Literarishe bleter · 1929-11-08 · 45 (8.11.1929) · p. Seite 881

ןײפ 681?יסערעדי׳^ע?.?עעעי נ?£. 45 (288) אסתר ש1מ'$טשטר אונזער ערשטער לויכטנדיקער פרויט חאבן זיך צעטראג; ביעורות נאענטע )}•*'כער דעכער ״ון דער :ויי!; ביעורות :אעגטע, װאס האב; געיצכיעקט ײימ עיד, ײיט אר,ער אץ טיט ברויט או; בעידעד בריענדיקע, טיט זו״צ; ארן מיט װײניטר אי; דיט וו* •; האב; איבער נויט גערויבטז או; גערופ; װי א הערער ־טײ;: באיז יעו•; אויפנענאננעז, אויפנענאנגע; איבער אונזער :ויט, אויפנענאננע; אינזער ער־עטער רויכטנריקער ברויט; האט זיך ראט ׳עטעט־ערע נענוײע; ריר; װי פו; א װ״ט; פ״;, און פענטט־עררעך נעהויקערטע האב; אויפנערויכט; אי; רעצטער יעיי; װער ביאיז ט ט ריד געקוטע; צו דער ערד או; װער—טיט כב אי; ברוט או; װער םיאיז אייפנענא; טיט זאננ צינרייך. טיט ערד נעבורט. װער ב איז טיט ריד נעקוטע; או; װער—ט־ט ר״דיק; אי; הענט,: או; װער, טיט ברכה א־נב בריק א.י; װער ביהאט ערד נע־ע־ענדט־. װער ט־ט טידק״ט צונעפאר; איז צום ־עטויב טיט הוירע הענט, און װער סיאיז טיט א ־ע־װ״נ; צונעפאר; איז טאטע ערד דערקענט או; װעד עס האט נעטאכט די ערר פאר ה״ב, פאי אייג; בלוט, פאר נאענט י״ב -— האט אפנעענטפערט ביפער־ — קוב, אקער זיי און בראנעװע או; ־ענייד או; קרייב; פאר איע הענט, פאר ארע האר־קע או; טאב־קע, פאריעװאדצטע הענט, װאב האב; או־פנעלויכט; פו; פארפינסטערו;:. — צװ־־ע;;יר־עדיקע, דוטפע װענט■ פאר הענט, װאס האב; אויפנעיעטראלט א•; טואונג או; אי; ה־־סער טי, װאס זענע; א־צטעד הא־קע, פון װײט־, פון נאענט.או; פו; הי- א־ז יעוין אויפנענאננע;, אויפנענאננע; איבער אונזער נויט, אױפנעגאננע; אונזער ער־עטער לויכמנר־קער ברויט־; די טאטע הערט אויב טיט די האר־קע או־ער;. ׳עט״נערנע שטוטקײט — א־ר ז־פ־ן פו; באדויער, דעב װײ אין די א״ביקע קנ״ט־ע; פארבארנ;. זי דארי־ דאך נאך הער; די זיפצ; פ.־ז טארנ;;.. או; דאס איז ד־•; חטא, ײאס טיט צעד איבעריאדענע ־עטעכן די זיפצ; דיר דורך ד״נע ארעד;, נענלע; ד־ך צו צו רער װאנט א נעקר״ציקט;. האכט נ״עט קיי; טרייםט פאד זיי, דאסט;י־עיז קיין עצה .׳.א; בלו־ע; קר-עטאל פו; נע־ע־ליפענעם ־עאטן אז בלענדיק; ׳עטיין, װאס ד־ זון האט צעבראט־;, צעברעכסטז דײן האד־ן א־; פאדיעטארקטע יללזת א קרין דער טאטע; פו; ערד־׳ע; נלות. 'וסף קירמ^ן לז^נד פוז פ;,רהוילענער װאר װי דער װינט בראזט-או״־ די פאנאנדערנעצוינענע זענרע; און יעװיטט, ־עװים איך אװך ד־ינע נארדענע בדענ; פארב״ — ראנד פון פארהוירענעד װאר; טיט טעטפע גע־ערייע; פו; פוינרע;, װאס רייס; ד• ײ־רדעני־ע דורך, ־ער״ איך װי זײ א•; ט־י; אטעב צו דיח ניב דאס ליכט, ניב די ־ע־י; אוי,,־ ט״ז פנ־ב צו זע; או; דאס דוי־ע; פון װעל; אי; ט״; קול; ט־י; אטעס טיט װינט; פון בערנ טאך פול או; צעפיר ידײנע װעלדער פאד ט־ר. צעפיר דיינע גרונטן פו; ־טע; און פר״ץ. ביז טי־; פוס װעט אוי■־ טאכיקע ׳עט״נער ארו־.־ או; כאטרעט; די ה״ל; פון א״ביקער רן, װו טונקלקײט פירט אי; אפגרונט צו דיר — גיב דאס ליבט, גיב די ־עײן אויו־ מ־ין פנ־ב צו זע; און ידאם רוי־ע; םון װעל; א־ן ט״ז קולי װי דער װינט בלאזט-אויו־ די פאנאנדערנעצו־גענע זענרע; או; ־עװיטט, ־עװים איך אויך ד־ינע נארדענע ברענ; פארב־י — ראנד פו; פארהוילענער װאר; ק נ * ט ה $ ם ס 1 ן א מ ע ש ה מ י ט א פ א ר ל ע ז 1 נ ג (ד׳? ם ד ע ם ק ע) טיטנעפ־ל, אז איך האב א־ס נעװאלט כאט ט־ט עפעם בארוינע;. ער איז מיר נעװע; דאנקבאר פו; גאאצן האדצן און האט מיר בײב נעזענענע; יעטארק געדריקט די האנמ. א־ך ב־ן אװעק אהײס טיט א יעװער נעטיט־. איך בין געװען אװי דער־עראנן און פאר־אויעט, אז איך האב נ״עט נעװוםט, אויו־ װאסער װערט א־ך בי;. איך האב געבראנקעט א־בער ד־ גאכ;, נ״עמ אנהויבנדיק צו װים;, צו װאס און װוהין. דערצו :אך האב א־ך אזוי פ־ל נערט נעפטרט אויץ דער לעקצ־ע, אז טיר א־ז נ״עט נעל־בן גענונ גערט או־ץ א בילעט קי־; קריםט״אנ־ע. דער רענ; האט נ״עט או־פנעהערט צו נ־ם;. איך ב־; צונעגאנ- נע; צו א נרויסן הויז; צו דער גאב צו, בי־ס אדײננאננ א־ז געװע; א קאםע, וװ טע; האט פארקויפט־ בילעט;. דאס א־ז נעװען דער (םזן*) איך מיטן בירעטיאר זענע; נעבליב; װארט; נאך א הארבע ־עעה או; מיר האבן ארומנערעדט אונזערע נע־עעפט;. מ־יז לאנע איז געװע; נארניעט קיי; פר־ירעכע און איך האב ז־ך נעפ־לט נ״עט- גאר געהויב;. דערצו נאך א־ז אדװאקאט קארלמע; אװעק, נ־יעט צונעטענריק זײ; האלבע קרא;, ײאס ער האט באצאלט פארן בילעט. איך האב א־ס געװאלט אנ־אג; או; אוטקער; איס זײ; נעלט, נאר דער ב־לעטיאר האט ט־ך דערפון אפגעהאלטן. — א־ך װעל בעםער צונעטען דאס נעלט — האט ער :עזאנט — װעט איר טיר דארפן באצאל; טער נ״עט־, װי א הארבע קרא;. איך האב א־ם אבער באצאלט א נאנצ; קרא;. דאם איז גע־ װען אן ערלעכטער ױננ און ער האט מיר ארזיםגעװיזן אזוי פ־ל