Literarishe bleter · 1929-10-04 · 40 (4.10.1929) · p. Seite 783

4 זײם 783?יסעד־עד־־עע 3?עעעד 012. 40 (283) 7 $ ם ש ע ד ד ע רי) ו,ײ א רענוערע האײטו דיין הארז נעראז; יצע־עק;, און װ• א רענוערע אין פערד האסטו געפא׳עעט דײן פארדדוכ געטאנצט אוױ> פרעטדע ינטהות ניז פאדטאנ; או; טזי צונעװוניע; ד• נאגריקטע, און װארענ צונענוטע; די נרכה ה״ײהע; ״אנ ירצה השכ בײ דיר אויז ׳טכוחות״. אװדאי װעין אין דײנע נרענעצ; נאך ׳ענו״כרע; יוננע דאדננם און װערן ד־ך רערנע; װי צו האיטן הויך דענ קאפ, עװעסטער * האסט א; טורד דײנע האפנוננען אננעהאננע; און דענ פוין חוד׳ט נאבגעיעיקט דענ נאנג פון ד״נע טענ ביז אויבערפראך פון ײאסער האט אהארבםט־װינט נענואכט צו רונצרע;; ביז א הארבסט־ײיי האט זיך נערייגט אוױל א פאריטניט; פערד — אײן או; דרײםיק פון נעבוירן — האסטו די יארן װי זאננען א־ן א נא־כ נעבונדן און װי א הארבםטיקע נריבע ערד נעװא־ט אויך פר״ד און ריכיעאפט פון כואן. אװדאי װערן א־ן דיינע גרענעצן נאך ׳טטײכרען ױנגע טארגנם און װערן דיך רעדנען װי צו האיטן הויך דעם קאפ, ׳עװעםטער אדמעט װוינט אין טונקל־י פװ דײנע װיעס אונועט, ׳שװעםטער כויינע. עם ק״כט דער אוטעט אויך דײנע אקפרען. אוכועט ײוינט א־ן טונקר פון דײנע װיעם עס רוקט זיך אײנזאכוקײט כ״ט טויבע טריט אײך די רוקנס פון דײנע רעדע טענ, װאס גריט׳םן זיך אין אפגרונט, ׳טװעפטער נוײנע. אין האדכםט, װען ברעטעד אויך די בויטער װערקן, פארן דײנע טעג צופונם פון אפגערעבטן זוטער כוערב ברענט אין פורפור-זוים פון ײאיקן אן צינדט דענ פחד פון םוך־זוטערדיקער ׳םײנק״ט. פארן דײנע זיפצן, װי פאריםפעטיקטער געזאננ, און הענגען אן זיך אויך די ײענמ, װאם דו האםט אין פרײד אײאר כויט ברויע טעג באהאננען. געזאגג פון אל־־^מנורת אויך אונזער כיזא האט דער טויט באװיריקט צו שדײכרען און איבער אונזערע קעפ האט א האדבםט-רענן נעפאטיעט, ׳םט״ענריק בײ אן אפענענ קבי: דער כואן פון אונזער ױגנט איז געיעטארבן. װײא די ערד איז געקודען אויפפאדערן דעם חוכ פון די גריקרעכע, און אונז צו אערנען דענ םוח פון רי סענ — זענען כויר ערר-גויבעס, װאס האבן נויט חסד באיעאנקען די ז״ער כויט נעזונט ברויט. זענען מיר עדד-נריבעם, אפגענוצטע פון עטענדיקן אקערן און זײע;. א ס ת ר ש ו ם פארטרעט פון דיזע נמזערמאק גאדדידט״ן אװדאי װעט מײז מאמע אװדאי װעט מיין מאמע מ״נע װערטער נייעט פאר׳עטיין און װעט פון יחום-ברױו מיר רייענען, פון זיידעם בערדיקע מיט װײזן באיק װעמעם אומדות סיהאט געיטמט העט ײײט, אין די מרהק־נ; פון באבעם באפעראטע, מיט ־טטיוע תחינות אויױ די ריפ;, מ־ט יצטערנטיכרעך אוי־ מאטע, פארמעטענע יעטערנם. ײער א־ך פאר זײ די טרערן מ״נע ראזן פארן. און עפ װעון די זינד מײנע פאר ז״ער יטכינה זיך דעריטרעקן און קואמערן זיך ארונ מ״ן האמ און מאנען ׳טטרעננ בײ מיר א תיקו;. — זינד מײנע, ווער איך מיט רחמינ מיינע ריפן װענדן, — זינד מ״נע, ז״ט ׳טטיר און פארכטיק, װי א טדאפן טוי אויױ אויםנעטריקנטן, פארואזטן באדן. — זינד מײנע, פארבאהאוט די פנימער אין מיינע פאוד;, עם זארן א״ך מיינע נאטםפארכטיקע, קרארע באבעפ נייטט דערקענען, — זינד מ״נע, זײט *טט״ל ארן פ^דבטיק אױדאי וועט טיין כיאטע טיינע װערטער ני״צט פאר״טטיין. אײנאונדרײםיק פון געבוירן ׳םװעםטער, נעם די ׳טריסרען און ׳םרים-אויױ ד■ נעײערבטע טירן פון דיינע קערעדן און ײייז די געװירצטע, רויטע װיינע;, װאם דו האםט געיעטערט פורע פועיםער, מיט א פור הארץ, װען דו האפט נעגרייט זיך אויױ יעמחות. װיקר אויױ דענ אטירעם, װאם האט געזאוט אנטון דײן רוםט און װאם איז נעבריבן פאחעעמט אין דײנע יםרענק. דאם ערדערן קריגערע מיט טרערן פון דײנע פארבענקטע ׳עעהן ני׳עט פארנעם. אװדאי װעון אין ד״נע נרענעצן נאך ׳עמ״כרען ױננע מארגנפ און װערן דיך וערנען ײי צו הארטן הויך דענ קאפ, ׳םװעםטער *) פון דעם בוך ״אין יםעהן פון דיביםאפם״, וואם דעריגיינט אינ־ גיבן אין פארדאג ב. קלעצקין.