Literarishe bleter · 1929-10-11 · 41 (11.10.1929) · p. Seite 803

זײב 803? ע־בד־אי ׳־שע בלסס7ר גזס. /4 (284)? הײמיש ן<*ױ נאענט איז ריר הײכוייט או; נאענש יעדער הויז. יעדער בוים. יעו־ע אפענע טיר אין רער נאב. אז םיגרוסט זיך כויר רורכגײן פא־ זײ און ארײנג״ן צו פרעדדע אין הטוב און זאנ;: כיבין דא יעוין נעװען װען אנואר און רא אייה ד־ער טיר פון אייער הויז, כ־״ן נאכ־ען געצ״בנט טיט קר״ר. ־טניררעך פון פעדעט און נארד. געפירט און נעפראכטן א םך, און ־םט״נרר־עך טיט קינדי־עע הענט געװארפן אריב־ער ד־עם דאך. רי טויבן, װאס ביהאב ז״ פאריאגט. ז״ פריען ״סתטא נאך פארב״ און קר״זן ד־עס דאך פונס הויז װו א ה״ס אױ נעװעזן פאר זיי. רי ה״ס און דער ראך און ־אס הו־ז. רי ט־ר, ײאס דערטאנט טיך ריעס ט־״ך, רי ײינטן, ײאס צי־ען פארבי־ — זיי טראנן רי נריסן צו א״ך איז דיר הייט״ט און נאיעגט י־עדער הװז. י־עדער בויס, י־ער־ע אפ־ענ־ע טיר א־ן רעד גאס. אז ס־נרוסט זיך טיר דורכג״ן פ*ר ז״ און ארייננ״ן צו פר־עטד־ע א־ן ־־.־טוב און זאגן. כ־בין רא ־טוין נ־עװ־ען ײ־ען אטאך אײעקגיין מיט נאס;, װאס םירן ארוים םון רער עטאט, אויף רײדיקע פרעצ־ער פאר הילצערנע פארקנס אין װינט און הערן װי םירעדן די רייד אינס הארץ װי א װ״נענריק קינך כיבין נאך ױננ אזוי ױננ צו ײײנ־ען פאר דיר אויםן קוא און טראנן דאם הארץ װי א קינר אויף די איינענ־ע הענט א פאר־ע־עטטם װעז איך וראלט געהאנט װען איך װארט געקאנט כאט־יס אטאר א־ן צוריקנאנג צו אר־ע פארנאנגענע טריט קומען צוריק צו דײן הויז און איבער דײן פניס מײן האנט זאר אויפנ״ן אין ברענדוננ פון ריכט — אין ברענדונג פון שײן זאר א־ך זען ד־ך און טײן האום פון קינדי״עער פד״ך ד־ער אװנט, דעד קירעך ײאם ציט פאר טיין אט־עס פארביי און די הײזרעך די קאײנע מיט קרוטע געבויג־ענע דעכר־עך צו רריערך די װייםק״ט פון ־עיטער אויף זירבערנעם װאםער ב״ס ברענ און די בייטער די ארט־ע, װאס ניבן רי ברעטער צוס װינט ־סוין אװ־עק. ארץ רוי׳םט א־נס טונקערן האדבסט דורך ט״ן ברוט װי א טרויעריקע ריך װײא די יםװערקײט, ײאם ציט ־עוין דורך טיר ײי א ־גזטיין ציט אראפ צו דער ערד און די אוינן װאס װילן נאך זען, צי־ען צוריק צו דער װייסק״ט פון רענד־ער געפירט קארעכט דאם ברוט אין ט״ן ר״ב, װי א ט״ן־ בײ די בר־ענן פאדפרירט. ז י ג ם ז נ ם ם 1 ר ק א 71 י ט { עו/ ײדי״ש/ $ר2יססן*?2בן;אגצע סן יא־*. זדיל יעוין א ראנגע צי'ט, וױ ער רזאט ױך אױפ- געחע־־ט צז אריעגטירן אין יי יאיך ער זז״סט אפ־רי;־״־: געגױ װיפיר ער אר״ן איז איט. אקטיאר; טענהן, אז איבער די ג״נציקער זקניט פא־־ז־כע־ן, אז טאקע די גאנצע הונדערט, וױיר װען ז״ זענען ארזי־ אזי־ ־ד בינע, האט ער •סזין אזוי אויסבעזען, װי היינט, — דער זערבער װי *סער קאפ און ראס זערבע ציטעין פדן רי גרידער א*ז אט דער ןו< יוס ארער סיוו־יע־יקער זקן אנגעקזטען אין נייעם טעאטער צר •בפירן •עטזדע ראר;, ארעי קריינע עפיזארז (צזריב ז״ן יטרעכטן יידי״טן, כרי ז״ן יזבי־ זאר באקזכיען גרעבערע *טאנסן צ״טטאנר צד קזטען אין א טעאטער װו עי איז אקטיװ בא- ט״ריקט, אזן דא האט אים רעי גידר צזנױפגעפ־יט דיט רעװיטע;. צװ״ ױעטעראנען ־- א״נעי ר״סט ז־ך ציב רעבן, באקראנטי זיך פארעדט, טאנט, - - דער צװײטעי־ רעזיננירט, נר״בנירטיק צי ארעס. אן פיעטענזיעס אזן אן פאיי־אנעגן. אזן נאר גיך האבן ז״ זיך :ײרע צזגעװוינט צז זיך אזן אפירז צוגעבונדן איינער צוס צװייטן. רי עריטטע פרענן זיי ז״ן צז פראבע. די עריטטע צז דער פאריטטערוננ א־ן רי רעצטע פא־י־אזן דאס טעאטער װען עטעצער פזן די יגננע פרענט אטאר פאריטפעט־הן, ראט ער *טוין, א חוץ פזנס רעזיטיסע־, נעביוזט אזיך אז־סהע־ן טיס־ פזן די ״צװײ װזנדערקינדער•־, װי טען האט ז״ אין טעאטעי געייפ;. — פע, נאאובטיטיק, ־טעטט אייך, א יזנכער טענט־ט זא־ פא־- *טפעטיקן אין טעאטער ב״ אזנז אין אדעס, װען טיר זענען נעװען כײט סאבבאיען, אזי װײ איז דיר — ע מ ע ד (המ־טךו 4 א אזעיכע מינוטן זענען געװען ד• גייקרעכסס־ע אין זיין רעבן און ער פיענט דאן אפייו אן ז״ן ױבי פארגעסן. — איך בין נאך ױנג, — פיענט ער צאפיען מיט איע גיידעך אינײאריך עמעריט— נאר אויף פאפיר[ — אבער היר — און עד פיעגט א זעץ טון מיט צימערנדיקע פויםטן אין ברוסט — היר איסט ױננטן אונד היר— א־סט האן הא..,. אן... — און א ברוס פין א י״ב פיעגט ז־ך אפ־ קיאפן אין די ־סויבן — היר איסט מעטאי מינעסורין — ױננער פאן ארע ירננעןן — אדרבא, קאמט העך ױנגע;, ײער מאבט זא א״ן האן הא!? און ױננע אקטיאח פיעגן זיך אוכובאמעדקט אפרוקן, כרי נייסט פאחצעמט צו באייבן. און אין א װ״רע ארוס, ביי א;רעזי נעקטאך װי ער פרענט עס רופן, האט ער יעוין איננאנצן פארנעםן אן זיין ײגנט און װידער האט ז־ך א זקן באקיאגט אוי:* די נייעט־פארנינערס, װאס װילן א־ס נ״טט פראװען ק״ן ױבי — זא א״נע געמ״נה״ט — איך בין ק״ן ״די־עער אקטיאר — א־םט דען דאס קיין מאמעראיכן׳׳ ײאס רען איםט דאס—טער- קייסך• װען די איע יאװ בובן ײופטן נאך ניכט ײאס טעאטער איסט, האב איך יטאן יידיש נע־טפירט. אסתר רהי קאמיכםקא װאר מיין יטירערי;, איך האב מיט איר א־רע ערסטע רארע אי״נ־טטודירט. מיט די נרעםמן — םפיעקװאװםקי, טאבאטיםניקאװ—װײניצטײן— פיעקינד — מיט ארע געיטפירט. < ־אר יירייע טעאטער מיטגע־ מאכט. א,ין אט װעגן די 50 יאר ״דייט־טעאטער הערמ מען ׳טוין פון