט״ װאם װיצ ער דער נאר? צחײם פא־ רוםראנד, און פארן צארן די טונקרע געיעטאצט באװעגט מ־ט דער האנט און צ־נרט אן א יטטעדן אויך ז״ן טונקצ נעװאנט. א־ן פענםטער בציצט רויט די צבגה או־ןז מיט א פודפורנעם יםכו״כצ — ערב פוף. ״פ־ריעט־;! רי צבנה א־ז װ״פ א־ן ם־ב־ר, און א־צט הענגט זי א רו־טע א־בער נוירן צח״ם, צבנהן װאם ׳עמ״בצפטו, נאר? צחײם פאר רוםצאנד, און פארן צארךי דער בעכער ציטערט... א רויטער טראפן װײ! פאצט ה״ם אין שװארצן יעפ־נצ ארײן. ״פיר׳עטין, דו זעםט מ״ן װיצדע מאכט, א־ך צעיזזמעטער די קרוין פון דער הײנטיקער נאכט. און םיפאצט ז״ן קאפ אויך א־רע ה־יפע קני בארוייטט פון א טונקצער מעצאדי... גערנאװיץ, 1929. א ' צ ' ק ם $ נ ז. ע ד / ' $ ס ד ד י יי ב די באלאדע פונם ד־זויקער אױ:*ן טארק־פלאץ יטטייט א הויקעד אין עד יטמײכקט צו די דעבעי; ״ויהי עדב, ױהי בוקד״. אויפ; דאך פון טורעב זיצט א כידועט נויט א צלױיטן יבאטן ״טעט ע טעמיי. ״:•א־אב: די נ>)בט איז טיף אז; קארט אין כ־יטטעקט פון איר טיט ־ריה און נ**ט ווארד״. $ רגע ציטערט, רוייטט די רו'־':;זרינע, אין די טאדקיזע בריפעט אין בודדינע: ״טאדקיז, טיר און טויער זענען צוגעניאכט, װו װערן טיר איבעריטראפן די נאכמ? דער זײנער קרינגט דאכ דריטע ״יבױן י״העטך. א־ן קײנער האט פאד אונז גענרײט דאס בעט. אפירו די *טװעסטער ה$ט ערב נאבט .די פענסטער און די טירן צוגעטאכטי; ׳כט־־כרט דער טאדקיז: ״דער טענטיב, דער נאד נ״ט אויס :אך אונז פאר בענקיעאפט אין פאד צער, און אז טיר קוטען, ציטערט ער פאר יערעק און טרײבט אונז טיט א *טפדוך פון זיך אװעק״. כריפעט די טארקיזע װי א קינד ־;ון אפיכר, װער װײכט, װי א בראט אין וױנט, און איבער רי דעכער פראטערט איר קיד װי א זיקבערנער פויגיצ פארטאטערט און טיי: ״װער װעט דער ער״כטער טיר געבן די האנט, דער ביצײכער טארקיזע פון רעטערראנמ״ *כטײכרט דער טארקיז און ראזט איר געװײן איבער זיך װי א גארדענעס רעגן גײן. אויפן טארק-פראץ *עטײט א הויקער און ער יכטײכרט צו די דעבער: — ויהי ערב׳ ויהי בוקח״ באלאדע אין דעימאל אויפן בארנ יםט״ט די יםװאדצע מיצ און חצומט פרן גאצדענעב קאדן. א־ן פענסטעד ציטערט די האצב-צבנה א רינער זיצבערנער הארן, אין אונטער די רעדער חצומט דער װ־נט פון א טדו־עריק-ים״נעם ק־םד-קינד. םיקצ־ננען אפ טר־ט א־ן דער :אכט. װער ג״מ? דער אצטער װעכטער? — נ״ו! ער ציגט און שצאפט אין א װינקצ הויף, געבעט אויך זײן אצטן נעװיין און חצומט פון װ״ן, און חצומט פון ברויט און פון א נרינגן זיצבערנעם טויט. םיקצינגען אפ טריט אין דעד נאכט. װער נ״ט? א ױנגער װאנדערער נײט, פארנארטצט םיט ױויטן םעפטעמבער-װינט ראם יםװארצע צעריסענע קצײח בײפ קצײנעפ פענםטערצ בצײבט ער שטיין און מורםצט טרויעריק צו זיך אצײן: