Literarishe bleter · 1929-11-01 · 44 (1.11.1929) · p. Seite 863

זײם 863 ז,םסר])רישס בלטס&ר ד ע ר ג י ם? ם י י; י? ר 1 י ם ם ײ ז ה א ד ץ א,; יערער נ'־ער שעאט ״•פא; איך ארום א נאנצן טאנ ביז עמעץ אויף א ראג דערזע איך יעטײז װי אוטעטום, דא אויך א ױננ-צעיעויבערט ױאס זינגט ז־ך הויך: י*ר*^<**י£י.ייייי^י ץ*ך}^<**יי י.י*ײ װי אוכזעטוס, ר־נגרע; טענטיע; ז• אר־ט, טורטרע;• ״פו; אפנענארטער ריבע איז זי נעדירט״, ני־ איך צו צו איר: ״טע; האט טיך אויכעט אפנענארט, נאר איך האב זיך געטרײסט, נעב טײנש א יבט־קר הארץ או; װער רעררײוטן״ או; זי הויבט א־יף ד■ אויג;, •עטארק פארגרײזט או; זיננט זיך: טראטטי-רײרי טראנוייי-דײ•• יבפא; איך װײטער ט־־* פארטראבט און יעוי; פארנאבט, זע איך, צ־נעיצפארט. װי אוטעטוב דא אויך, יטט״ט־ א ױנגר ב״ א קר״ט או; עסט זיך טיט די אויגי ניריק א••; אי; װוריטט או; ב װי אוטעטוב, גײע; טענט־ע; א־ב פאדב״, נאר א־ך גײ צו צו א־ב: ״נעב, נעב בײ טיר א הארב; הא־ץ או; עס דאס אויף און זײ •טו•; זאט;״ רוקט ער אפ זיך א; א זײט: ״װאס טו־נ טיר הארץ־.• אבט קאפיקעס קאסט א פערטר וװריסט או; פ־ר א הארבעד ברו־ט;״ יצפאן א־ך א־ן יצפא;, ד־ נאכט קוטט א;, אײ אויף א גאסן-באנק ר־־נט זיך יב־ראפן, דא או־ך, א; אאטער טא;. לױ אינדעטוב. וױיע א'2 אײס. טײדן דעכע״טז ו צו א־ב זעץ ז־ך ־צ און איך, איך ז־ך ארױס: הארץ פ,ץ און רײס דין ־; הא־ץ טײן נאנ; ״נעס עסי;עם אוי־ דער בא;; אונטער; א.י; ״טפרײט עז טוט דער ארטער א נעיער״: אװעק פון ט־ר, אװעק, א הארץ איז הארט פונקט װי א יצטײ;;״ או; דעטארט־ ג־י א־ך יצוי; אה״ב טיט הארץ אין האנט, און האדץ א־ז אײנגעיסרוטפ;, קאײ;, און א־; דער הײב דוק א־ך דאב הארץ צו זיך צ־דיק ארײ; או; ראז ז־ך פאח א־ז נ־יע יעטיעט צו יצפאנען דארט; גאנצע טענ ל י ש ר ה דייזעי//?7י?עע דאם אייפיםע ליד און עם איגן צעיצפרײטע די פעאדער די גרינע, װי א־ן טרוים-ב־יד ם־ר װונדער און ישײ;. און עס װײע; ד־ װינט; טיט צארטק״ט פון טאטעס או; עם ׳ערעקט נייטט דאס זײ; דא ארײ;... א־ן רופט אין באויען דער טרירער פון פ״גי א־ך קאן זײער יעפראך נייצט פארישטײן, דאך זײערע קראננע; בארויקט ניגנטה, — או; עס יצרעקט־ נ־ישט־ דאס זײ; רא ארײ;... א־ך פארנעב, װ־ א תפייה דעב רוייצ פו; די ווערדער, דער אורארטער רוייצ, װי באקאנטן און די היטרע; די בלויע, און די ײאיק;, וױ טויבן, װאס נעיצאפ; די אוטזעבארע האנט. א־ך גײ או; איך יטװעב, א באיסטרארטע פון זונען. או; עס ז־ננט, או; עס זינגט טיין נעט־ט צוזאטען טיט װערדער, צוזאטע; טיט פײנר, — או; עם יצאפט זיך דאס אײביקע ריד. £אדניאדז־ציגער:ע, יודי (זבי(!1. מיד גייען אלע דא טיר נ״ע; ארע רא. טיי; טי־ערעד, ארוב אויף װענ; גרײך, אויף װענן קרום. די ײענן דרײען זיך, טיר ג״ען נ־ך; פאר טאנכע איז ר• ײערט װי א ױס-טוב א״ננעיעטעיט, און אנדערע גאר בעטרען או־ף יאננ; ײעג בי־ נרויע טעני או; װענ; יביריס; זיך. נ־יר גײען ניך און װונדער א־ז אץ טענטיס דעב ר־ז; װערט יטענקט אונז ־ערערן אװעק א־ר ״א־ך״, ט־ר זענעז װאדצרען פון א־ר בויב. טיר טראנ; טיט א־ר טרוים. דער ער׳צםער זונען-יצטראר, װאס איז אויף ערד נעפאל; איז ניעט פארפאק. עם א־ז אץ אונז געבריבן עד-הױם. עס איז דער ט־רוים, װאס האט ני׳״ט קײן בא״״־ר נעס אן די ר״ך ״ביםט ביו־ז דער גי־ער פון דער װערט. אץ דיר זי העיט טיט.ארץ, װאם זי האט דיר אנטפרעקמ, נייט אלץ, װאם איז פון דיר פארדעקט.