Literarishe bleter · 1929-11-08 · 45 (8.11.1929) · p. Seite 880

ליססר^ר״שפ בלטםטר נ1ב.45 (268) ז 'ם 880 9 $?םער קיאעיזגע מ א מ ע װ; ב ט דורך נריטישיקע טרעפרעך פון ׳ערוצירע געסרעך, װו װענט זענען ברינד, זענען הויקערדיק־העסרער, װו סי׳עװעבן װי יעאטנס פאר״ער״ערטע פרויע; — דו נידערסט צופ כותא אין ארט־ירושריפ. די זון איז דא העריש און צינ״ע צעפראקערט אויך וױיםן נע׳עטיין, װאס איז קרעציק או; נאקעט, דער יעאט; איז דורכזיכטיק, ברוי און קרייעטאריק, דער הינור — א רויטערער עפייעער חרופ. די װערט — א קראאקע, דאם נעםר — א ריניעטאק, או; אפ-פר א צערע אי; ׳עטיינערנעפ ביגיעטאק, וװ םיריגט נאך פארזייערט אין ׳טפארטן און רעכער דער האניק פון דורות: טרויפ און פארברעך. דו גירערסט אראפ, װי צום אפענעם קבר, און יעטװעדער יעטיין איז א נרייטע נוצבה. או; יעטװעדער בעטרער — א קרעפיקער װארעפ, װאפ רא, א•; דעפ ׳עפארט פו; דער װאנט איז זיין נאיע. אי; מערקיישע פעסקעם, אי; ריטװי׳שע היטרע;, נעשטרייפמע כאראט;, צעכראסטעטע קיטרע;, באדרערדיק און בערדיק — א װיסטע כאר־אסטרע טיט פוינר׳שע ראפעס: דערראננמ א פיאםטער.׳ אט דאס איז די ערנװאך — העררעכע ריטער פון העררעכן כותר — דעפ טרך־אבױנס ניטערן באישניטענער אפפאר פון הונדערט טדינות, * װאם האנדרט טיט קרעכצ;. טיט קרעץ און נויט קינות. רא אדבעט; יטװער אויפ; עננרי׳שן נראיפ; א יעאר היפאקריט״עע חרוקה־יענו׳שים, זיי טאח דעפ תהריפ, זיי דרע׳שן נו׳שנױת או; זיי ײיטן אויבערישטן — נאנצע בגי-בית נאר הארט פאר; כותר, פארטייעט־פארכיטערט דארט ישטייע; די אטתע ׳שװערע נעטיטער פו; ערנעץ געקומענע מענער או; פרויע;. רער װאנט זייער װייטיק און צער צו פארטרויע;. די װאנט איז א ׳טװערע, די װאנט איז א; ארטע, טיט װירדן נעװיקס אין די ׳שטיינערנע ־שפארט;, אזוי װי טיט האר אין די אורארטע אויערן — הערט זי דעם אויסנום פון װייטיק או; טרויער או; דא איז דיין הארץ נויט א חלך אריכעח דו זעסט, אז די װאנט איז צעפרעסן פון נריבער פון אייביקע טרער;, װאס אוינן פארריר; — פון אייביקע קו׳ש; דער ׳שטיין איז פארירטי דא הערט כדע; ני׳שט װיינען אויױ גרות-הישכינה. נאר הערצער צענייע; און אוינן צערינען פון אייביק־און-טענרעכע טענטישרעכע רייד;. צו װעכוע;, אז ני׳שט צו דער װאנט זאר טע; רעד;׳! יתוטיפ פון רעבן — די הערצער נעקראנוערט אן טרוקענעפ ישטיי; — אן דער אייביקער ב־אניע; — דערציירט דע; דער נואנוען אין ישטירן געפריפטער, װי ביטער די נויט, װי דאס רעב; איז װיםט. טען שרייט גישט בציבור, נוען רעדט נישמ צוזאטע;, נאר יעדער באזונדער גיםט אוים פאר דער טאטען באהארצט און ברח׳ש זיין װייטיק דעם נרוים;. או;: דאם איז די טרייםט, װאם א מאמע הערט אויס. דער מעצענאט איז איבערזאט מיט שװער; גװ־ און קאפ עי נעמט םיפאפירערע אי; האנט, דעם דיכטערס ריד או; װי׳שט די פעטע ריפ; אפ. דער מעצענאט.׳. אהרן זיייסלי/ אין דול־רתויז י. א3אטא*הןן דער דאקטאד, איך בין גאט. עפ װעט אײך נארנייצט העיפ; - איך בין גאט איר קענט עס בייר פארנינען־ איך בין געגינ געװעזן טענט־ב. איצט בין איך אזוי יטטארק אדן פרײרען, דאקטאר־ איר זענט ראך גאך א טענטיט — װאס וױיפט איר? איר װייסמ ראך נייעט אפילו, װיפיר װאגצן סיהאבן אנדטרמ נעטאגצט אייה נביכדגאצרס חתונהז אין װייר איר װײסט אזיי רי טינרבטע זאך ני״עט — גו, גוט, װער איך אײך זאגן: איך בין א גאט א בעסערער װי דער װאס האט ביז דיר געהער״טט. עריסט איך, רער טענטיט-נעװעזענער, בין א קארעקטער װערט• האר נ״צט איך האב אייבן באיעטדאפט טיט קרעץ, נײטט איך. :י׳סט איך האב היה, די פאכקודגיצע, באיסאפן — איך נעהער ני׳סט, הער דאקטאר צי די פארנאגראפן אין אין די װארקגס זיץ איך :י׳עט — כ האב ייב צי ׳טטועסן טיט טעגט״טן, אפיאו טיט דאקטויריב. איך בין א גוטבױטיקער נאט. איך ראז טיך אנטון א ד׳טוגעיב־העטד אפירו — אין יטטי/ אין הער, ווי עס טיט צי טיר תפירה דער גאדגי׳טט. און װער איז דעד;ארגי׳סט<■ טאקע װידער איך, הער דאקטאר ב־ײן נאטען איז — גארני׳בט רער זיבעטער, ניין, נארגי׳עט — דער טיריאגטעך איך בין אזוי :ײטט־זײענדיק, הער דאקטאך אז אט־אט — אין כיהער אפירו אײך צו זײן נארגײעט. איך בין גײטטא אין ערגעץ — און קײן ״טום ערגעץ איז גײטטא אין טיך כוײן נאיק איז צרם באװונדערן. דאס איז דאך אזוי גוט, הער דאקטאך נאך בעכער װי צי זײן א נאט. איר קעגט עכ דיר פארגינען. א, א־ך בין געגינ געױעזן ס ע: ט ש 1 עכ עקאט כײך אוטעגדרעכן נארנישט. ביז איצט, װען איך דערטאן זיך אז א־ך בין נעװען אגוטרט כועגטש-