Literarishe bleter · 1929-08-25 · 34 (25.8.1929) · p. Seite 669

;ײב 669 *?׳■סער&רישע בלטםסר נ*ס. 34 (277) אין 3 ע ד ל י ( װי אויפ־עפראץ איבער בערנ און טאאן, װ״ל אונטער זײ איז ערד דיט זאםטן אננעיעװאלן, װי בחור״צער אויםברויז צו דעם לײב פון ביימ, װי פערד, װאט פאטיבט זיך גאאט אזוי א־ט טיטן װ״ױ, ,ױי טאנץ, נעזאננ און יבפיצ, װאס איז פאר זיך איײן א ציאי,. און ביװארט נאך טוסי־ נעײען: װי זייסע װײנפער װערכער רןרײט מיט פרייר אױץ נ״עס טאנ אט ניאט אזוי, װ״ר ריכט נ״ט אויר אויױ יערן ריאנ״ װייר אין אט די ״נראט־אװי״-יטורות האט אונז ז. װ״נפער אטבורטסטן געגעבן זיין אייגענעס זערבסטפארטרעט, װאס קאן און דארץ אר״נקוטען אין זיין בוך ״פארטרעטן״ פון די פאר צענרריק יידיש־אטעריקאנ״סע דיכטער, װערכע ער האט אונז אזוי טענט׳סייס־ אינטיס נעיסירדערט פון קאפ ביז די פים און כסיאיז טט׳ס צו באװונדערן, ײי אזוי אט דער ז. װ״נפער בארעכטיקט דעס זערבסטפארטדעט זיינעס, װי אזוי ער רעאגירט אינסטינקטױו אוי־* יעטװעתיר ביסר ריכט, ײאס נ״ט-אויץ אויץ א ײערכן ני׳סט איז ראנ און װי אזוי ער איז ארנאני׳ס טיטן ריכט פארבונדן. און סיאיז נעװיס נ״סט צוםעריק, װאם ז. װיינפער ׳סטייט ביים װינ פונם נייעם יידי׳סן דור אין אטעריקע און קנערט מיט אים אר״ן א קאפיטר יידישקייט אויף יירי׳ס, און סיאיז אויך ני׳סט קיין צוםאר, װאס ז. װיינפער איז רעצטנם נעװארן דער אױפקומרער פונם זשורנאר ״אויפקום״, װערכן פראפעםיאנערע בער בכים אםירו בא־ מיען זיך אים צו דערהארטן, ײייר אן דעם ״אויפקום״ ײארט ׳סוין פאר זיי די ייר״סע נױ־יארק נעײארן ביז נאר ראננװייריק און נודנע און םיאיז אויך נישט קיין צופאר, װאס ז. ײיינפער האט זיך איצטער א ראז נעטון דורך פאריז. בעררין, װאר׳סע קיין ײארין און צוריק קיין נױ־יארק, װייר ער מוז דאך די פו ײד זיינע, װאם יסטראמט ארויס פון ארע זיינע םיננער. איבערנעבן אויך צו די, װאס זענען פון אים װייט, אבער ני׳סט דערװייטערט און דעריבער זאר מיר רעררויבט זיין איבערצופראזירן אייניקע ׳סורות םון זיין אויבנצי־ טירטן ריד ״צו ארדע גוטע יאר״, װינשנדיק אים אויף זיין װייטער־ ריקן נאננ, אז אויב עס איז דיר יסוין באיסערט, מיין ריבער ײיינפער ״צו װארפן זיך מיט לראננען פון די הענט, װי קינרער װארפן רופט-באראנען אין דעם זוניקן ברענד— איז הארעװאי זארסטו זיי אזוי װייטער װארפן און זארן נעםען ארע, ײאם יאדארפן אויף יעדן װענ און שטעג רי פרייד פון דיינע טענן״ אמן. בערלין, 8 אויגוסט 1929. קאאפעראטיװ ״ביבער״, װאר׳סע אכטרנג אבאנענטז, לעזער ״ין יי ״ליטערארישע בלעטער״ שויז 1י בוזקיםען: יוהםוס-דעקל־״ צו ״אלנא קארענינא׳ אוד ,קרײצע סאנאטא׳ ■רייז 8*־ 5 דעקל סיס ■ארטא 7 זל. 23 1>1׳ו\316א ,3׳ו\523ז3^\ ,"זסו1סץ8״ .12ס?6ק5 ■*־ נעלם: ■. ק. א. 196 13 ד. ם ש $ ר ג ' / 3 ע ר? י ן ז♦ דו ײ נ פ ע ד ד. םשאיני, ז. ײיינפער, ד. בערגעלםאן שוין א װאך צ״ט, װי מיר פרייען זיך דא מיט איינעם פון די שעפער־טוער אין דער ״דישער ריטעראטור אין אטעריקע — מיט ז. װיינפערן. דער ״מיר״, אמת, באשטייט סך־הכר פון די צײיי ״פען״- ברידער אין בעררין — פון דוד בעמערסאן און... דעם ׳סרייבער פון אט די שורית, ײייר נאנץ בעררין זעט איצטער אויס, װי א חתונה־זאר נאך ארע יסבע ברכות (ײער עס ״דאטיסעװעטי און װער עם ״קאננרעםעװעט״) און אפירו אינם ראמאנטישן קאםע איז נישטא איצט קיינער, מיט װעמען מען זאה קאנען זיצן ביי א טייסי און כאפן א שםועס צוזאמען מיטן ריבן נאסט. ײאנ איך דעריבער צו מאכן דורך די ״ריטערארישע ברע־ טער״ די אכטע ברכה (נאך די אלע שבע ברכות) איבער דעם ריבן ז. װיינפער;, װאס איז נעקומען צו אונז אין בעררין און ײעט באלד אויך קומען צו אייך קיין פוירן און איבערנעבן די פרייד פון זיין איינענעם און פון אונזער אלעמענם אויפקום אויף דער װעלט. שוין פופצן יאר, װי ז. װיינפער ט״רט־זיך מיט אט דער דאזי־ קער פרייד זיינער און יסטעקט אונז אן מיט איר. רייענט, אררבא, זיינע רידער פון אוקראינע און ארץ־י׳סראל זיינע ׳ספיר־פערזן פאר קינדער אין זיין ״נירדענעם האן״ און זיין פערזן־שפירער״ אין זיין לעצטן בוך ״אייגנם״, און דאן װעט איר נרייך דעריספירן, װי קינדיש־שפירעװדיק און װי תמימותדיק-שטיר ער װאקסט אריין אין אונז ארעמען און װערט א יסטיק ״אייננכ״ פון אונז ארעמען. ער איז נאטיררעך און אויפריכטיק אםירו בנונע צו זיך אריין און ניי גרויב אים נישט, װען ער דערציירט אונז, אז ״איך בין א מענטש, ײאם איז פארריבט אין אלץ ביז גאר, איך ריב זיך אט אזוי צו ארדע גוטע יאר איך װיים, אז אט די גריענדיקע שעה, װאם איז מיט מיר איצט דא געװען איז דא פון אייביק אן און זײן װעט ןי אױך אײביק דאם ריר פון דעם פאעט ה. רייײיק, װאם פרענט און יסטראפט און מאנט איז צו מיין הארצן נאענט ברויז װייר עפ איז א ריד אזא פון ר״וױקן דעם דיכטער און נייסט קיין שטראפרייד פון א ריכטער״. אבער אויך דער ברייט־פרײציקער און ברייט־דארציקער ז. װיינפער, װאם קומט צו אונז םיטן זאםט פון די פעלדער אין װארין און מיטן יסוװננ פון די װארקנקראצערם אין נױ־יארק איז ״צו אונזער הארצן נאענט״, ײייר ער איז טאקע אזא, װי ער איז און װייר ער באנרייפט אריין, אז ער קאן גאר אנדער׳ס נישט זיי;, נייסט ער און נייסט דאם ריד זיינם, בפרט נאך, װען ״דאם ריד, ײאם זיננט זיך נראט אזוי איז דאך קיין ריד נישט נראט אזוי, דאם ריד איז ריד פאר זיך אריי;, ײי זון איז זון ביים אויפנײן און פארגיין. װי בראסע זירבערנע רבנה, ײאם זירבערט אפ די ערר אזוי א אן א שום כונה,