Literarishe bleter · 1929-09-06 · 36 (6.9.1929) · p. Seite 704

זײם 04? * ליסבר^רי״שזז ב?זזסזזר נזס. 36 (279) 1 בזזרסא? ע? סש י ק / ני? ־י $ ר ק שװארצע שאטנס ם ' ר זז נ ד $ חברה זענען פון אונודערװארטונג געבאיבן ׳שטײ;, און דא ד,$י; זיך מירענרא דערמאנט דער דאמעם ר״ד: — טארםט קײן װײםע קינדער צוריק ני׳שט •םיאנן. דער טאטע װעט פארצירן די ארבעט און מיר װעקן קײן ברויט ני׳םט האב,. טירענדא האט זיך א ריס נעטון פון ארט און אר״ננעאאפן אין יםטוב. עדיטט דא האט זי זיך צעװ״נט. נעפאאן דער טאנוע או־ױ דער יםוים, זיך אײנגעװיקאט אין דער טאמעס קאײד און נעכאיפעט. — װאם איז טירענדא, טירענ... װירער נע׳שאאנ;? — און איר אאיײן האבן טרערן נעװארנן — ארעטע מירענדא... זי האט נעװאאט ארוים אין דרויםן, װי אנדערע מאטעס, אנ־ נעמען זיך פאר איר קינד, אפרעכעגען זיך מיט די קינדער פאר איר מירענדא. זי איז אבער געבאיבן זיצן שטיא, גע׳טאוכצט און זײער בײדנם נעװײן האט זיך אויםנעמישט די טיר האט זיך נעעפנט און דער הויכער, ברייט-פא״ציקער טאטע איז ארײן, נעבאיבן ׳םט״ן, א װײא זײ באטראכט. א װינקא■ פון זײן מויא האט א צוק געטו;. אים איז אאץ באאד קאאר געװאר;. או;, כדי זײ צו מאכן פארנעםן אינם װייטיק, האט ער א זאנ נעטון: די זון איז גע־טטאנעיו הויך אין היטא, דער דרוי■ פן איז נעװען א איכטי■ קער, א זוטערדיקער. אויף א ני׳םט-פארבויטן פאא/ צװייםן צװיי ה״זער האבן זיך נעשפיאט .ינדער ני׳םט װײט פון זײ ■'.־ז נע ׳צטאנען די קא״נע טירענ■ רא, דעם נײעם שװארצז דזשעניטארם טיידערע. זי איז נע׳טטאנען פאיגאפט און זיך נישט נעקאנט אפ־ װונדערן: אזוי םיא װײםע קינדער, םיזענען נאר קיין ׳םװארצע גיש- ם״נט אנרערש, איכטיקער, װי א ׳םאטן פון א װ״ם בערנוא רעדפשוק טא אין עם ראכט זיך איר, אז רי זון י העאער ׳םטײענדיק דא, האט זי אויכנעזען — נו, נ״ט ארבעטן, די צײט װארט ני׳םט. טירענדאם טאמע איז צונענאננען צום װאים-טאפ און נענומען װא׳טן די װעים טירענדא האט זיך אויפנעכאפט, אפנעװישט רי טרערן טיט די הויאע, ישװארצע הענטאעך און איז צוגענאננען צום ״םינק״. זי האט צונעיםטעאט א בענקעאע און זיך נעשטעאט װאשן די כאים. אירע קאײנע, שװארצע הענטאעך זענען נע׳שװינד נעאאפן איבער די װײסע טעאער פאוצאוננ האט זי אויפגעהערט װאשן, אויף איר אאאקע־״פטערן האבן זיך װידער צואײנט קנ״ט׳ען װי װערעטאעך זי האט זיך נעװענדט צו איר טאטען און נעפרענט: — פארװאם בין איך א ׳םװארצע, טאטע׳ פארװאס בין איך נישט אזא װ״םע װי עאטא עאטא איז אזא װײפע און העאע האר האט זי. איך װאאמ זיך אויך געקאנט ׳שפיאן מיט אאע קינדעראעך — װייא די מאמע איז אויך א שװארצע. איז מירענדא װ״טער צוגעיעטאנע;: — און פארװאם ביםטו א ׳טװארצעץ איר טאטע הא א װ״א נעשװינן, זיך פאראוירן און דערנאך געענטפערט א פארקאעטטע: — אוי, קינד מײנם, יעװארצע זענען אויך גוטע מענטיטן טירענרא איז נעבאיבן ׳טטײן. די נאםע הענטאעך אראפנעאאזן, די קנײטשן אויפן שטערן, װי װערעטאעך זענען נאך נ״טט פאר- שװונדן. אי־ן פראנע נאך דער אנדערער איז געביירן נעװארן אין איר קעפא: פארװאס׳■ פארװאס? זי האט געקוקט אויך איר טאטעם פארװײטיקט פנים און נישט דערװענט טער צו פרענן. — 5 ר א ס זז ס ם די פאבװיי האט זיך אפנעשטעאט, די טירן האבן זיך נעעפנט. טענטשן האבן זיך א שפאר געטו;, און אין אײן מינוט זענען אאע פאעצער נעװארן באזעצט א הויכער ברײטפאײציקער נענער אויױ אײן פוס אננעשפארט אויױ א קוא־ע איז נעבאיבן שטיין. די נע- זונטע טענטשן האבן זיך אדװםנעװיזן פאינקער פאר אים. ער איז נעשטאנען, אויױ אײן פוס, א פ־נםטערער, װי א פארבאיבענע אונ- טערגעבדענטע װאנט נאך א שרפה א שװארצע. פארויכערטע, האט ז-ך די םאבװײ נעיאנט און נישט געאאזט א־ם אײנשטײן. זײן היאצערנע קואיע האמ זיך נענאוטשט פון אונטער דער האנט, דער א״נציקער פוס אין אויסנעדרײטן שוך האט זיך אונטערנעבוינ;, נעבראכן. טראפנם שװײפ האבן זיך געקײקאט אויױ זײן גרויםן פאר- גאױוערט-אויםנעעקרימטן פנים: קינך צװײ רחטנות-אוינן אונטער א שטעדן, װי ביי א איאאקע, האכן נײגעריק באטיאכט די קינדעך דאם ערשט טאא האט די קאײנע טירענרא דערזען ארום זיך אזוי פיא װײםע קינדעך אויױ איר ברוין שטערנדא האבן זיך אויםגעא״גט קנייטש•;, ווי װערעטאעך זי װאאט א־צמ או־ך נעװאאט זײן א וו״כע, אויםטישין זיך מיט די קינדעך זי האט זיך נעזעצט אויפן נראז, פארשארט די פיםאעך ה־נטער זיך און באהאאטן די שיװאדצע הענטאעך אויױ הינטן. ז־ האט נעקוקט אויױ איר װ״ם קאײרא און םיהאט זיך איר אויםגע- ־אכט, אז זי איז אויך א װ״םע. זי האט נאכנעקוקט װ־ די קינרער שפיאן זיך טאכן א נרויםן אײװן פון זאטך גרײמן צו קיכאעך אוי,* אאטע דעקאעך טירענדאן כאפאאט א חשק צ־צונײן צו די קינדער און אויך זיך שפיאן טיט זײ. זי פארגעםט איננאנצן, װאם איר טאטע האט איר אננעזאנט, אז זי זאא זיך נישט שפיאן טיט קיין װײכע קינדעך װײא זיי װעאן א־ר יםאאנן און זי טאר נ״םט צוריקשאאנן. װײא דער טאטע קאן פאראירן זײן ארבעט. און זיי וועאן באײבן אן ברויט. זי נ״ט צו נענטער צום שפיא-פאא׳ז, נעטט אביםא זאטד און װיא אויך טאכן ק־כאעך רער רװט-פארכאפעטער טשאראי האט עם כאטערקט און איז צונעילאפן צו טידענרא;, זי א כאפ נעטון פאר די האד און א שאיידער געטון או־ױ דער ערך — דו נינערן זי נעטט נאד אונזער זאטך פון רעם געשירײ האט זיך חכ־ה א כאפ נעטון ווי פון שיאאױ, און װי נאך א כאפעא זיך א ״א־ה-נעטון אןיה דער קאײנער טירענ- דא. באיר האט א בארנ פין ק־נרער כארעקט א־ר קערפערא הענטאעך און פיכאעך האבן ז־ך נעהויבן און א־אפגעאאזט אין דער אופטן. עכ האט א״כגעזען ווי א נרויכע שפין באפא־ט א פאינ. ט־רענרא האט נ־שט געפיאט װי מען שיאאגט איך זי האט נאד נעהערט: ניגעך ניגעח און ראם װאי־ט האט איר געקאאפט אין די אײרן. א טארנעם װײטיק האט איר פאריטאפט דאם װארט. און אוטדערװארט פאר רער חברה האט זי זיך פאוצאיננ ארויפנעריםן פון ז״עדע הענט, זיך אװעקנעשטעאט אנטקענן ז״ און אנשטאט צו ײײנען, האט ז• ז־ך אװ־' צו אהכעים די קינדעד צעאאבט: — כי, כי, כי, — קורץ. אפנעהאקט האט זי געאאכט, װי עמע- צע־ װאיט איר געאעכטע־ געשניטן מיט א טעפעך זי איז נר״ט נעױען צו נ״ן אין טאחמה קענן זײ אאע אירע אויגן האבן זיך אײנ- נעשפיזט, רי פויסטן פאדקראטפטע האבן געדראט. זי איז נרײט געװען, װי א צער״צט ה־נטא זיך צו װאדפן אויױ ז״ אאע — זעען ניש׳ט אט די נעזוגטע װ״םע טענטש•;, װי סיאיז טיר יםװעד,צו האאטן מײן נרויםן קעדפער אויױ אײן פוםן וואאט פאטש אײן שװארצער זיך נעפונען אין םאבװיי, אויױ װעמען די אויגן אפצושטעאן. *) בעיצע לעלנדגוק איז א יונגע ײדיױוע יגריפצ—טעאערין פון אמעייקע. זי געפינט זיך איצק ג״טוו״ייק אין וואייבע אויפן צוריק־ וועגש פון יאענפארבאנד ק״ן גױ-יארק. רעך