Literarishe bleter · 1929-09-06 · 36 (6.9.1929) · p. Seite 699

זײם 9 69?ידעדזןדי^ע ב?זזםזזר נזס. 5^ (179) אז כיקא; גאמייטט די װארינעװער :•יאנהז דעד אדער.'•■־ איז זיך דעריןײר צעקראכן, אכיםי האכ איך אנגעכארנט אין יטענק. אביסא — װ״כ אז; קינדעררעך פארקרענקט. דאם רעיטט האכ איך נעהאט אזיר צװײ יככתיכ. אז; — אט כץ איך יטזי; זזידער אז א נראיט;. רער כראכיע יט־קט אריז פרענ;: ״זזאכ זיטע פארט״״ אזן םיריר; זיך די יטטיזוי גייעט פז; ארט. אזן חכרה-כאטיט אץ יטטעטי טאבט זיך אזפטיק: אהאי אט נײט ער — דער כראכיאזזפקער ׳טזםטערי ׳ הכיי — עם כאײבט צו װארט; אזי־ א נם... א־ך האב ישוץ באיר א פנ־ם פץ א כזת — א װארער יזת, באטיט יײנ ארײ; אץ קאסטץי װ״א — װיאט איר — גאויבט ■— איך האב גענזײען פאםט;. א־ך פרעס ט־ר באויז די אעבער ׳טטיאערהײט: ׳צאידבזזא איינער, הערםטץ רער כראביע נײטי קײן ארט אזן רו פון ייד;, װי פון נוים: ״בראביאזופקע ׳עזסטער״ן — װײ צז דיין בזױן. וזא־דע;? פארוואאט זיך ׳טטיוועאעך טיט יעטעפי ווארט ירודער, וואדטי וועסט קריג; רעכטע קאעפ; פאדװאאט זיך בויען ׳טט־װעאעך נזיט צאצקעם און ז״ן א חבם קענן יאן זאװארםקיי אזן אײנטאא זיץ א־ך בײ דער נאכט אא״ן און פארע כזיך בײם אעדער אץ א־ך װיי;. װי קאן איך צויכנײד;? נייכטא ק״ן בױםטער; געװאאט, ווו נעכזט כזען איצט רעם רעבטן יכזםטעח װען כיהאב א רבזז כאטיכ, א ײונק, א טראפ; איך זואאט יכזין צונעאײנט רעם גאנצן קאפ או;, ײאם אין הרר נייכט ארייננעיככזיםן. זואאט איך כזיט נאא און צ־זעננא אײננעביםן אזן ײי איך קאאג אזוץ — רערהער איך טריט און םיקזבאכ ארײן צו כײר אן אאטער ייר א הויכער ײר אין קאפטן אזן טיט פאזת און אין א פזבא-הזט — א רב אכא הדעות אץ. רוכט זיך. קענטאעך כזיר או;, רובט זיך — פרעכזד איך גיב אים יכאום אפ און באײב פאריכעדט. אזא םרין ײר זאא קונזען אין כז״ז יכטיבאן אזן — זעצט אייך, רבץ האט ניייבט קיץ פאריבאי אין יכטוב אױ כזויכבד־ק. כזײן וו״ב איז קראנק... אזן פאוצאיננ באיצט טיר אוײ־ אזא געראנק, אץ — ביײײפ ער הױם נ״כט פץ װעז. פון וזאנען: דער יכניט — א טערקייכער נעװים א תנ־א; חיינט גײ פארדין בײם פויער אויפן טארנ, װען יענער טראנט די יכטױוא אז־פ. קא־ק אוז האט ז״ נאך בירו״כה פון זיין טאטןן פונרעםטװעגן — עם טאכט זיך דאך א אאטע. עם טאכט זיך א פאר זויא;, אז נאט העאפטץ צו װינטער — האאבע ט״כאבאטעם ביז העאפטץ דאס טײנט טע; קעפ צו כאאעװעס צו אאטע. קײן נאיק; — עטן דאם נפיכ צו דערהאאט;. דער פויער — אויםן נראיטן א־ז ער קארנ, און טאכםטו ׳טטױוא — טאך אים אייזן יבטארק, און — גאט זאא דיך באהיטן — נייכט קײן ענגע, װײא דאם װעט ער בײם אעבן דיר נ״כט יכענקע;; פאריכטייט איר דאך אאיין, םיאר א פאםאן אויך פויערייכע אאפעם נעטען אן די צײײ בתי-רגאים װי די בערן, אז קיין עין־הרע זאא זײ נאר נ״כט יכטערן; נו — טא, קײן בײז. אזוי איז טען נעװוינטץ און מאכן בעםער — אםור אויב עפ אוינט, אז דא אין י׳כוב טראנט נאך ה״נט א יעדער צ־זײ שטיײא פץ איין ׳כטיק ײכטאװן אערער און — טה-דאך הײנט־ נאך נײט־ טען םזן א־ין ־כטיק בפרט־ טיט םינפאונפערציק ־אר צור־ק; דעם נ״עם יכניטץ די ׳כטױועאעך טיט־ צאצקעם האט עריכט נעבראכט דער ׳כררה יאן זאװאדםקץ אז װאר׳כע איז א יכטאט פון פופט־ע קעפ, האב איך פאריכט־אנען נאך די פאאיכע ׳כט־עפ איר װײםטץ װאפ ה״םט־? געםאעקאט און נעקאעפטע און — נ־םט א קוק — די זויא;, װי נעשט־עפטע הײנט יעטעלט אייך פאר• א רייטער ביי -יין טיר, און יאן זאװארסקי קונרט ארײן צו טיר, װײזט אויס, אז נאך א יסנאפס, באסאװע הוסט ער — נאט־ העאך — זאנט ער — דא װוינט־ א ײד א ״כוםטער? — דא, פאניע כראב־א, דאי ראם ט״נט טען טיך; איך נ״ שטױואאעם, כיקאן אויך נייען ־ב־יך. פאר פריצים, פאר פאניענקעפ אזן פאר אייע;... ואס רעד איך נאר בײ זיך בין א־ך נעפאא;. •—• א־ך דארך אזעאכע ־כטיײעאעך א פאר — צעיכטײכאט זיך זאװארסקי אין דער בארד. אץ װײזט ט־ר אן די ״כט־ױועאעך טיט׳ זזיא;, טיט פאא׳כע שטעפ, אז ם^־וײבט טיך אן צו נרויאן איך טאך אבער דעם אניכטעא און איך אאך אועאכע ־ג־טױוא? פכע; א נרויםע זאך: איד ר׳אד אזוי אז זואר״ןןז טזזנ ז־ד ״:?זטזזז * יײזך• ר״ן אטרן בין איך נ״כט. א פראםטעד ״ד אזן עוץ רער גאםט־ טיינער — איז נאר טוט-אויס רעם קאפט־ן א־ן טזט אן טײן פארט־וך. .די ברייטע ארבא פון זײן העטד פאר־־כארט־ ער ןצװי־ הענט נעדדאי׳ענע —- צװ״ ׳־כוסט־ער-הענט.;,עם נאאנצט־ א איבט־יקײט־ ארום ד־ ײענטץ .א־ן ׳־כט־וב פאר״כטעקט־ טיט ראזינקעם אזן טאנראען.!,אוץ טאט־ע, עח רבי ױהנן הםנראר;;נץ באײב איך ראך, ײי צזנעי־כט־ט צום ארטץ י אין ער רער תנא זאא עם אזיםרעדן א װארט־; [נאד העכער נאך פאר־כארצט־ ער זײנע ארבא *אץ נעטט ב״ טיר פץ האנט ארוים די ארבעטץ דעראויבט דער כראביע באאד א טאס צו נעטען? אץ תיכך — זאראז נעם איך א־ם א טאם, אץ — ײאס װעט־ קאסטן? זאנ איך: דאם און דאס, און םיקאיננען ״כוין אין קע־כענע די טעות — א; אדערויך — טײן ײײב אויץ דער ה־צאה או־ץ בארנ בײ טאיר-דודן א־ן קראם האב איך נענוטען פון דעם בעסט־ן כראם; װאס הײסט? אז טאיר-דור א־ז דאך נבאץ ײעט־ ער ני״כט־ בארנן אעדער פארן כראביע? דעם אטת זאנן: האב איך ער־כט־ רערנאד זיך אומנעזען, װי נרוים עס איז ם״ן בראך.