Literarishe bleter · 1929-09-13 · 37 (13.9.1929) · p. Seite 727

ז״ב 127 ליסעדזןדי׳שע ב7סםסר נזם. 37 (280) * א־; ״א־־נעכ־ב א װעג״, ב־־ט דעב ״צױב;■• א־; דער א״אייקעי נא- ויערע או; דעט א־צט־י,; טעאטער-יעט־ק, נ־־ט ב־ניזע וױ־ר א־; ״טידת הד־;••. או; ד־. װאב האב; געכ־אנט ־רו־טהץ א געניג; ענטפע־ דאב; ז־• יטוי; א־; ״נאך ארעטע;״. אבעד נאר טערעי טענרען־. ענטבע־ט זי־ א־צט בעינערבא; ט־ט ז*־; נ־־עב דאטא;. װאב הו־בט ז־ך א;: ״אדב, יכ־־, אנ־־ב, ק־נ; כ־הייאי, ־רד״ ״אזו־ װארט; ז־• געװע; װעי;, זאי טע; ײענ; ז־• אנה־־ב; דערצייצ;־־,. ״דאך פו; ר־בע צו קיצור״... י־ד״ט; יהוב נעקאנט נעיב־־ב; ײער;, א־צט, נאך ד־ נע־עעענ־־כ־ װע; ־עדעב י־נד א־ז א הכב. דעבני־־כ; בארעכט־קט ״ט־דת הד־; א־ן ריטעדארי־ב-ק־נבטרער־־ב; ז־; דאב בוך ״נאך ארעטע;׳■. ער־טט א־צטער נאך דעב ט־דת הדץ פו; דער רעײאיוצ־ע, װע; עטעצער זאר װער; בארו־כט; רעפרעכפעקט־װ ־אב •עטעטי װארט עד גע- ט־זט אנקוטע; צו דער ־כ•";, װאב א־ז נענעב; א־; ״נאך ארעכ־ע;״. װו-ז־בע זענע; ד־ טאנערב ט־ט די ט־ענות, װאב ז־־ האב; נע- דאט צו בעדנערבאנע;׳.• ק־־; קינבטרער האט אזוי ק־נבטרער־יצ נ־יבט־ נעענטפערט ז־־נע טאנער, װי בערנעיבא; האט זי־ נעענט־פערט ט־ט זי־נע װערק. די ײאב האב; נעטאנט הוי האט ער נעענטפערט כ־־ט איא; װ א ד ט ק יע ד י ע ם צ.? יא ד א װ ם ק י / ו; ׳4 ו ע ע פעדגעלםאנם אײ אױסע- ניאכקווע, בא־קאװ אין יזיערך אץ ד• אי־ע אנז־עיע פא* ־י איינן *עפ־־ינננױיקע. אײבנאױפ־קע. בערגערבאן פירט אראפ אי"= זײן װענ, וװ קײנעד קאן אן א־ב :ייטט קוטען. אין קײנע־־ קען דאדט נארנײטב זען, ביז בערגעי־■ טאן װײזט :״עט — אטא ־אב א־ז עב: אין :יט ברײז דער בפור-הדע״בה איז װיכטיק. יעדעב בייאט קוטט טיט איר קאגקורענץ־פעיקייט צי ז״ן אי:טע־עבאגט ארײן פא־ זיך אייבערן יאגצן ב־ך. אפירי אויבגעריבן פין איבעיײקן. יעיעב זײטי איז װי דעד היטי בעת א װ־:ט: א״ע װי־רע א :ײע־ דינ־ץ אדד אלץ דעד זערבער טאנ, ארץ בדידעדײעע הידרען. אבע־ יעדערע• גאר זיך איז אגדע״ט א־; דען קעז ראנג קורן בערנערבאן אויפט א־־יך טיט יי פ־ננע־ איבע־ א בך ז״ע־ ־ייכטיקע געיבפרעב;. איבעײעבינגען, ע־ טי־־ט עב א״ב װי איכי־ נייטיקע קראװי־טז אין יטטערט זיך אפ א־טנע־יבט. ב״ אזי־נב, ייאב ביז איב א־ז עב נעװע־ א ײ״ניק״ט. אי־ץ װעיט א״בנע־א־ט;, עב ברײבט ברייז לײי א״ן בא־־־טע־ פינקט, א רערער, א נײיב-געייא- רענער א־ן אזא :ויטיקער עד קר״בט אייב די װע־טע־ ע־ געפינט י״:ע. ביייז ז״נע אז כיען ־ען פין דעד ויײטנב דעדקא;ע;: בערנערבאנב א װארט. בכ־עט נאי־נ״טט ג־עפ־ענט, אבער אז־' איכ־כע־יבט א־ז ז״ן א ב״יטפ־ר פײזיפאװ ־יפט אייפ; פאידע־ איז פ־ענט — װ־פיר ביבט־ ארט׳ זײעד נעװ״נרעך א־ז ר־ פ־אכע, אזי־ פדעגט כיען אײ־ אי־ע פארהערן אפער פריצרינג •:אך רעי־ ה־טיבה — אן; ־אר) נ*אר ה״כ־י־ט. — :ו, אט — האט געזאגט פיריפאױ — א־ך א־־ך איט־ נעפער און דערנאך אוכוגער־בט ק־רװ או; ריזאי־* — און אז דו װעבט פירן צ־ דע- נרענעץ - האט ער ■־פײײ״ פאיח פאדערעך א*ן ױארט ארױבנערעדט — ןיעי־ א־ך ךיך *ט־ב; — אויפן עדן װארט. איצט;״ קאנבט ג״ןי אזוי װ־א בעדגערבא;. אץ דע־ קורצער פאױדעו װע־ט אבי־י װעדט אזױפיר אכ־ת, אז אונז הױבט ז־ך אן צו דאבטז אנדעריט קען עי ני״טט ז״ן: רײכט דײן אין ביזן כײנדבט; טאקט נענוי. װי אין נװזיק און דעגרעך. ױײיי בערנערבאנב ״טרײבן איז אזוי עגי־עך צ־ דוזיק. װירקט עב אײך נייטט ברױז פײט דע־ פאבורע׳יאד טיטן נאנצן ראטפי־עקב ביהיבט אן באננ טון פא־ נא־ני־טט און פא־ יעדעב װארט, װאב איז אזוי טרעפרעך, אז װען כיען :עכיט עב א־ויב. ״ארט דאב א*:ז אננעהויבן פערן. — :אך נ־יטט ראס: — ־טא־ט אפ בערגערבאן ־אב, װאב ה־״טטײט םאביע אוײ־ דער אװאנבצענע. — אויך נײטטי — רוקט ער אפ פון זיך די צװייטע ״טודה פא׳ דעריטטע פינורן און דעריטײנוננען, װאס רייבן ז*ך אין די אויגן אדײז. — נאך ארץ נייטטן ער איז דער ניפונק, דער איבערקרײבעד, צע־טא־ט װײט-װײט דאס אנגעראפענע פאר־ אויג און נעכ־ט דאס טי־־-פארריקטע, פאר- וױקרטע, װאס עס אינט נייב גרונט פון אונזערע איבעדיעבוננען. צונעדעקט ככועט פון זיך אר״ז. און דעריבער איז פאר בערנערבאנס דורבדרינגרעכקײט פאראן צוכ־אא באוװנדערוננ, װאב נרענעצט כ־יט יברעק. אט גיט ער א קראפ נײט ז״ן פראביר-יטטעקא איבער א כיענט״טרעך ״טירײ: ,.א רעיעאער אײטײטער דענטיט״, און ראב ראזיקע יטיאײ רךעכצט פיוצאינג אפ דיט אזא נעד״נעב באעכענעב קאאננ, אז עב באײבט כ־ער נארנײטט צו טו; ב״ רעם ראזיקן אײטײטן יטיאדא. און ער נוצט נײטט קײן יטטאדקע ר״ד, בדי א״נצוברעבז א פעסטונג פון .,אייטײטער״, דענטיטאעכער אניטטענריקײט. ער קודט דיט זײנע צװײ, דר״ קארנע װערטער אזוינע אײנפאבע, אז ז״ פארוװנדערן: — װאב עפעס אזוי אײנפאך?;אר זײ באײבן *טט״ן זיבערע און צינדן זיך אזוי העא אן אין אונזער זכרון, דיט אזא פעבטער איבערצײנוננ, אז ז״ הויבן אן כדעט״באנג טון, װי צופיא ריכט. פיא־פאװ, דער פ־איפאװ פון ״דדת הדין״ רעדט כדעט ני״טט. פרענט נײטט. זעאטן נאי יטיקט ע־ אר״ב ןײצנריק דיטן רוקן צו איעדעזו פון זיין דויא א קורצע פ־אנע אט זאנט ער אדיטא צו ױזי בפיװאי: — א טי קטא. ראבאטיטי? און ױזי בפיװאק קרינט א זעץ איבערן דח. װי פאי איס זאי זיך פאוצאינב, נאר-פאטערעך און נאד יטװע־ איאפיאזן א ראנאטק: אין צוידען זיין װײטערריקן טיאבטן נײטטא דעי װאס צו טראכט־. אויב די פראגע יטטייט אזא רורצע און אזא גר״בע. אװבד״רן זי איז אודעגאעד, בערנעאבאז באזיצט די נרויהע קראפט פױ בונעבטיאנירן. װעז כיעז אייענט זײנס א װערק. כײ פון ד• פדיערריקע, צי פון די רעצ- טע הויבט זיך אן פאאר נאד די עריטטע זײטאעך צו ראבטז: — אויסער רעס איז גאהנײטט נײטטא. הוה פויזנער דיטז העא-רויטן זײרענעס יעירס אירײרן קאפ איז די פרױ. איז אויסער איר איז :ײטטא דער װעדען איב האב;. אויב נײטט זי - איז אויס, איז א־דנאיק און אזוי דער *טװ״ננדיקער פיריפאװ אין ״דדת הדין־׳. ער איז די רעװאאוצ־ע. די יטרעק פון רער רעװאי־וציע. די גרויזאדקײט או־ דסירת נפיט, אאץ גײט אר״ן .אין דיןדינא־באאקע, — די װײט־ אייסגעזוכטע. כדעט וױ אוי־5 צו-אהכעיב אײהגעפונענע הינטער