Literarishe bleter · 1929-10-11 · 41 (11.10.1929) · p. Seite 802

7 םםו$ר'ש2 3?עס7ל 011. 41 (184) <ײס 802 י ו ס ף ק ר ר ם $ ן 1 װ $ ר ש 7 םענםיםענטאלע לידעד*) פיהאט יעדער הויז פון רו דערפאנט, די איבע רו פון נעסט, װען די עיטערע צעפייען זיך אין טונקאקײט אײעיו. פאר אונז איז נאר ד• גאם נעװע;, די שטירע גאס אלײז, װ״א שטענדיק ב״ דייז יינקער האנט איז איב נעװען צו נײן. דײז נאמעז אלײן איז א ל־ייד דײן נאסען איײן איז א איד, װאס זיננס זיך בויר הויך אויפן קור אין פארקן אין נרינע פון שטאט. און איבער די װייסקײט פון באיטן, אין פריאינג צעבאיט אויר דער ערד, זע איך דײן פניס אין זארנ. ײיט דיר איז נייר נרינצער צו רעדן טיט װערטער פון ריטטישן קאאנצ, טיט דיר א־ז מיר אײכטער דער צורא או, גרינגער דער נאננ אין די טריט, טיט דיר איז טיר צאענטער די ווײט און קאענער — די הויכק״ט פון בעדנ. טיט דיר איז טיר גרינגער דער טויט און אײכטער דאס אעבן, װאס כיאעב. ד• הארבק״ט, װאס כיפיא אין דער פרוכ■-׳, ד■ זיסק״ט פון װאסער אין טױא, ד• פואקײט, װאפ װאקפט א•; טײן ו.װ= און י־י באענדונג, װאס קוטט איבער אאץ, איץ אעבט א־ן טײן אטעם פאר דיר, אאץ באיט און פארבאיט נאר פאר דיר טיט ד*ר א־ז די זיסקײט פון ערד צו טײן נוטען געקוטען אין דארשט און שיכורערהײט, וײ א'ך נײ,;אך דײן רוו*, נײ איך אײביק פארפירט דאס זיאבער, ײאס רינט אויפן דאך יעדע נאכט, װען ט״ן חאוס װערט ײאך אין דער טרױער, װאס רעדט אין ט״ן באוט צוס װײסן שנעון און אאכט ד• שװארצאען, װאס טונקאען אין אוינ. וױ דער אפנדונט פון ה״אן טיט שרעק און ד• קיאקײט, ײאס פאאט א״ד ט״ן ראפ ױעש קירמאן װיד־1 איך >.פט דאס ייכט — פני און פאריעשט פון די הענט. טײנע הענט, װערן באײך און פארצערן צו דיר אין נעבעמ. ד״ן :אטען אא״ן איז א איד, ײאפ זיננט זיך טיר הויך אויפן קוא אין פארקן אץ נרינע פון שטאט. און א־בער ד• ײ״סקײט פון באיטן, אין פריאיננ צעבאיט אויף דער ערד, זע איך דײן פגיס א; זארנ. ביז װייסקײט פון זיל־יבערנע האר ביז װײסקײט פון זיאבערנע האר װעט־בלײכן בײ דיר אויפן קאפ איז איך װער פארערסערט יטוין זײן כויס אלץ אוז כײט אאעידען זאט — װעט ײגכאײטע פרײד ארץ אין טיר רעח פון ציביטאפט צו דיר כ־בין :אר ײנג אזוי ײננ צו װײנען פאד דיר אויפן קול און טראגן דאפ הארץ װי א קינד אויך די אײגענע הענט א פאריטעטטפ י דעם קאפ טײנעפ רײגן װו נאר א גערעגער איז גרײט און װײזן דאס פנים נײטט מער פאר די אײגענע פרײנט. װיא איך אפט זיך נאך אויסקױען די אײגענע הענט, װאס האבן דײן פנים אין צארטק״ט בארירט און רעדן פייט זיך פון די װײטע *בפאציר־נענג אי; אװנטן יכפעטע כײט דיר. אדאא האט דער היטא — א אויטערער װעי, געאײנט זיך צו אונזערע טריט און בײטרעך אייױ יטסײנערנע בריקן געפראנצט האבן איז װײסקײט געבאיט. די זומערן זענען געיבטאנען פאר אונז. װי בײמער אין טיפקייט פון װאאד און אאץ/ װאס דײן טויא האט גערעדט און געיבפאסט, האט ווי נאאד טיר געבאענדט פאר די הענט. איז דעטאאט דאם ־ואסער געװעזן װי טיאך אוץ דאס ברויט האט טיט עפא געיטטעקט - טימ פרייצקײמ אין אטעפ אנטקײנן דעפ װינט און טיט ריחות פיץ באעטער צעגרינט, ־אס אײטיקע זאטד האט אין נאי־ זיך נענאיט און דער טײך ראט געטימן דעפ ברעג. די איינן װאס האבן געפירט אין פארפירט פירן נאך איצט טיך אװעק. פל־־^עגט זײז אמאל־י :ער אינז די רויטערקייט י?*־ יזרי — א־ אטא^, אז איך א.־ן דו פרעגי זארן עפעגע• די נאס און צו אונזערע פ־ס זאא גאאטעד ז״ן דער יטט״ן. די טינטעריײט פי־ענט אײפױאבן און אייפװעקן רי פריי־ אין סיפרעגט די נאס. די יסטיאע נאס, א איבטיקע יטוין זיין פין פענסטעי פון די אפענע, די קיאק״ט טראגט זיך אן אין ס־אייפן איב די װינטערעך טיט פו־עדהעננאעך צעױינט. טיט ריחית אין טיט באעטער—גרינס איז פיא נעױען די אופט, אין פדייט נעבעקס אין זיסע פריכט האט אייפגעיטטעקמ צופ טויי דאס קאײדא דײנס פין ײײסן אײן, די *סיבאעך פון נעױאנט, און איבער אינז האט נאאד נעבאענדט אין באאנד געטאכט די האי די קינדער פין דער *סטיאער גאס, װי טויבן פאר א פאויט — אין אטעס האט טיר אײפגעבאיט די פרייטקײט פון דײן הויט. ־ואכ דעריכיינ און *} :*ון פוך ״איבער אין פאיראג ב. קרעצקין.