Literarishe bleter · 1929-07-12 · 28 (12.7.1929) · p. Seite 545

ןייס 545 און עש װירט זיך אוי&באפן דעב בייץ אין זײן ױױער — ער זאר א יויבט טון איבער אטעריקעפ ערד און עכ װירט זיך אױפזאבייע; אויך אונזער •בוידעך צוזאמען ג־יטן װויאזײן או״־ אביעדיקעכ הי, צוזאמענרעבענען די יעטעך פון איע קרײדעך ײאכ מיר האבז אויפנענײט אין נרינער מי. אין ארע יעכופ; פונב ב״בקארט-פעררעך און ארע סריאד; פינ ב ״נױכבאייכ״ טראט, או; נאר רי טרער; פונ כ נאםן-בעטרעך או; נאר די הײזעריקײט פון ״א' קעיע קראט״. א־; די נאררע; אי; פרי״ע. עכ זענע; ר; די פיננעך די נאדרע; אבער זענעז מער נאך די;, עכ ברענע; נאך די װארנוננען די אותױר״: "ז26ה:3. אויפן אױבגעצױגענעכ האיז פון דער נײ-מאיעי;. אי; עכ װירט זיך אױפרעכענע; אויך אונזער נבורה, אין אונזער קאמק מיט ז־ך און מיטן ארוכ, און אונטערציע; א; אפענע, א קיארע ׳טורה — די ביבער זעבען אפ;. — קוכ, רעבענער קוכ, אמעדיקע, א־ך ניב דיר נ״כט אן אין ־הוכ נ־יכט רײכקייט און נייכט •עװונג פון פופציק ׳כטאק; — עכ רעבט נאך איץ א־ן אונז פר-כ ר־ הי־ריקע יכי־חות א־ן א זאטעד ײעיט זײן דער אומרו-נראק. מ־י; בריײ האט צו יאנג זיך פארצױגן, א־ך ענד־ק א־ם, א־ך ענדיק •כוין; איך רויץ נאכאמאר א דודך מיט די או־נן, א־־דער א־ך ראז צו ד־ר איכ גײן. א־ך האב ני׳כט ארץ נאך דערצײרט און באיכד־ב;, אבער אפירו ײענן דעכ גיב איך א טראכט: װער דאר־ץ זײ מ־ר מוחך כ א־ז ערגעץ װו פארבר־ב; א װארט צו ב־טעך א װארט צו •כארך א־ך האב א־נגאנצ; אויםגעמיד; צו ריירן, װעגן מײן חאום דיך צו זע;, אט די װונדעראעכע װערטעד װענן אונז ב״ד;, רינן פארציטערטע אוי־ מ־־ן פע;. זײ או־ך מוחר, װאכ א־ך האב נ״כט נעקענט פארמײד; מ״נע ״כורות פון װײטאנ, — מיר פארדריכט, או; װער װ״כ, — אפ״כר א־ז גאד דאכ •כענכטע אין יײדן, אפ־יו װען אונז דוכט ז־ך, אז מ־ר רײח אומז־כט. איך װ״ב נאר א־־נפ. כ א־ז נאכט, כיא־ז ריכט־ק, ר־ רבנה א־ז פוי, ד־ יבנה איז רונך או; ארץ, װאם א־ז פאריכעמט, װערט װ־רדיק, וױכטיק, און ־עדע צעריםנק־יט װעדט אי״ן בונך און די בענקיכאפט ז־ננט פון ארע פ־ד זײטן, מ־ט אײן הארז, מ־ט א־ין צוננ,• און דו ב־םט ײײט, װייט, װײט, — און ד־־נע װײט;, קע; א־ך נ״כט אר־בעו״צפר־ננע; מ־ט אײ; •כפרוננ. א, מיין הבך מיין ריבעך מ־ין ריבעך עכ א־ז אנהו־ב פר־ריננ, א־ן ד־ ערד קײארמ מ־ט װונדעך או; קװארט אריבעך או; דאכ, װאפ עכ דארי־ װער;, — װערט. איך װיר פון דעדװייטנב ר״ן אטעב הער;, רײנ צו דײנע ריפן צו דער ערך און איך — מײנע, און אזוי װערן מ־ר װערן י״דע אין דער ריכטיקעד נאכט דערהערט.?1'סםר&רישע?לסססר נזס. 28 270)^0^ צו דערזען נױ-יארקכ םוד א־ן נעװ־סן, דארף מען נ־׳כט די־פן צוכ הימר די קעפ, — מען דארך נ־יכט יכ־ריסן קײן יכרעםער און פאריכריכן, נאר ארונטערראזן ז־ך א־ן א קערער איבער טדעפ. דאיט א־ז כוך אפער א־־ביק אפ;, אין װ־ כ״כי;־ צ־ט עפ מ־ך אהי;, א־ן ד־ קערעדס ארײן. צו קומען האפ;, או; או־כהרומען ראם ײאם א־ך ב־;. און פאדערן פו; ז־ך און מאנען, אניא־בעריכאי פון מ־־ן גאנצ; פארמענ; א־ן ד• קעיערס אר״ן -- צו קומען ז־ך דערמאנע; א; דער רײנקײט פון מ־־נע ק־נדער״יע טעג א; דיעכ צאפר או; ,הײריק־יט פון װערטעך א; דער נבודה פון צאח און נעבעט־, א; דער װאנוננ צו ײער; זײ; א באיכערטעך אן מ״; י־ננר״כדיק; טרויכ װעגן פאעט. א־ך ראז זיך אראפ אין די ארימםטע רעכער, ד• ריהות פון נויט ניין אויך מיר א •כטראב, א־ך טר־נק זיך א;, װ־ מיט נעטראנק פון א בעכעך ביז א־ך װעד פיר מ־ט ז״ װ־ א ׳כװאם. עם נעמען מ־ך האידז; הענס נעגארטע, עס אטעמט אוי־ מיר א פיבערד־קע רוננ, און װערטער מ״נע ה־־פע, צארט־ע, װערן נאך צארטעד או־י א צװײטעד צ־ננ. איך ראז זיך הארדי;, א־ך יכטער זיך נ״כט קענ;, אזא ריכט א־בער ארץ ג״ט אויי, און מימ קו׳כן, װי מיט א זו; יקן רענן, דעק א־ך צו דעכ פארצ־טערטן נו,ך נױט, נו־טן ב״ דיר בין א־ך א ה־געך צי־ ד־ נר־םט מ־ך קורץ מיט א ד־נעב מו־ר, צי מיט ר־פן געיכװארענע פון א נ־נעך פאנאנדעדגעצױנן, נאכרעם־ק-פויי די ריפן ד־ נ־נערייכע, ד־ ר־פן ד־ יכװערע — או״ל ז״ קוק א־ך נאר פארצאפרט פרוכ, ײאס מער דער דז׳כענטערמאן פון דער בראנדער ערע מיט זיין װייסער יכנאה רינגרט ז״ ארוב. ריפ;, נינערייכע, — ײיפר צער;, עס העננען פון זיי ארונטער װי די זעק, און װיפר געדורד הינטער זיך זײ פאױכפאר; יעדעס מאר, װי די צוננ זײ א רעק. עם נעמט מיך דורך ארע מאר אזא קרעמוננ, װען א־ך זע נינערפ טון מיט ד־ װ־־םרען א דר־י, און עס דוכט זיך מיך אז מ־ין ־עדע באנעמזננ, •כטעכט זײ דורך ביז במט, טוט ןײ װ״ כאט׳כ נייכט איך, נ״טט מײן טאטע, נ״כט מײן ז־ידע, האבן א־ן זײער פאריכקראפוננ געהאט א האנט, פונדעםם־װענן קוממ אוים, אז א־ך בין זיך םודה אין א שחד, װאס צו זײ איז עכ גאר נ״כט באקאנט. ד־ אחרױת-יכורד פאר פערקער-יכיקזאח, און זײ װענן אונז האבן זיך אפימ נ״כט פארקרערט: כאטיכ אויך מיר האבן זיך נעײארגערט אין רי יכטארן פון די יכטארקע, פון די ר״כע פון דער ערך סיאיז אבער דא עפעם אין זײ אזא טרויעך װאס ניט א בריץ װי א חרפדיקער יכװערך