Literarishe bleter · 1929-08-02 · 31 (2.8.1929) · p. Seite 611

/ײם //6 .£י?'סער$ר,'£ע ב?עםער נןס. /3 ,274) * אונז — רוסט זיך טזוארני א6: ״אז איר זע:ט אלײן יצודדיק, ז-ו־:צ גריגבראט, פאיװאט זאיט איר נייטט װעי־ן קײז ״ליטקאי״ (ליטעיא-ייצעי־ קארעספאנדענט} פון די ״ליטעיארײצע בלעצערי און •טיײבן פון צײט־ צו־צײמ, װאם סע בגוש זיך בײ אײך1?" זארן די יעניקע ײדייסע •דייסנדצטעדעי, באזונדעיס די, װאב זענען אוימ זײער װעג קײן רוסלאנד אדעי ״וילן, נײסט אויסמײדן לימע, װײיי אויך דא בײ אונז, אין די לימװײסע •סמעמ און •סטעטרעך. זענעז שאי״אן זייערע מײיע לײענעי, װאס גאיין נאך א לעבעדיקל װאיט פון א יידײסן דאס ױנגװ>ןיג פון דעי ״װיײנעי מײופע״ אין ־־אדזע- .א־"י" *'יי ־ג ״מירעלע אפרת״ - רעזשי מארק ארנשטײן (•אשמש*י"ן *יל׳״^דזן- *ו**ישן ממאן׳זישי שײ*:עי־ איל ״אישע ־רערע אפרת (אי תזיו־־עצקא} ךער דהותן \ עמאג גרויען צלסים אויפן שלימך, ד״עגגמ אויף צלמים גרויער יעזוס. הענגט זיך יעזוסל אין פראסט; אויגן שםארע, ליפן קאלםע׳ און די שאנדע זײנע נ&ר אין א פארטוכל באהאלםן... װײזן צלמים *ן $ װעג צו דערפלעך-שמרויעדיק און קלומםיק... ץנגעזאפמ איז לופמ און שמעקמ סיט װײרעך־גערוך פון פרוסען זונמיק... דרימלען דערפעלעך צעזײמ אויף מײלן מוגקעלע םון לימע, םון גודלעװע ביז ראסײן און פון נײשמ$מ ביז אליטע... # ײדיש בוך״ בפרמ נאך א לידער־בוך, איז בײ אוגז אין דער לימע א געשעעגי -י. קײן פארלאג־מעשיקײט איז איצמ בײ אונז אינגאנצן;יי^צי,. -עװען אמאר קלסן זינגמאן׳ װ*ס איז נישט־לאנ< גע—ייו >>ין סימ-געי עפןןל, װעלכער ד״#ט אין די ערשטע י$רן פון דעױ א״^&״״ע- גיקער לימע גײסט געזשאלעװעט זײן געלט און מי אויפצושטעלן א;׳ טערארײכ״ סוכהלע, ה*ט ארויסנענעבן א חודשניק ״װיכפע , ע ר״ןןט דעבױמירט דער רוב פון אונזערע ױנגע דיכמער, און ארויסגעגעבן וזערק פון יונגע ־.״ יפמשטעלער. און אויב ס װערם איצמער ב״ אונז געפראװעט א לימערארי־צער שבת פאר זיך <פאר זיך — גישמ צוליב אונזער •טולד}, און אויב סאיז אויפגעקומען * קלײן משפחהדע לימ״־ויש־ײדישע ליד־ און 3ר*זע־שרײבער, איז עש קלסן זינגמאנס פארדינסט. לכבזד דער געשעענײט פונם דעריגיינען פון נ. י. ג^טליבס ״נאנג , איז געװען אי נגע^רדנמ דער לימערארישער #װנט. אויפן #װנט זענע, ארויסגעטראטן םיט קורצע עפד״אנדלונגען װעגן בוך דער שריפטשסע:ער נ. גרינבלאט, דער רעדאקטןזר פון דער ד״יגער אײנאי גצי׳קע; ייר. צײמוגג ״די ײדישע שטימע ר. רובינשכײן און גןטליבס צװײ דיבמער־הבריפ א. הײמאן און נ. שמערן. דאן ד״ןןמ דער בעל־׳טמתה אלײן און די איבעריקע ױנגע ־ א. גאלדבלאמ, י. ג#טליב, ד. נליצמאן און י. קאפלאן פן)רגעדײענמ זי־ערע װערק אין דיכמונג און £ר>)>ע. דעד פןןרזיצער פון #װנמ, נ. גרינבדאמ, האמ אין זיין דערעפן־רעדע דערמ*נט דעם פאר*טט*רבענעש קלםן זיננמאן. זינגמאן ה*ט נעלעבט מער בי י דער דימעראטור, װי א י ן דער לימעראטור, $בער לײעגט מען אויפםערקזאם זײנע װערק, געפינט מען ד* און ד$רמ דעס הײדיקן פונק פון שאפן. זײן ןונדענק איז באערט געװארן מיט אויפשטײן. אויף מןןרגן, דעם (11־טן אפריל, איז אין ק*װנע געקוםען דני אל טשארני. שבת #װנט ד״אט ער אין ״געזונטהויז פון ״>זזע", נז^ך קור־ צע באגריסונגס־װערטער פון די ר מ. םודארסקי, דעם פזןרזיצער פון צ. ק. סון דער ײדישער בילדוגג־געזעלשאםט אין ליטע, און פרוי ד ר עליאשעװ־ װײסבארט;בעל־מה־טבותעפ שװעסטער), געהאיטן זײן ערשטן פא־טראג װעגן דער ײדישער דיכטונג אין ראטנױסלאנד. ער שטעלט זיך א= אויף די װיכםיקסמע עטאפן אין דער ײדייטער ראטנפארבאנדײטער דיכטונג. :זןכן פארטר>ןג זענען דעם דיכטעי געשטעלט געװ*רן פראגן, װז)ס ד׳אבן געװיזן אויפן אינטערעס פון דער מאסע צו דער ײדישער ליטעראטור. אויף מארגן האט דניאל ט־טארני פארגעלײענט זײנע אײגענע װערק. פארן פאילײענען ד״אט נ. גרינבלאט געגעבן א קורצע כאראקטעריסטיק פון דיכםער. אלן גײט*ג האט סען משארנין ״אױסגעפירט״. ער ד״>)ט באזוכט די ײדישע קאםער״ן־שול, די העברעײכע גימנאזיע, דעם קינדערד״ײם און ״עמיגדירעקם״ און נאך א סך אינסטיטוציעס אין געזעדשאפטן, אויך געװע, אוין* א גימנאסטיק־שעה פון דער קערסער־קול-ור־סעקציע בײ דער ײדי־ ־טער בילדונג־געזעלשאפט. ע גױפע ױנגע ד״מבן מיר טשארנין פ*רלאדן צו נ. י. ג*טליבן אין צימערד. א קלײן עקסמערן־צימערל, אויפן צװײטן ג$רן, ערגעץ אין א זײמיק געסל. נ. גרינבלאם הויבמ אן אונז פארצושטעלן: ד$ס איז נ. י. גאמליב, דער — אהרן גאלדבי־אט, װ>>ס שרײבם געטאקםע, ראפינײטע לידער און שןין ארויסגעגעבן א העפמל לידער ״װןןרצדען״, אט — יעקב גאטליב — א ױגגער אנפאנגעױ א ברודער םון נ. י. גאמליב, און *ם— דער אײגנארטיקער אליעזר הײמאן, וואס איז *נגעזאבט מיט לימװישן ישובן שטײגער, און אויפן שרײבער פון די שורות — א יונגער זשור־ נאליסט, א פלאמיקער חובב־שםת־ײדײטניק. און אז גרינבלאט בעט אים, עי זאי שרײנן װעגן לימע• װײי מען װײפט דאך כאױישט־נישט װעגן