Literarishe bleter · 1929-07-12 · 28 (12.7.1929) · p. Seite 544

^יססר^רישע 3?עס$ר נ*ס. 28;277) זײס 544 7 און עפ דוכט זיך, אז ז״ ׳טנײד; איבער אין פארצװייפרוננ דעב הארדז ז־ך אריין. און אז ב״טטערן זיך אפ א כוינומ די רעדעד, אבער ד■ הענט נעכוען זיך נ״טט אײעק, עט א־ז אריין א טא־כ■; איעדער טיט אננעראדנק״ט אויז א־טצאריקע טעג. װער איך אױך א טייר און פאריטרוננען. און איך קראפ, און ־טנ״ד, און הויב. און ט־אטעטען איין און אויס ט״נע י־וננען;ר״ך טיט ארעטען ה־ץ און ־טטויב. דער ־טאב איז ק״רעכדיק, יבטאריק, און רעד באט, טיט אקצענטירטע טדא״. נימ ארע ײיירע א יטר״רער;אריק אי; בניב א,-ין; הארי אב, האדי אב; רו װי־בט, ביאיז ק״; האר אויר ־יר ק״נער, פאר ד־ין כבוד װארבטו זיך ־טראנ; ביז ברוט, או; רא װערט ריר עפעב קארט אוױ־ רי צ״נער, או; א װאדט זאנ; האבטו ני׳טט קי״ טוט. די װעדטער נעטע; באטברע; זיך אי;. טה, או; די קני ניכ; עױ רעד ערד זיר א צי. ביז עב ניט א ׳צטראב אי; ריר א פרי׳כער כה או; ביגרייכ; זיך צודיק ד״נע קני. איך האב ק״; צ״ט;י׳טט א■; רי אויג; צו קוק;, פונב יטכ; רעב; טיד וואכ יצטייט• איך פיר;אר אינב בוינ פו; זיי; רוק;, אז איך בי; א דינג טיכ־ איב פון איי; קייט. אז דער נורר האט אונז צוזאטעננענוטע;, או; װעט קי־נטאר ני׳עט אפבינד; דעב קניפ: איי; ראר׳עט״ק״ט אוי־ אונזער ב״דנב נוטע;, או; א״; ׳בארפקיימ אויץ אונזעד ריפ או; כאט־יכ טיר• קענע; ני׳עט א״נע די צװיימע, ־עניירן טיר זיך אר״ן אין האדץ װי א קרין; או; אז טיר צעינז״ד; זייך — איז אפירו צעשיידמע, טראגן טיר אװעק אין זיך עפעב א נ״עב זין. א זי; פון ערבות פאר װערטער אי; טאט;, אהרױת פאד יעדן קער או; װענד. או; זאר א״נער װו די אהרױת פאדראט; — װעט דער צװייטער ערנעץ פארברעכן רי הענט. דער טאנ פארנייט. און די ׳עעפער זיך ׳עריב;, טיד ׳צימן ארע װי טורא׳עקעכ זיך ארוים, די ראטטערנעב טיט אװנט אונז באנריפן, און די באנע; נעטע; אונז פירן צו הויז. רייען, ר״ע; איבער עװענױם און בקװערן, אין די הערצער אזא ױב-טובדיקע אננבט: ם־איז נאך נייעט נעװארן דאב, װאס עם דארץ װערן, און נאך גייעט נעקוטען דאב, װאב דו פארראננםט. און עפעפ קראנט אין דיר ט־ט קראנ פון א חיה, און עפעב זיננט אין דיר א נעזאנג פון א גאט; װי צו א חתונה, אינאיינעב טיט א רױה, נייען די רייען איבער דער אװנטיקער יעטאט. םיפריען מויערן צום היטל פארריס;, ארו־בגע׳עטרארמ מיט א פ״ערדיקער ראד; נױ-יארקם נאר־ —־ אבער ני׳עט נױ־יארקם נעװיםן, און אויך ני׳עט פון איר ׳עעגקייט דער סוד. או; יעדער טאנ ניירעבן צייבנט אן. יא, נ״בט רייכט איז מיר פו; דעב, װאב איך האב נע׳עריב;, אוי־ א״ג; ר״ב אויפנעהויבן א האנט; איך זאנ דיר אמת: איך האב;יב קיינטאר נייבט אויפגעהערט צו ריבן או; דיר איז דאך מיי; אטתדיק״ט באקאנט. אי; יענע טענ, װי ב״ז זיי זענען ני־טט נעװען און ביטעד, זענע; געװע; װי היױון, װאב טאבט אויפג״ן ט״נ; עב זענען געװאקכ; טױעדן, עב זענע; נעײאקםן ניטע־ או; מער נאך — א פ״עד אזא א•; אונזעד אוינ נױ-יאדק האט אינז אד״נגעכאפט אין טױזנט קראטעד, אבער ביפייער פון אונזעד אוינ האט עב ארץ באזינט־; אונט־ער די יעטעך פו; נאדר, אונטער די קרעפ פון האטער, האט זיך א־בער אינז א ריכטיקייט־, ווי א גיעוועב, נעיבפ־נט־. א•־; איצט—ד■ פ־א־יבט־עי־ונג, אז ערגעץ װייט, װייט־, רארט;, װעק ד• װערטע־ טיינע, צו אי־עטע; נעװענדט־, זיך צעאקערן און פאנאנדערבריע;, װי א נארט;, אונטעי דער ריביכאפט־ און װארעטקייט־ פון ר״נע הענט־. או; װערן געהיט־, און נערייניקט, און נער״טערט — ר* גיכג י**יר און צו קענע; ז״ן ד״ן נאענטבטע־ או; אזוי רערװ״טערט־, א־; ט־ראנ; א נורי ־ואב נאר דו אר״; װ״בט־. א•; דורבן נורל זאר איך זיך קענען דערהו־ב; צ־ אנידעדרייג; ז־ך צו דער װערטכ פיב, א־; אלע זאק זען, או; ארע זאר; גרױבן, אז האב אױ ריב־באפט, או; אז ־ב איז זיב און טױט — איז רעב;, או; ערר איז — פ״ער, און רײב איז כװאריעד־ק או; יט־טדאטט װי ריכט; װ״ר ארץ, װאב אוױ־ דער ווערט־. וויר זיין נעריבט און ט״ער וױיר ארץ, װאב אוי־ דער װערט־, װיר ז״; געקויעט, װי א נעזיכט. אפירו הארטער טויער וויר, אז טען זאר איב ריב;. — 'א, יא. א־ך בי; א נאענטער, או; איך האב ריב; פו; אן אויפנערױכטענעב כה נעטריבן בעט א־ך זיך ב״ יעד; טױער: פא־גיב. אי; בא יעדער פענבטער, או; בא יעדן גאר;, און א־ך יאז זיך בראנדזע; אראפ און א־וי־־ א־בער דער טונקרק״ט־ פון געדיייטע קאדידאר;, ביז ערגעץ טירן עפענען ז־ך אי״1. און ר• עפענוננע; פיר; מיך צו נאך טיר;, אויך ז״ צעפראר; זיך, או; איך בין אין רעד ט־ט־ פון א ט־אנץ פון טאיב־נע;, ציפע־ פאפירן, פ•; הענט או; נעקײטירטע טריט. ר־ מאיבינע; זענע; הוננער־ק, - מאנע;, רופ;, או; פינגער ־־י־אר; ז״, ב־אר; ז״ ־םטיאזי: רי הויט קער; זיך נייבט א; מיט די גופ;, — רי נופן װינן זיך, װיגן ז־ך װ• א■; יבראה יעטערנב פארז־צו צו ׳בטארענע קאנט;, ״•װארצאפרע; פארקריכ; אוגט־ער ברעב; או; הענמ יאנ; הענט איבער ז״דנם, נעװאנט;, ביז ר׳עצט;, ביז טיעמפ; קרעב. עס ׳טר״דער; זיך פרעב; אין פיבער, און ׳עערן ײיינען אין אננםם-נעװיין,