Literarishe bleter · 1929-08-09 · 32 (9.8.1929) · p. Seite 624

?'םערארישע בלעםער נזם, 32 (275) זײם 624 י1נה ראזענפע?ד די געשיבטע מיט א בריװ ענטת נפיע, װאם ער האט נעהאט, איז דאם אויך צעריםן או; צע ׳עפרוננען געװארן און נארנייעט, אזוי װי םיװארט נארנייטט געיעע; טא־ר קופערטאן האט זיך אװעקנעראזט אין ׳עיןאפציטער אי;;ייעט געטראפן דארטן דאס װײבא ז״נם, האט ער זיך אװעקגעראזגי אין קיך, און רארטן האט ער זי דערזען רינן אויםנעצוינן אויױ דע־ דינסטם בעט. — דו האסט ׳טוין ערנעץ אנדעריט נייטט וװ צו אינן. נא־ בײ דער דינםט אין בעטץ — האט ער נעזאנט צו איר, נייטט װי צ• א דערװײאיקער װ״ב, נאר װי צו א באיטטענדיקער און צו אזערכע־ װאם קײן אנדערע פרעטענזיעס האט ער ני׳טט צו איר ז• האט זיך א װארױ געטון נערװעז און מיט א היסטערי.״: זיםעםט. טאיר קופערטאן האט זיך פאראויר;. ער האט טורא נעהאם אז אט־אט באפט זי און נעטט און דערצ״רט אים ד• נאנצע נעיםיכטע װענן איר נייםט-ארנטרעכקײט צו איב, און ער האט באיעאאםן צי זיין פארזיבטיק, זי נ״םט או־פצורײצ;. און אזוי װי װענן עפעם א;- רערים איז נייםט געװען װאם צו רעדן, און אזוי װי עפעס רעדן האט ער געטײנט, טוז ער דאך, האט ער נענוטען פאר א טעטע אם ראם אינן אירם ב״ דער דינםט אין בעט. — װאס, םיאיז טאקע אזוי נע־םטאק בײ דער דינםט אין בעם צו איגן? און האט זיך גענוטען ארײנטעסטן, טיט א״ננ און אײנן זיך, צו דער װ״ב און צו איר אינ;. דאם װ״בא האט אים ׳םטורעט- ריק אפנעיםטופט פון זיך, און ער האט נעטון א א״נ צונויױ די הענם אויױ דער ברוסט און א ברום געטו;; — ודבר הי אא טיםה אאטרן אזוי איז דאם אים אר״ננעפאא;. און גאײך איבערנעריס;, האט ער אננעכאפט דעם װײבאם א פום און זי נענוטען ב״ א פום יםאעפ;. דאם װײבא. כאטים סיהאט נעברענט בײ איר אין הארצ; א פײערדיקער פארדרום צו אים, האט דאך זיך אײננעהאאטן או; אים ניט אפגעפארן, װי איר האמ זיך נעװאאט דאם טון... זי האט זין געהאט איר ייםוב װענן דעם. אז םיהאט קײן זין ניט איצט פארפיר; א רונז טיטן טאן :אי א יםטורם... זי האט ערװארטעט, אז נים יםפעטער װי טארנן, װעט עד דאם ברױול באקיטען, איז דעריבע־ גאײכער און צװעקטעםיקער ביז טארנן צו אעבן טיט איב ב״םאוב — װאם װיאסטו פון טיר, װאם׳. ער האט זי אננענוטע;, און זי האט זיך נעאאזט אננעטע; און ז־ אויפגעהויבן פון בעט. רערנאך האט ער זי גענוטען פירן אי; זי האט זיך נעאאזט פון אים פירן, אאײן ניטגעװוסט װוהין ערפירט זי או; דא האט זי עפעם אויך נעיםפירט א פארענדערוננ אינם טא; אבעד זי האט אויױ קײן פאא נ״םט נעקענט אײנזען יענע פארענ- דערוננ, װאם א-ז פון א טאן צו ערװארטן, װען ער דערװיםט ז־ך אז זײן פרוי פאיאט אים. דערפאר איז ז■ נאר טטויםטים געװא־׳ און נ״םט נעוװםט, װאם טיט איר און טיט א־ם מומ זיך. א־״ננעפירט זי אינם זעאכן ציטער, פון װאנען ער איז נא־ װאם אא״ן ארוים, האט ער ז• כאזעצט אויױ דער אטאטאנע פיי װעאכעי ער האט זיך עריםט נ״םט ראננ אויפגעהויב;, און נעפרענם בײ איר, צ■ זאא ער נאך נ־ין אין סקאאד אר״;, צי םיאיז יםוין ניט םדא• צו נײן. און זי האט אנגענוטען א טויי טיט װאםער און נע- יםװיגן. ז■ האט נ״םט נעװוםט װ• צו האנדאען טיט אים: צי זאר ז• איב הייםן גיי;, צ■ זאא זי איב ה״פן באייבן. און ככאא גאר א״ גאנצן פאראוירן רעם קאנטראר פון אידע געפיאן צו איב. זי האט נ״- נעװוםט צי האט זי אים איב... אדער פ״נטי; צ• נ״םט דאם און נ״םם יענעס אדער בײדע זאכן צוזאטע;. און ער, װידעד, האט פאר זיך נ״םט געיװםט, װאם סיאיז נאײכער פאר אים צו טו;: צי בא״בן דא יםוין טיט איר, אויפן נאנצן אװנט, אדער אװעקנײן נאך אײױ א יםע־ - אנדערהאאב;. דא האט עד זיך דערטאנט אן זײן טיםרת. ^ויצע װעטען ער האט דארטן אין םקאאד נעאאוט און װעטען ער האם אין א יםפאם געפרענט, װאם יענער װאאט נעטון, װען ז״ן װײכ בײט א*ב.אויס אװ-= א צװײט;. און םיאיז אים אייננעפאאן טים דעם צו אטוזירן דאם װײבא זײנס: — דו קענםט איצען, אונזער איצען? — האט ער פאוציב (ם,יף) בײם טיטאנ האט ער ״אד״נגעקערט״ א פאר נוטע כוםות און האט זיך נאײך נאכן עםן אויםנעצוינן אוי- דער אטאטאנע, סיהײסט אויפן זעאבי ארט, װו ער איז נעאענן ביזן עם;, און איז נע- יםטאק אנטיםאאפן געװארן. זיך א״פגעכאפט, איז יםוין נעװען טונקא און נאכטיק, און ער האט א ה־פ״םע װײאע נ״םט נעװוכט־, צי סיטאנט, צי םיװערט ער׳םט נאבט. א קוק נעװארפן אין פענםטער. האט ער דערזען אן אוטעטיק װינטעד-ביאד פון װײםע דעכער און ברודיקע קייטענם, װאם האבן װו-נ״םט-װו נערו־כערט ט־ט װינטערדיקן און פארנאכטיקן אוטעט. פיא פענםטער פון ׳םבנותיםע און ארוטיקע ה״זער זענען ״םוין נעװען באאויכטן טיט םאעקטר״םער איכט־, װאם ־אט געבדענט אינעװ״ניק אי; די הײזער אין רי פענםטעד, דא און דארטן, האט עד נעזען א טענטיםן אין צװײ זיך ארוטדרײע;, און דאך א־ז נ״םט נעװען צו זע;. אז זײ זאאן עפעם טו;. און םיהאט נעטאבײ א״-= איב אזא א״נדרוק. אז טענט־םן ד־״ען זיך גאאט אזוי א־וב צוריב; דר״ען ז־ך, און טוען גאדנ״םט צוייב גארנ״םט טו;. אדער טוע; עפעם אזא נייםט־-אנזיכטיקע איבעט, װאם א־ז פונקט דאם זעאבע, װי זײ װאאטן נאדנ״םט נעטון. ער האט זיך דערטאנט א־נם װײבא אין זײנעב, און גאר פייצים האט זיך בײ א־ם א רהטנות דערװעקט צו זיך אאײן, אט טאקע פא־ דע־ נעיםיבטע, װאם ער האט זיך ה״נט דעדװוםט... אט װי טיזאא זיך נ״םט װעא; ארײנהאק; אי; קאפ אר••;, אז אזא זאך זאי נ״םט א־;, א-ז קענטיק פארט אוטטענאעך איננאנצ; אויםצו- װאריצאען אט ־עב געפיא פון פארדרום און אײפערזוכט, װע; דו דער- וויםט זיך, אז ד־ין װײבא פירט דיך בײ דער נאז... אװראי, װען עד ײ״םט נ״םט. װארט א־ם נארנ״םט נעװען. אבער איצט, אז ער װ־יםט יםוין יא, װאם זאא ער טון... איר אנטאכן א כקאנדאאץ נו, ױעט זי איב צוזאגן, אז זי ײעט עם טער נייםט טיון און װעט זײן פארז־כט־קער... זי אדויםטרײבן פון יםט־וב, נו, איז װאם װעט ז״ן רע־ פיעי ״צא. װען ער זאא ־א באיםאיםן., אויױ דעב האט ער ראך צייט. א־ויםטיר״בן זי פון יםטוב װע״ ק״נײאי ״.־״.; נ.,״ע ,״; אנ-־ער; קע; ער דעדבײ זיכער נארנ״םט... זאא זיך א־ב דאכט־ן, אז ע־ האט זי יםו•; אדויםנעטייב;. האט זיך יםוין טיט איר נעגט און זי האט חתונה געהאט פא־ רעם אײבאװניה פא־ איר;, או; װע; ז• קוטט א יםטײנער נאך דער התונה צו איב, װאאטי עד זיך דע; אפ- נעזאגט פון א־ר? — ער װאאט זי ט־טי פא־נענינ; צוגענוטע;. ה״םט עם, אז ד■ גאנצע ראאע יםפיאט דא די אפיציערע זאך, דאם אפיציערע װאם ה״םט ״טײנם״. איז, אאז זיך איב דאבט;, אז ער האט ז• ״םוין אפגענט, אז ז• האט יםוץ התונה געהאט טיט יענעב, או; אז איצט איז זי נעקוטען צו א־ב.. א־ז דאם נר״כםטע, זיך נ״םט װיםנדיק צו טאב;; א-ז, ארע־ םיװעט איר אײץ נטאם װעח אט די באהאר- טענע ריבעם-יםפײ ןאין אפ־םר װעט זי יענעב נטאם װער;ין, אדער זי וועט ארײן פאדע־ן פין איב א גט• אץ װעט איב אריץ אײפדעקן דעב גאנצ; אטת, בדי, הײםט עם, ב״ אים א נט צו כאקוטען. דאן ױעט ע■־ יםוץ קיין אנרער ברירה נ״םט האכ;. אבער אזוי ראננ. װי ע־ קען זיך נ״םט װיםנריק טאכ;, און זײן א גיײכער יםותױ אץ זיץ װ״כר גר״ך טיט יענעם, טא נאך װאם-זיםע צו טאכן א נערודעיץי זאר זיך עם גײן, װי סיאיז ביז אהעי נענאננען... זאר ער נ״םט פא־- נעב;, ט-א-ר קופערטא;, אז ער א־ז יםוין א כן-הט״םיב, אז איב ווערן ק״ן רױכאװניצעם אויפן הארז זיך נ־״םט• ווארפ;, און נט• ער אפ דאם ױנגע װי־כי איז אדער ע־ װעט ״םוין טוזן אזו• קרענקן א״נער אר״;, װי א הונט, אויי דער ערײע־ אדער ער וועט ט־ז; נעטען א י—ענע אץ זיץ עיטע־; אץ א״ב עי װעט װירער התונה האכז פא־ א ט״דר אדעד פא־ א יוננ ײייבר, טיט װאב אױ ער בטו־, אז ד■ צװ״טע ױעט ז״ן בעםער׳.׳... ע־ האט א נ־ם געטו;. אץ כאט״ם עד האט געװוםט. אז א ניס דאט נאדנ״םט צו טץ טיט; נײםט״קז צי-םטאנד פץ א טענטים;, אז ער קוטט נאי־ פץ אנדעדע אוט״םט־ענד; אץ קוטט ק״נטאא נ״םט אים באיםטעטיקינג איר־י ניטע טהיםכות אדעד ״םיעכטיע, װאם א״נער טיראכט־. איז איב דאך פונרעםטװענ; גדיננע־ נעױארן אויפ; הארצ; און אײכטער אויױ דער נ׳םטה גאכן נ־ם... או; אפירו דאם ׳םטיקערע