Literarishe bleter · 1929-10-25 · 43 (25.10.1929) · p. Seite 843

?יסזבדאדייש^ ב?עסער נום. 43 (286) /ייס 843 ק נ? ס יי 8 ם ס ן ן א פאדלעזינג (הוםארעסקע) אץ צװײ טענ ארוב ב•; איך וױדער אױעק א'ן עק •טטא־1 צ־ב ארװאקאט קאררסע;, ער האט ד־ר נאבאדאא נעראט,, אץ־ זאר זיך אפזאנן פיז דעס נאנצ; עסק, אבער א־ך האב דערבון נאר־ נ־־עט נעװארט הער;: א־ך האב ־סוץ געפטרט אב־סר געאט אױ־ דרוקן טירעװז ב״ אדענטסענע; אץ צ״טוננ װעג; ארע פ־טיס פץ ט־ץ דעפעראט. א־ך האב געװארט נר־־ך באצאר; פאי־; זאר, אץ א־ך ײאאט טאקע נאב־עס נעבר־בז א; א פענ־ק ס״ דער נ־בדה, נאר דער הער קאדרסע;, דער ראז־קער טערקוױרד־קער כ־ענט־ס, האט נעזאנט־: — א־ר ײעט באצאר; נאך דער פאררעזוננ, א־ך האב נ־יסט פאד־סטאנע;, װאס ער ט־־נט אץ האב ז־ך ייאי״ד־קט• — א־ד ט״נט אפיסר אז א־ך פא־טאג נ־יסט ק־ץ אבט ק־א;-. — הס והרירה; — האט ער געענטפערט — נאר א־ך װער א־־ך זאג; דעט אטת. ב״ טיר א־ז א נרו־טער ספק צ־ א־־ך װעט נאר אױסקוטע; צו באניצ; זיך ט־ט; זאא; אץ או־ב אזו־, װעט א־־ נארנ־״סט רארפ; צאא;. — א־ך האב ראך יסוץ אבער נענעב; טודעות װענ; דע־ רעקצ־ע — האב א־ך געזאנט ע־ האט א יסאקר געטו; ט־טץ קאפ. — א־ך האב עס נעזע; — האט ער נעענטפערט. אץ נאך א קורצ; יסװייג;, האט ער װידער נעפרענט• — אץ פא־ א; עירס פ*ץ א כ־א; פופצ־ק װעט א־ר האיט; אייער דעפעראט טיך אץ הארצז האב א־ך ז־ך געפ־רט באר״ד־קט פץ אזא פראנע; ראך האב א־ך זי אי־אפנעיסרונגעז אץ נעזאנט, אז פ־פצ־י טענט־יסץ א־ז אפ־רו נייסט ק־ץ גרויסער עירס, נאר באץ ב,—רה װער א־ך טוז; רעץ אז־ך פאר אזא עורס — נו, אץ פאר צע; טא; װעט א־ר רעז;? א־ך האב זיך הי־ך צעאאבט פץ אזא טיסונה-װיררע פראגע; — אנטיסויד־קט, אבער ארץ האט דאך א יס־עור; טער האב; ט־ר װעג; דעס נ־יסט נעיע־ט, אץ פא■־; זאר האב א־ך נ־יסט באצאיט דערנאך א־ז אװעק א ר־־ר װענ; י־טעראטור דער א־װאקאט א־ז יסוץ ב״ טיר אז־סנעקוטע; נ״סט אזא פאד- פארענע.־. װ־ ער האט טיר אױסנעװיז; דאס עדיסטיי טאי דע־ דא- זיקער טענטיס האט אפנ־ס נעהאט או־ך נ־־סט־קע א־נטערעסז נאי ז״נע כ־־־נוננע; זענע;, פאי־׳סט־־ט ז־ך, נ־יסט נעקוטעז צו ט־־נע ב־־ס נעזענענען ז־ך, האט ער ט־ר נעװוניס; א נרו־ס; ע־רס או־ר דער פאריעזנג א־ך בץ אװעק אה־־ס, אץ ט־ץ קערער-הו־ז. ט־ט ד־ בעסטע האפנננע;. ארץ א־ז געװעז גר״ט צ־ס קאט־י אץ דער פ*־־ נאך האב א־ך געדונגעז פאר א האיבער קרא; א טענטיס;, װאס א־ז נע- נאנגע; א־בעד דער נאנצער יסטאט אץ האט פאנאנדערגעװארפ; ט״נע פ־ני הונדערט װיז־ט-קארט;. א־צט האט ד־ נאנצע יסטאכ־. פץ קי־ץ ב־ז נרו־ם, געװוסט װעג; דער או־סערנעױ״נרעבער נע״סעענ־יס טיץ יטט־טוננ א־ז געװעז א װס-טויד־קע. אבער אז א־- פרענ א ט־ראכט טץ װעג; דער נרו־סער ט־ס־ע, װאס ט־ר א־ז פארגע- יסטאנע;, פרעגט־ ט־ד װער; קארעטוטנע או־םן הארצ; אץ דער קרי־- # ם ע ש ה מ י ט יידי־־; זלט; ר״זע; (הס־זיך) נאר צ־ רע; בץ א־ך נ״סט נעװע; ק־ץ בארעבאס א־בער רעס נעיט, װאס א־ז ב״ טיר נאך נעבריבן״ צ־ דע; האב א־ך געקענט האפז או־ר אז אנדער פארד־נסט ביז דער יעקצ־עזי א.ץ א־ך האב פעסט באיס־ראם; אר־ץ צו טראנ; ט־ץ סאקװא־אזיס. נאד דאס ״ננר האט א־ם ׳סוץ נעהאט אץ ד־ הענט. ראס דאז־קע טערקװירד־ק-טרײע באיסעפענ־יס האט קענט־ק נארנ־־סט געפ־רמ רי יסװער־ק״ט פץ ז־ץ טיסא אץ האט נאר אץ ז־נעז נעהאט א באריינונג דערפאר ער האט נעט־דאג; דעס סאקײא־אזיס ט־ט אזוי פ־ר א־בערנעגעבנקייט, ני״ך ײ־ ער ײארט נר״ט־ נעווע; צו ניץ אץ פ־יער אץ אץ װאסער פאר דעס א״גנט״טער פ,ץ סאק- װאיאזיס. — הארט־י — האב א־ך א געיסר״ געטץ אץ ז־ך אפגע- יסטערט־: — װוהץ אײננטרעך װיאט איר עס טראג; דעב סאק- ײא־אז־סר ראס ״ננר האט־ א יסט״כי נעט־ו;. — דאס דארפט־ א־ר ׳סוץ ײיס;, — האט־ ער געענט־פערט־. — א־ד זענט גערעכט — האב איך געזאנט־ — א־ך װעי טאקע אזוי טץ. א־ך ײעי אייך נ־יסט ראזן ט־ראגן דעס סאקװא- ־אזיס גיאט אץ דער װעיט־ אריץ. א־ך האב פאר ק־ץ פאי נ־יסט געװארט־, ער זאר ג־ץ כ־־ט־ ט־ר װ״ט־ער נדאר זענעז ט־ר פאדבײנעגאננע; ״צ־טער; פאר דורכ- פארער״ אץ א קערער-יסטוי אץ דער דאזיקער קערער-יסטוב האב א־ך באיט־ראס; צו נעפ־נען א טקוס-טנוחה נאר ט־ר האט גארנ־יסט גערי־נט, אז דאס זאר זע; דער טיס־רת פץ ט־ץ פר־ערדיק; נרו־ם- ארט־ק; האט־ער א.ץ א־ך האב זיך געװארט אר״נבאפ; אה־נצו ארײ;. א־ך האב ארויסגענוטע; פ,ץ קעיסענע א הארבע קרא; אץ גענעב; דעס ״נגי ער האט אבער ארײ געהארטץ או־סגעצו־נן די האנט־. — א־ך האב נעבטץ נעט־ראג; א־־ער סאקװא־אזיס — האט־ עד נעזאנט. — באצאר א־ך א״ך פאר א־־ער ט־רחה — אבער א־ך האב א־ס ראך ה־־נט או־ך געטראג; — האט־ דאס ״נגי נעטאנט, סיאי א טץ אױסװוה־ דאס א־זי ער האט ט־ר פיסוט נע- װארט אראפיסינד; די הו־ט. — נו, נאט א־־ך •ס,־ץ פאד ה״נט או־ך - האב א־ך געזאגט אץ א יסט־ץ נעטץ א־ס נאך א האיבע קרא;. — אבער א־צט. ט־ץ איך, װעט איר ז־ך יסוץ אפט־רא:;. דאס ״ננר א־ז אװעק. ער האט ז־ך אבער ארע װ״רע אפ- נעקערט־ אץ ט־ר נאכגעקוקט. א־ך בץ צונעגאננע; צו א באנק, װאס א־ז געיסט־אנע; אויי דער גאס, אץ האב זיך צוגעזעצט. סיאיז געווע; נאנץ ק־ר; נאר, אז ־־ זץ איז אויפגענאננע;, איז נעװאר; אב־סי ר־נדער א־ך האב. א״ננעדרעטרט־ אץ האב, קענסיק, גאנץ היב״ס ארײנגע׳סראפ;. אז א־ך האב זיך אױפנעכאפט — א־ז ׳סוץ או־ך דער נאס נעװע; פוי טענטיטץ אץ פץ עטרעכע קויטענס האט געיספארט א רויך. א־ך בץ אװעק אץ טיץ קערער-יסטוב אץ האב זיך געדונגען דארט־ א ציטער די בארעאםטע האטי ב״ ט־ר נענוטע; א הארבע קראן א נאכט־.