Literarishe bleter · 1929-10-04 · 40 (4.10.1929) · p. Seite 784

7יססרארישע כ?סםער נ1ם. 40 (283) זײט 94>/ קװאריק האט די בריסט א זוםער אננענאם;, קאײנװארנ האב; חרום דײגעפ אויפנעזוינ;. העננען דיינע אדעטם ׳טװערע או; באראדענע, טיט ׳עאררעך װארק; איבער קאפ פארצוינ;: געצײרט דעם פעדער-פראטער פון יארן אנגעװוירענע, װען פויגלע; זענע; פון דײ; יםװער נעפרוינ;. פויגרע; •עוין באפעדערטע האב; צוריקנעקערט. פריריננדיק צו װאכ; איבער ױננ-נעבורמ; צוריקנעבראכט די רידעד אויסגעזוננענע, און האב; דײ; דערװאכוננ װידער אננענורט. א•; אונזערע בריסט האב; קװאק גע־םראנ;, װאס האב; דעב רא״םט פון אונזערע טעג נ־יסט נעקענט יסטיק, או; דעב הייבן אטעב פו; אונזערע נעבט א טרײסט נ״צט נעביאכט. ט־ר האב; ארײ; ד־ בר־עבצן פון אונזעדע פריר־ננע; נעיצניט; א־; זיך נע״עפ־נרט א־; רעב אננעקװארענעב ר־ײז פו; אונזער זוטער- ד־קעד רײפקײט. זענע; ט־ר זענרען פו; װ־נטן פארפאט״סטע, װאב בראנקען דורך די רעיבטרעך טענ א; א רודער יסטײברע; ט־ר ר־ פר־טארגזב א־; די או־נ; און באק פאר ר־ פארנאבט; ט־מן פנ־ב. או־ר א־נ־ע־ טזר האט דער טויט באוו־ר־קט צו ׳סט־־כרע;. װי טאטע-עדד אין זוטער אננעקרײדט, געטראנן האבטו פרוכט דער װערט אי; אינגעװ״ד, א זאטע פערי נאך ׳טניטצ״ט, נאקעט, הויק װאדטפט אויך װ־דערװוקס און װידערװויר. רגעס אומעטיקע איך האב נעבו־רן קינדעררעך א מ׳סאטע, צאר אין פינוי און ט־ט ער׳סט; אוינן־יסײן, או; ט־ט יעד; ק־נדם נעװײן האב א־ך דערקענט אט יענע בענק׳סאפט אי; ױננע נרידער, װאב טראנט דעב רעױן װײט פון טאטעם ׳טװעי רגעס אוטעט־קע; רנעם, ױננ און הער... א־ך האב נעבוירן קינדעררעך א טיסאטע, פינר אי; צאק סיא־ז נעװען אזוי ני׳סט נאענט או; אטאק אטאר... א ט׳־סאטע פויגר א־ז נעפרוינן א־ן א װײט; טאק׳ א־ך האב נעצ״רט־: אײנפ און צװיי או; דרײ או; פיר — ביז פינר אי; צאר רנעפ אוטעטיקע; רגעם, ױננ או; הער... מער װי די ערד אטאר זע איך דעב טא;, מיט א בריק פון א ח־ה אי; או־נ, װאם איז נרײט צו פארצוקן, או; אטאר א־ז זײן בריק װי א ׳סעפערעס װי־ך און פארכט־ק צו פאק פאר װײבער׳טן טראט און צעכריפע; זיך הויך, װי א עופהרע קרײנס אין טאטי״ן .״ןיפ און אטאר איז זיין בריק פור טיט חוזק אין ברוט און טיט ביטערן יספאט און איז גרײט צו פארקויפ; די ׳טענפטע מינוטן פון גר־ק טיט א נאענטער פרוי. און אטאר איז זײן אטעם א ברוב, א חיה׳סער ברום — דער׳ספירנדיק רויב. או; אטאר איז ער טא;. — און אטאר איז ער ברודער און קינד. או; אטאר איז ער יסטויב, װאפ פארװיעט דאס אוינ. או; אטאר איז ער רײב פון דײן רײב. אזא טונקערע פר״ד, אזא הײסע און טרוקענע פרײד ברעננט ער צו בעט אין ב״נאכטן פון ריב׳סאפטן־בוױיז. און אטאר און אטאר — װי עם טרעפט אין א רגערע ברויז ברענט ער אויף א׳ס זײגע ריביסאפטן אוים און ראזט טאט זײנע הענט צו דעב ׳סוים זײגעב פאק — זעט ער אויס װי א פארצערטער פארנאכט, װען די זון ראזט זיך פויר אין א אפנרונט אראפ, אין באגרײמ פו; א טרוקענעב רעװען פון בהמי׳טער דור׳טט. י און אמאר און אמאק איז ער טער װי די ערד און איז מער װי דיין אײנענע ברוט. * אין אוינזעיע נרידער דאיט די פרייד פון 8 נ״עט-באפרי׳־יקטעד בענקיפאפט און אונזעיע תפירות זענען אװעק כייטן װינט. זענען דיר ביטבאלן פון פארדאדרננ, װאס זוכ; א טר״כט אין א פאר״בפעטיקטן חרוט. װי קיכט גייען כ־יד א״ן א*; אויף האדבסטיקע ברעטער נריװערט אונזער געזאנג. די טלדות פון טרייער הארטן דיר אין אדנזעדע ניפיב פאררינרט. ה״ב; נייר אונזעדע פדיבטן איבעד די קעפ טיט א טענה: דו האכט אונז באיטאנקען טיט דער בענקיבאפט קינדער נעבוירן אין האכט אונז געקרוינט פאר עקרות. דו האכט כייט גרוכטונג באיטאנקען אונזערע בריכט ארן האכט ז״ פאדנדצפט צו פאדװערקונג. א־ז ק״ן ראט און קיין ענטפער נ־יכטא. צוב יכטויב און פארן צו טיטן פ יקע ראגיען אין טדב און זינגען זטירות צוכ דאריעט פון אונזערע טענ. זענען טיר כידבארן פון פאדדאדונג, אי; אינזעיע גרידער דארט די פר״ד פון א נייטט־באפרידיקטער בענק״טאפט. אין דהײמלעכהײט בלים װײס די שרעק אין הייביי״יעבקייט בריט װ״כ פין טעג פאדרוכט. און יעדער פרעק, װאכ האיבכט באוױריקט אוי־= בראט רוט, איז ווי א הר־-יטניט אין האנט פין טירײדער. ״צרעק. וױיכ ־ז״טרעבק״ נאך רירע־זעט איז דא דער הוב צו ב־־ענגען פאד דעכ טאן א דור און אנקװערן װי א פארז״עטע גיציבע ערד אין טעג פון הויכער ׳צװאנגער־באפט קיטט אױױ דער צער פון דוטערכ רייב און ראכ געװ״ן ״כרעק. בק״ט בריט צי א מ*סע פון דיינע װיגן קרייזרט קינדער־פראפר; װארקען אויכגעװיגטע טירקרטויבן,