Literarishe bleter · 1929-09-06 · 36 (6.9.1929) · p. Seite 702

ליסעדיערי׳מע ״יצעסעד נ*ם. 36 (9ל2) זײט 702 ¥ קײט, ראזט ארונטער זײז ערפאנטבײנערנעפ קאפ. — יא, אודאי... טטת״א וזאט איר אויך קײן צײט ני׳טט... איר זענט אװדאי איזײן אויך א היפע-פארנוטענער ביענט׳ט... ױאר האט זיך פארהאקט, צוריק ארײנגעכאפט אין זיך די דונערם פון דעפ גערעכטער, האט אמיפנעצוינן אויפן נעזיכט אן ערנםטן אויםדרוק. טיט א דעריטראננקײם אין קוצ האט יענער פארט- נעזעצט. — אכער איצט זעט איר דאך שוין אלײן... איצט פארשטײט איר דאך יטוין די ראנע — האט ער מיט ױאלן װײטער מיט בא- דויערונג א-נגעטענהט. — אזא נדויסעד ׳טאד... פון אזוי װײט זיך געיטלעפט אהער... אײדאי אפיטר א מהלך פון צען טויזנט מײל. אבער ײאם קאן ער דען העלפן? װי איז, אז ער װעט נאך פאר׳צעפטיקן די ׳םױ־ץ און ער האט זײער ליב פינקטאעכקײט... און ער האט דאך ישוין, הוץ דעם, א ־טיפם-קארטע... — הא, איז װאפ-ז״טע זאגט איר פארט? װאם-זיטע איז פארט אייער עצה... א־ר פאריטט״ט, דא נײט אװדאי ני׳טט אום דעם נעאט... נאר װיבארד, אז כ-האב דאך יטוין א ביאעט... 9 אפנעפארן איז דער באנקיר מר. דז׳טײמס נעפסאו טאקע אויפ מארנן נאנץ פרי. ער איז נייטט אזוי אפנעפארן, װי זיך אפגעטראנן פון דאנען — אפנעטראנן זיך עפעם ז״ער פאוצאינג און אין אײאעני׳ט און האט דעריבער נייטט באװיזן אפיאו זיך צו נעזענענען מיט די פאנ־ םיאן־נעםט, װי נעהעריק איז. נאר די נעםט האבן אויה איס דער־ פאר קיין פאריבא נייטט נעהאט; זײ האבן אאע ׳טוין געװוסט איצט, אז ער האט נעמוזמ אפפאח פון דאנען נאייך, עפעם צואיב זײער א װיכטיקן עני;: װער װײסט עפ דארט אאע זיינע נע׳טעםטן... דער עיקר איז: ער האט זיך זײער נעאײאט — אין צװ״ מת־אעת צ־יט האט ער געמוזט אומבאדינגט ׳טוין זיין אין מארםעא. יא, אומבא- ד־ננט. פארקערט. די אײאיקײט און פאוצאיננדיק״ט פון יענעמם אפ- פארן האט א־ם נאך אן א יטיעור ח׳טובער און װיכטיקער נעמאכט אין אאעמענפ אוינן. מען האט װענן דעם נאכאנאנד גערעדט און נערעדט, — יטוין נאך ז״ן פאר׳טװינדן פון דאנען האט מר דזיט״מפ נעםסאו פארנומען דא אין פאנפיאן אפיטר נייטט ווייני־ קער ארט װי בעת זײן זײן דא — נארנייטט... נענומען זיך און אײעקנעפאוינן — װידער ער- נעץ אײך יענער ז״ט הרי־הויטך... — אט דאם ה״סט חי-געאעבט... — אז מען זאגט: א מיאיאנער.. א מיאיאנער... — פיטט... אט דאס הײםט דיר אן אמעריקאנעי־... — אט דאם ה״םט נעברענט א ײעאט... אין אאע צזזאמען. קרערצנד־ק בצבור, האבן פארענדיקט; — אי, אמעריקע... אמעריקע... אאע זענען נעװארן א־צט זײער ׳טטארק פא־ארנט װענן דעם. װי מר ־ז׳טײמכ נעפפאו װעט אנקומען אהין, ײוהין ער אי• עם אװעקגעפאוינן, — פונקט װי ער װאאט דא נעװע; אאעמענס א ז״ער-יטטארק אננעא״נטער אײבאעכער קרוב. אין נ״טך פין עט־ אעבע טענ נאכאנאנד האט מען ני׳טמ אויפנעהערט צו רעדן װעגן א־ם, ער איז ז״ נעװעזן אאעמען װי א ײיזיע, װי א חאום פון א ײייטער פר״ער ײעאט, װי א באויער פוינא פון נאיק. ײאס ־אט זיך פאוצאיננ ז״ באײיזן, האט א ׳טװעב נעטון נינגאאדיק פא די אויגן — און א־ז פונקט אזוי פאוצאיננ נייטט נעװארן... אבער נייטט נאר אין װארט — אויך אין טאט איז דא איבער- נעבאיבן דער זכר פונם װײטן און ר״כן ׳טאננהײער באנקיר. — ער איז דא ׳טװייגנדיקערהײט איבערנעבאיבן אין דער ירו׳טה, ײאם ער האט הינטער זיך געאאזט. גאנצע טעג און נאנצע נעכט האט מען ׳טוין דא איצט נע־ יטפיאט אמ יענע טיטעקאװע און פרעמדאענדי׳טע קאדטן־׳טפיאן, װאס מר נעםכאו האמ אויפגעאערנט די נעםט פון פאנםיאן. אפיאו די עננאייטע קארטן-טעימינען זענען ׳טוין דא אויך דורך אאעמען אי־ בערנענומען נעװאח. מען פאענט זײ ארויםרעדן מיט א מאדנער װיכטיקײט, — מען פאענט זײ באהאנדאען פונקט װי נעקאיבענע מ־ד פונם נאנצן טאנ ארומבאאנדזיטען א־נס ה״פן צענאיטן זאמד אבער מר נעםםאו האט אים איץ נייטט אפגעיאזט; ער האט אים פיבעדי׳ט געקװעטיטט דעם ארעם, אזוי, אז םיהאט ױאאן אזיט פאדקאעמט ראס קארץ, — א קרעפטיקער בחורא נעװע;, דער אי- טער... א■; ער האט ־י נאנצע צייט פונם רעדן נאך אאץ געקוקט, בעטנדיק און פארזארגט, ױאאן אין פנ־ם ארײן, װי ער װאאט בײ יענעם נעזוכט דערמיטיקונג און היא־. — איר פאו־יטטייט אן ענין... —י האט ער זיך װי פארטענהט פארן אאננן און הויכן ,,יאנדםמאן״ ז״נעם — א־ר פאריטטי־ט... ם״טטעאט זיך ארוים, אז פיר יטעה רייזע נעדויערט פון װאר״טע באויז ב־ז צו יענער באן־םטאציע, װי ה״פט זי דארט;, דער יטאים- מזא; פואאװע... פיאעח װי מען זאנש רא א;ער;זן• מיקעה ק״ן ױנאײצע, װײזט ז־ך ארויפ, דארפט מען זיך נאך עריטט ׳טאעפן א פאר יטעה מיט דער אקם. ױאא האט נייטט נעװוסט, װאם צו ענטפערן יענעם, האט נע- יטװיגן. מר. נעםכאו האט אים יטטיא, בעטנדיק א דריק נעטון ב״ם אדעם. ער האט אנגעיטטעאט אויר ױאאן א תהנונימדיק פנים. — אפ״טד... — האט עד זיך אפגערופן מיט א דעריטיאגע- נער ״טטים. — אפיטר ײאאט איר צונעפארן אד.ין פאד מיר, טײע- רער אאנ־פמאן? איר א״אט זיך ראך ני״טט אזוי װי איך... פיעט אײך נעמען באויז איין טאג... — װער — א־ך? — פאר״טט״ט איס נייטט ױאי האקמאן — וואם מ״נט איר?.,. איך פאר״טטײ נייטט... אבעד נאכדעם װי מר נעםםאו האט עפ יטוין ענדאעך ארויכ- נעזאגט. איז אים פון דעם אא״ן געװארן א פך גדיננער, האט עי גאײך אא״ן װי נעקראגן מער זיכערקײט אין דער פראקט־יטקײט און דורכפירבארק״ט פון אט דעס פאאן. ער האט אננעהויבן רעדן צו ױאאן גיך-גיך, איבערצ״גנדיק, — א, ער האט נייטט נעטארט געבן יענעם קי־ן פרייע מ־נע צום טראבטן, צום איבערא״גן זיך זיך ארויםצודרײען... — יא... — איז זײן פנ־ם װידער אויפנעאויכמן נעװארן או; האט אננענומען ז-ין געװ״נאעכן זארגיאזן אויסזען. — יא, אאנדפ- מאן... פא־װאם טאקע ני׳טט? ײיפיי װעט עם אי ־ דען אינגאנצי געד״עדן?׳ בםך-הכא —א״ן טאנ... מען װ־א דען פון אייך עפער א םך, מענטיט אײנער? איר פא־ט אהין באו־ז א קוק צו טו;: צי איז נאך ארט פאדאן אן אפגעמעקטער יטטיין פון א מצבה. א״כ-;עפאאעכע ברעטאעך פין א יטטיבא, עפעם א יטר־פט אינם פנקם פונם קברות-מאן... — װע־ — א־ךץ — קוקט אים ױאא אאץ אן מיט א פא- נאנדעדנעעפנט מויא. — איך זאא פארן צו א״ער טאטע-מאמיי אוײ קב־-אבית? — נו־נו, איבינקער... זײט-זיטע נייטט ברונז... — האט דער פר״דיקע־ אויפדדיק נאך אאץ נייטט פאריאזי מר נעםםאום פנים — כיװעי א״ך פא־ א״ער טרהה;יט באצאאן... אנ־טטענדיק בא- צאאן... איר קענט מ־ך נייטט... א־ך ניב א״ך ׳ט ו ן הונדעדט ־אא־ אאד אויפן ײעג: א, כידאר־ נ״טט קי״נעמם אאםקע אומזיפט- איך בין נייטט אזא מענטיט, א־ד קעדט מ־ד נ־יטט . און נאך א צ״״טן הונדע־טעד;יב איך א״ד, — איר זאיט דארט מאכן די נוטיקע אי־אנזיטדענטד אױ* ^ױעהצױצטעילן א יצײנעב ׳״טיין, דיט ה״פ״טיע גארד-אײטגעי־־יצטע א־תײת... װי : נא:ט זיך פאר טר דז״טײטט נעככאוכ ערטערל... נאט, כ־גיב איי־ך *טוין די צײײ הזנדערט דארא־ גרײך אין האנט א־ײן... עי :עטט אמ־ה א דיהיאנגעיכטאפטן;ערט-פ^דטפער פלן זײן בוזעכ־קעיטענע, אבעי ײאר האי־ט זיך ענדאעך ניטט אײן און פראצט אויס א־ן א נױים נעאעכטער אך, סיאיז דאך נייג־ט ארע דאר טעו• רעך צו ז״ן העפרעך טיט א צװײטן, אפירז טיט אן אײנענעב אאנדםמאן... זײן געאעבמער ק״קאט זיך א־ן דער באויעד אבנה- /יכט באנאםענער אופמ. ־אאט זיד אאיין און אפנעריבן אוייל ד־ נאכט־יעע כײאא־עכ,. העכער אזן העכער דערק״קאט זיך אזים ביז צום קאאטן פניס פון דע־ ױנגער אבנה אינדערהויך, — זי ניט דארט או־ך א יעמייכא מיט איר נוטטוטיק־אויפגעקרימטע־ צורה, ד־ ױננ-אאטע אבנה... א נעניטן און א קאאטן ׳םמ״כא ג־ט ז־ דארמ איבער נײע און אאטע נארייעק״טן פון א וועאט, ײאם איז א־ר יעוין פון אאנג, יאנג באקאנט. און מר נעםםאו פאאט בי• זיך מ־טאמאא אדאפ פון ױאאפ ב״עונהדיקן נעאעכטע־ מער ײי פון כיײיים ײעאבער װערטער, מער וו• פון דעם ני־עםטן אפזאנ ער פאראירט זיין פרירדיקע האפעדדי-