Literarishe bleter · 1929-11-08 · 45 (8.11.1929) · p. Seite 882

(288) 45?יעעדז>ריש?נ 2<ז ןײס 882 אוי;* כוארנ; א-ז דער ד־יעקצאד נעיןודען צו ד־ר או; האט :ויך געבענז; דורכצוקוקן די בא־ערײבוננ פו; די חױת, װאס ער האט נעכ־אכט. ער האט נ־ער נײטט נעװאיט, איך זאר איפ אביפר פאד- ריכט; רי יצפראך, ער װעט כ״ר דעדפאר באצארן צװײ קרא;. ביא-ז כויר אפיצו נ״טט יעטאדק אננע׳עטאנע;, נאד א ברירה האכ איך געהאט. איך ראטעװע נראט דערמיט א מענט־טן, יטוי; ני׳צמ צו רײר; דעדפו;, װאס ד■ ארבעט נופא האט נעהאט א יט״כות צי ליטעראטור און די צײײ קרא; ײאאט; מיר טאקע אויך ׳עטארק צו־ נוץ נעקומע;, זײ װארט; מ־ך פיטוט נעראטעװעט. ראך האכ א־ס פארזאנט, ער זאר ראם רמען־היעס הארט; בסוד, קײן מוטער־מענטיט זאר זיך, חרירה, נײטט דערװים; ײענן מײ; אנמײר אץ אט דער ארכעט. איך האכ;זפנעארבעט א גאנצ; טאנ, האס פו; אנהויב כיז; סוױ איכערנעמאכט די כא״כרײבונגע; פון די חױת, האכ אין דעס אר״ננערײנט א ׳עטיק נעפיר, א סך װיסניסאפט, האכ עס כאפוצט מיט פ״נעד מריצה או; האב זיך ארץ מער און מעי ארייננעטו, אי; ד״ער ראזיקער א-־כעט. דאכ האט מע; געדארפט קענע; — פון עט- ייעכע ״כריממזרד־קע הױת מאכ; אזא ט״יער ״כטיק; אז איך האכ עס א•; אװנט איבעדנער״ענט דעס העד דירעקטאד, האט ער זיך מודה געײע;, או ער האט אזוינס קײנמאר אי; זייןי רעבן נ״טט געהערט, אזא יטטארק; רויטם האט עס אויך איס נעמאכט. ער איז מיר נעװע; אזוי ראנקבאר, אז ער האט מיר נענעב; דרײ קיא;. ראם האט מיך יטטארק נערירט; איך האב גיעקרינ; נאר א; אנרער; מוט און האכ וױרער אנגעהויב; נרויכ; אין מ״; ריטע־ ראר״טער מ־סיע — װ־ע; איך װארט ראס נאך א־צט האבן א רעכט; מענטיט;, װאס זאר ראס ארץ קענען נוט דעדצייק דעס פובריקוםן — האט רער הער דיקעדטאר געזאנט. — אכער ײו נעמט מע; אזא מענט־ט;׳־! א־ך האכ דאם ארײננענומע; אין זינע;. עם ײארט דאך טאקע נעװע; א פאררראסיעכע זאך, אז עפעס א ׳טריממזר ביארן פעדער־ םע; זאר פטר; מײן היעררעך ײערק מיט זײן עקרהאפט; גע׳טמאקיאזן איכערר״ענע; עס פאר; עויס. דער דאזיקער נעדאנק האט מיך נ״טט געזאיט רוע;. א־ך װאלט אפיטר יא אויפניעטדעט; פארן פובריקוס אויף איי־ ער פאריטטערונג — האכ איך נעזאנט - אכער נאר אונטער נעײיםע באר־נגוננע;. ריער הער דירעקטאר איז אזיט אויפנעיטפרוננע; פון ארט. — װאסערע באדיננוננע;? איך ניב אײך זיב; קרא;. — האט ער נעזאנט. — נוט, װענן דעם רערט זיך נייטט. דער עיקר איז, אז אויסער אונז ב״דן טאר קײנער נייטט װיס;, װער עס ניט די דערקרערוננען װענן די חױת אריױ אײער פארשטערוננ. — װענ; דעס מענט איר ז״; זיכער. — איר פאריטטײט דאך אר״ן — האב איך געזאנט, — אז א מענטיט מיט אזא ׳טטער־ננ אי; דער געזעקטאפמ און אזא םפע־ ציאריטעט, ײי מײנע, קע; נייטט הארט; ק״ן רעקציעס װענן חױת אויק אזעקכע פאריטטערונגע;, ײי אײערע יא, ער פאר׳טטײט עכ זײער נוט. — או; װע; די באיטרײכ־נגע; פון די חױת װארט; פון אנ־ הויב ביזן םוף נייטט זײן מײן אדבעט, װארט איך קיינמאר אי; דער װערט ני׳פט אײנגע׳טטימט אייך אײער פאריטראנ. — נו, נעװים, דאס פאריטטײט ער אויך זײער נוט. — ארזא, קענט איר זײ; רואיק. אפגעמאכט איז אפנעמאכט, — האכ איך נעזאגט. דער הער דירעקטאר האט מיך באדאנקט. זיב; א זײגער א־ן אװנט זענען מיר בײדע אװעק אי; דעס רא־ קאק פון דעס ארבעטער־פארײ;. איך האב כאדארפט כאט-ט אנקוקן די הױת און בכײ ארײן אין מ״; ראלע. די גאנצע מענאזיטעריע איז כא־טטאנען פו; צװײ מארפעס, אײ; ׳טירדקרעט, אײ; בער, צװ״ װערפלעך און אײן דאקם. ײענ; די װערפרעך און דעס ראקם א־ז אין מײנע ״דערקרע־ רוננעז״ אפירו א װארט נ״טט רערמאנט געװע;, דערפאר אכער איז מיט ארע פרטיס געװע; גע״טירדערט די ײערט־כארימטע היענע פו; בו׳טמענ־ע, װאכ ״װעג; איר װערט ׳טוין דערמאנט אין תנ״ךי׳. איך האב אויך נייטט פארנעם; ײענן דעס נרויען אמעריקאנער בער, װאס איז נעװען גרוים װי עוג מרך הב׳ט;, װענן דעם ׳טירד־קרעט איז ׳טױן?אקאק פו; אדבעטער־פאר״;. פו; צייט־צו־צייט פרענן ארײנקומע; פאר־טפעט־קטע באזוכער, האכ; נענומע; אי; קאסע בירעט; און פלענ; פאריטוױנד; הינטעד די נרויםע טיר; פון זא< א־ך האכ א פי־ענ נעטון בײס ביריעטאר, צי כיא־ז עפעם רא א נרויכער עויס אוי־ דער פאדיטטערוננ, האט ער מיר געענטפעי־ט, אז אלע פלעצעד זענען פארנומע;. דער הע־ דיי־עקטאר, אט דעד דאזיקער ׳טלים־מזר, האט אי־ בער מיר אפנעהארטן אזא נרענצנדיקן נצחו;! א־ך האכ זיך פאמערעד אװעקנעיט־רעפט צו ויך אין קעלער־ ־ט־טוב או; אומנעגעם;, אפילו א; א טרונק ײאםעד, האכ איך זיך יטט־ל אװעקגעלײנט אויפז בעטי בײנאכט האט עמעצער צו מיר אננעקיאפט או; אין צימער א־ז ארײ; עפעס א מענטיט; אין רי הענט האט ער נעהאלט־; א ליכט. דאס איז נעװע; דער הער דירעקטאר — נו, װי איז אראפ אײער רעפעראט׳• ־■־ האט ער געפרענט. א; אנרעריט מאל װאלט א־ך גאר א; יטה־ות רעס ראזיקז מענט־ט; אד״סגעװארפ; רו־ך דער טיד; א־צט אכער כ־ן א־ך נע־ װען בײ זיך ־צו געפאל;, איך זאר ארו־םװײז; אזא העלר״טקײט רעריבער האכ א־ך איב נאר נעזאגט, אז א־ך האכ אפנערײגט רי רעקציע. ער האט א ־טמייכר נעטו;. — דאס װעטער איז נעײע; ן״ער נ״טט נינכט־ק פאי־ א רעקצ־ע װענן בערעט־דיםטיק — האכ איך אים נענעכן צו פאי־ ־טטײ;; — ער האט עס ראך ארײ; נעזען. ער האט װידער א ׳טמ־יכר נעטו;. — איר װארט נאר געזע;, װי יטנעל רער כאראמעטער איז געפאלן. — האכ איך געזאגט. — און בײ מיר איז נעװען קאפ אוי־ קאפ, — האט עד מיר נעענטפערט. אמת, יטוי; אז א יטםײכר, פארקערט, ער האט אפילו נעכעט; כײ מיר אנטיט־ורדיקוננ, װאכ עד האט מיך כאומרויקט. עי איז נעקומע; צו מיר מכה אן ענין. און זײ; עכי; א־ז טאקע נעװע; נאד צוס ראכ;: ער איז מיך װידער נעקומע; כעט;, א־ך זאר רײענע; אוי.־־ זײנע פאריטטערוננע; װעג; זײנע ײירדע חױת. איך ב־ן געװאר; טיף בארײדיקט און איס נאנץ דײטלעך געבעט;, ער מיך לאזן צורו או; זאר צו מ־ר ני־טט קריכ; אינמיט; נאכט מיט זײנע חוצפהדיקע א״נפאק, ער איז אבער גארני׳טט נתפער געװארן און זיך נאנץ רויק אװעקנעזעצט בײ מיר אויפן בעט, נ״טט ארויםראזנדיק פו; האנט דאכ ריבט. — לאזט זיך נאר װעגן דעס דורכרעד;, — האט דעד הער דידעקטאר צו מיר געזאנט, עד האט מ־ר דערצײרט־, אז דעס דרא־ מענער. װאם ער האט נעדוננע;, ער זאל דערקלערן װעג; די חױת, קע; די גאנצע ־ט־טאט־. ע־ דער דירעקטאר, ה״פט עס. האט גע־ מאכט א פוראר מיט זײנע קונצ;, איער רער לעקטאר דער דרא־ מענע־ האט א־ס קאריע געמאכט דעס גאנצ; עסק. ״ניט־ נאד א קוק, דאס איז דאך ב־אר; פעדערםעןן״ — האט מע; נע׳טרינ; פו; פויריקוס. ״ע־, הער נאר, װו האפטו דאס געפאקט דעס דאקס׳״• ביארן פעדערסע; האט אכער אין זינע; געהאט ראכ פראגדאס און האט זײ געגעב; ־צו פאר׳טטײ;, אז דאפ איז גארני׳טט ק״ן ראקם, נאד א כו׳טמעני׳טע היענע, װאם האט ־טוין אויך א־ר רעב; אויפ־ נעפרעפ; דריי מיםיאנער;. צווי־ט; עורם איז נעװאד; א ׳טרעקלעכער טומר. םיטייטיט, מע; טרייבט מ־ט זײ ־טפאס; פיאיז נעווע; א חתוגהן איך הויב ני־טט א; צו פאריטטײן — האט דער דידעקטאר נעזאגט — װי האט־ זיך דאס געטראפ; אזא אומגריק, איך האכ, דאכט זיך, א־ס אזוי אויכגע־ט־מירט דאס פנ־ס, אז זײן איינענע מוטער װארט־ איס נ״טט דערקענט, היינט־ או־פ; קאפ האט ער נאך אננעט־ון א װײס; פארטוך — א•; ראך האט מע; איס דערקענט־. — ז״ט זיך פונדעסטװענ; מ־״טב — האט דער הער די־ רעקטאר געזאנט כײס אװעקנאנג. איך ײער אפיטר נעבן זעקס קדא;, אויכ א־ר װעט נאר טוינ; צ־ס עיסק. איך װער קײנמאל נ״טט פארן אזוי נידע־־ק, איך זאר אײנ־ יטטימע; א־יף אזא ׳טענרלעכעד כאיטעפטיקוננ׳ מע; רארף דאך עפעס פארמאגן זעלבסטװירד׳נ אויך. * * *