Literarishe bleter · 1929-09-27 · 39 (27.9.1929) · p. Seite 764

כלסםפר נום. 39 <82./) דיע 764 7 כהק האט •16ין געהאלטל 2" איבעררןקן די ־עװערע קאנאפע. און אים, רעם פאטער נאך אר־ז נ״שט נעאאזט צו נארנייצט זיך צו- ייח- — נ״, נײ, ײען װעט זיך באדרײען אן ריר ־ אז טע װעט דיך דארפן, װעט ניען דיך יעיקל רופך -- א, ער איז ישוין װײטעד דא: — ניטע, זאנט טען דירי טיט אן ארונטערגעבוינענער האגט האט י־אטע יעוין געיעפי- ריעט אוײ־ איר דוקן דאט קאפטר. — פאדטיקץ — האט זי נעפרענט, םײ װי ש״... איך האב יעיין טער ק״ן צ״ט נ״צט אפירו קײן רנע... איך אנטרוי,־־.;אר גראד ב״ב איבעררוקן ד• קאנאפע האט זיך ארױםנעװיז;: ב״ דעד קרענםטער — ב״ דעד זיבעצן-א-הארב-יאריקער פאריעין — א־ז ז״ער;״םט ט״ן צעריםן א זאק — יז־איי״ע — האט פי-א;ד א יטט״כי- ניעטון רי ערטערע רי הערע נוםטע, אין זיך אנגעבײנן א קוק נעבל, צי די ילאך װעט זיך;אך יאזן פארריכטן, — ראבפאקאװקעז װי איז דיר קיין בזיון;״שט; ב־םט דאך נעיוארן עפעם גאר א נרויםע בר־ה אויך ר״םן זאקן... א;׳, זע נא־ ראטע... ראטע האט געהאט צ״ט צ• העיפן;אד טיט א קוק פין װ״טנם — ז־ האט א כאפ;ענעבן איר קירצן װינטער-טאנטר און א־ז א;ט- ראפז. פאר־ע האט ז־ך דערפילט ב־ז ואי־ יטליריק און האט דא או־פן ארט אראפנעצו־נן דעב צעי־םענעב זאק א־ר פ־־ער ״ננ-זאפט־קעד פ־ם — אוא. װאם דאר־ נאך ײאקםן אן א־בער־אנל א־ן ׳עיאנרק״ט ־־ פים פון ב־ידע ערטערע — האט א יע־טעד נעטון ט־ט ז״ן;א• קעטק־־ט און א־ז אוטבאהארפן יעט״ן נעבר־בן או-־ך רער הו־רער פאדראנע. א־־ע אקסרען האבן יעירהיק ז־ך אונטערנעהו־ב;, דענםט- טאי װען א־ר קאפ האט נעטאכט א באװענונג או־־י אראפצײעא־ן ד־ נעק־רצטע האר, ײאס סאו״עטערן איד ד־ או־נן א־ר טו־ר האט ז־ך א צי-נענעבן פאראו־ם צוזאטען ט־טן קינדעי״צן חן, װאם א־ז :אך עד-הױב ארוב דעם פארבריבן — הן סון א זזינ-ק־נד ײאם טען האט עם צו-פר־ אנטײ־ינט. אירע או־גן — ׳עורד־קע, װאס די ער- טעי־ע ־עװעםטער װערן א־ר טװן או־םהערפן — האבן זיך נ״צט;עהאנט אפי־־סן פונם לאך א־ן ד־ א־־נצ־קע אי־נענע פאר זאק;. װאם ז־, ד־ זיבצן-א-הארב-יאר־קע ׳־אבפאקאװקע. פא־טאנט. — א־ך װער א־ם פאד־בטן — האט ז־ נעזאנט נ־יעט ק־קנד־ק טאדנעי־ עק־ענ־ת א־ן קור נעב און — ר־זט א נא־רליע װאאי ברענ־ע־ קוקט נאך ארין, װ־ פאר־ע קאן נ״ע־ט אפ־״םן ד־ א־־גן פונם זאק: עי קאן ז־ך ־ע־־ן טיע־ נ־יעט א־ינהארט;: -- װאיוב דו ב־זט א ־.::־׳<:״ . — זאנט ע־ — א-נ־־עט ב־םטו ״••ייר־קל■... דער פ־ם וז־ז א ־וננע־ ע־ װאקםט. ר״םט ע־ דעם זאק... ׳־עז־ע־ם-עקאנאט־ע ה־־נט, רעזיע־ב-עקאנאט־ע טאדנן - ־ואם װ־־םט ע־■ -- ע־ א־ז דאך נ־־טט טעד װי א פום. — נוט. נוט — יאבט א־ב או־ם נופטע. — האםט •־.-,־־; נע- זע;. אז א פ־ב זאי ט־טן הע־־נען אנהו־בן ר־ בן זאיהן-.•... ט־ט־ן דע- ־־;ען ־וע־ן א קאנט־-־ע־ואיוצ־אנעד , נא — אט א־ז ־עו־ן נע- א־־ך פאייעפעט־קט א־• ז־ א־ז אװעק — נוםטע -- א־ועק, ־ו־ ־אטע, נ־יעט בא- ־ו־־זנד־ק רעבט אנצוטון דעב טאנטי א־ז אט האפטו דיי: פונקט אין ־ענער רנע, װעל נוםט־ע א־ז אװעק — ט־טן נאקעטן פ־ם און ט־טן צער־םענעב זאק א־ל האנט. האט פאר־ע געטוזט נע- יעװ־נר אנטירו־פן אי־נטער דער יע־רטע — ט־ט אן אויסזעל פון א בטוה װאם קאן אטאר פאייעפעטיקז ט־ט אפצארן א הוב נאר אנזעצן װעט ע־ ק״נטאי נ־יללט, א־ז א־ן צ־טער אר״ננעקוטען דער ארטעד בערייע קאהאן. ער האט יעטא־ק נעהוםט ב־־ם אר־ נקוטעל, און נ־יעט אזוי נעהוםט, װי געכריפעט עם האבן געםקר־פעט ו!,-ן ־א־ אן א טענטיען א־צט־קם טאר א ז עי נעלעסן רעננער, װ־ איעטאי נע״צנ־ צט די פר־־־ע־קע גע־עטופרטע נאז ז־ ער הירב ק, װ־ אן אפנעקוטענער טהותן, ז־ך נעקװ־קט ט־ט זיפצן און ט־ט קי־עכצ;, ײ־;אך א באד: א־... או... הא... הא.. און װ־דער האט עי דע־־-ל״רט װענן ז־־נע ק־נדע־ װעגן דעב. ־ואב אן עק, או־פ: — טען קאן ז־ך ׳עזין טאקע טט׳ע י — א־ך װער א־־ך זאגל יעם אטת — פארענטפעיט ע־ זיך - ט־ר דאבט ז־ך, אז איע ט״נע אטאר־קע באקאנטע זענען ד־ יעצטע ־ארן געװארן טם־כן טו־ב... נאר דער איטער הע־ט ־עו־ן -נ״צ־ט, ז־צט א װ־־יע פא־- ט־אבט א,־ן ה־־בט אן פר־צ־ב צ־ ז־פצל: — א״, א־־. א״... ד־ בכ־י־ה.. ד־ כבוךה... — װעי״כע ביורה,-.■ — נו, ד־ נע־ויכע בלנ־רה... צ־נענ־טען צו־־ק ד־ בכורד .. א־ד ט״נט םע נע־וען א ״צרעםטע זאך■, .,. א־־, א נאר־ענע זאך נע־וען... — א: — כאפט ז־ך ־־אר־ ב־ענעד, א־ר ט־־נט ־עקבם בב־יה-. — ע־ ראכט ז־ך פאנאנדע־ — טוט א־־ך באננ, א-, — ט־ט באננ. ~ ־־צט־ כרט דער ארטער — װא-דעןץ... נא־ ו־אר־ ביענעי העיט יצו־ן נ־״צט א־ן ״צר־־ט ׳־צ־־ן װ־- ־ע־ ־וי צו א טו־ב;: - זאנט ט־ר, א־ך בעט א־־ך: ארע ״דן האבן ײ געהא״־.׳— — נ־־ן, — ״צאקרט דע־ ארט־ע.־. — נ־־יצט איע אט טאקע דעי־פא־ טוט ז־ נאך טעי באננ. — אהא: — ״צראגט איב א־בע־ װאר־ ברענער, — און א־ך זאנ א־־ך: ב האט נאי פ־ן אנה״ב אן נ־״צט נערו־נט — ביט־־;, אפ־רו פין ״צטאנ־פ־ניט פון נע״צעפט: טע ־וארט יצ־־ן ראננ נע־וען נעיאי־פט א־טקעין ע״צ־ן ד־ בב—ה, האכן ט־ר אי־־ן עם נ־״צט גע- טו;, האט עם;עטול ד־ םא־ועטםקע װיאםט־. און נ־״צט ז־ האט ז־ עטעצן א־טנעקעיט, נאר ז• האט געטאכט אן עק.. א־־ם בכורה א־ך װעי א־־ך אקיענן דעם דעדצ״רן א טע־־צה ־ואם א־ך האב נ״צט יאנג נעהאט ט־ט א נו־ טאקע -איט א־ן ד־ װערדעי וװ א־ך ב־ן א בדאקע־ א־־ה הארץ... בדענער א־ז ז־בעך אז ט־ט אט-דעיי טע״צה װערט עי יצוין פונם ארטן פטוך;אױ ־ענער ז־צט נאך איץ א־ן נוד־עט און נעטט צו דעב נאנצן פי־־טא־נן. ברענער קראנט ז־ך נאבדעם פא־ ז־־נע ט־־דיעך װאם קערן ז־ך אוב ״ער פון א פא־לאטרוננ, ו־עד פי־ן א פר־טארנן-קאנצערי״ — - ער״צט אװעקנענאננע־ אט נאי װאם . א־ך האיט נאר נא־ פון פא־נט, א־ך ב־ן נאך אפ־יו ט־ט רי טעיעני־אטעם נ־־־צט פאי־ט־ק האםטו נעהעיט א טע״צהי.׳ ״ א־ך זיץ נא־ און קרעך רבונו װנה: ־ואם ו־ארט א־ד א ״צט־־נע־ געט־;, װען א־ן דער צ־־ט פ־ן םא־־עטםהעי ו־יאםט זאי א־ך זיך א־־טדד״ע; :״־צט קי־ן ט־ר־ ם־קע־ א־ן נ־״צט ק־־; פי־־י־צ־קע־ א־; ט־ט אזא פוםט; קאפ, וו־ אט- יעי בע־־ייצ קאהא;-. א־ך -וארט־ ־אך נעבעט; או־י ז־ך ־עב טו־ט... א־־ ו־איט ־אך פ״צ־ט פא־נ־־־עט נעװ־אר;: ט־ט ז־נטאגד־קע־ י־־בטק־־ט האב; ד־־נט א־נרעי־פ־י ד־ א־־טנע־־איצענע ט—יעך צ־נעניעט ד־ בעט; ה־נטע־ ־ער ״צ־י־כיע ־ו־ א ־•ה אכירטד האבן ז״ באיי נאבי א־־פ״צט״ן ־א באפ נעטון ד־ ק־־קע א־ן רא—דא־ אי״ן א־ז ב־־ה-צ. איע י־״ א־נא־־נעב. נע- ה״ם; ־עב צ־טע־ ־וע־; זו־בע־ תט־- או ז״ דא־פן עפעם טו;. טוען ז־• איע ־ר״ א־נא־־נעב אפ־יו א־בעררוי״ א ״צװערע ״צאפע — עם ק־טט א־־ם: ל״ באפן ברי־ז א פי־־־רעך טענצך ז״ ״צט״ביע; און יצפ־י; ל־י יאטאנ־ע־וע; ט־ט איע קאטאנ־עװעט דע־ב״ ־־ ט־טי- םטע ־ ראטע - ־־ ״צ־וא־צע: ז־ א־ז א פא־ט־־א־״צע און הא־צ תט־י אוב ז־נטאק טיע־ אי־ב־עט א״ד־ער ד־ אנדיע־ע צווי־; ז־ יאזט נ־״צט אטעטע;: וו־ טע; האט ז־ך פארטי־אבט: א קאפעי־ע: — נ־ביער; — זע נא־ ־־׳־ זיז פים ר־דע־וד־ק־ע א.־; ״ציאנק־ע ׳־ו־ או־י א־ו־םצ״צט־ער; א־ן א װ־טי־־נע אננעטאםטענ־ע זאק; - — האבן א ר־י־־ נ־עניעבךא־ב־עי־; צ־- טעך א קיאפ נ־עטון ט־ט ר־ איטע י־עכ־ע־־ק־ע טופיעם. װאם ז״ טדאנ; א־נ־עי־ה״ב צ־י־ב ״צפאי־־עװד־ק״ט — פאי־״צקװאר־עטיע טופ- :־ע או־םנעקר־טטיע אפצאפן, נאר יעם קוטט א־־ם: או־ך ־עם ט־ט הו ד־ אי״בגעקר־טטע אפצאםן פאםטן ז־־, זיי טיאגן ז״ אוטיכט; צור־ב הנייר־ען ז־ך... װאר־ בי־ענעד ז־־טיט ז־ך או־־־ ז״ ט־ט א״ן או־ג און טראכט, אז ־ער האט ז״ ״צי״ן פאי־זארגט: — אז טיעז װ־עט יצו־ן נארנ־־צט האבן װאם אנצי־טו;, װיעט טען זיך או־ך נ״־צט זעצן זאי־נ;... װ־ א־י ז־עט ט־ך ייעב;:.., טיע; װעט אכטון א ,.יאך״ און טען ײעט ז״ן אננעטון — א־־םנעפ־צט... צו נאדנ־׳צט צור־ר;..