Literarishe bleter · 1929-07-12 · 28 (12.7.1929) · p. Seite 543

;ײס 3*צ ׳ימ?יססר&רישס 3?עסער 3<ס. 28 ( 27) ״ או; זיך אר״; נעהאדעװעט, זיך אליי;;עזױנ;, או; זיך אריי; פארפ״ניקט אי; •ע״נקײט פו; צער טיהאט אויפגעיעיינט א חרום פו; א ה״ריק רעב;, או; סיהאט זיך נעדוכט, אז אט ױטט דער בא־עייד; אבעד כדי צו רעב; הייריק דארה טע; דעם רעב; נעב;, װייזט אויס, עטײאס טער פו; נעזונגענע ר״ד און דער צעד איז נעװאר; קראנק און נע׳עװאר;, או; עמט האט נענעס; דאם הארץ ײי סם, און עם האט זיך נעבענקט נאך רענענדייעע װייטע אטאר;. נאך נ״עטדא־קע יביסה או; ים או; סיאיז נ״עט נעײע; ק״נער, ײער עס זאר סר״סט;, און א װארט זאגן ײי א פר״נט צו א פריינט, א קררה איז נערענן אויר דעם ערטסט; או; דד״סט; צו זיין א פינםטערער, צו ז״; א פ״נט. א, ־ענע טאדיס ראזענפערדי׳םע יאד;; איך בי; גריקרעך, מ״ן ט״ערער, ײאס דו ביסט ני׳טט נעװע; קיי; עדות פו; ראזענפערדס צאד;, װי עד פרענט פריצריננ נעטע; ׳םירט;, אז יידי׳ם איז—טפי. איך זע נאך ה״נט דעם צוק פון זיינע נרידער, און פון זיינע אויגן דעם ׳םנ״דיקן ׳םטאר, ײען עד פרעגט רייענע; אי; קאפע פאר אונז רידעד, או; א פאדנריװעדטעד בר״בן זיצן טיטאטאר. אזוי פיר ירידה א־ז נעײע; אי; זיי; זיצ;, אזוי פיר באײוסטזיין פון גורר, אײ אויך טאכט נ״םט צו װעק זיך בעט;, ני׳םט צו װעק זיך ׳םיצ; אנטקעג; אנקופ פון א״ביקער נאכט. ער פרענט זיך א הייב טו;, קיין ״נוד באי״ ני׳םט זאג;, און ארע פרענן טיר דעדפיק ביז יםאנד און ׳םטאך, ײי ארע, ארע, ארע רידעד קראג; איבער דער נאנצער ערד, או״־ יעדעד ׳םפראך. צורע־צט האב איך א־ם נעזען אי; פארק קראטאנע, ער איז געיםטאנען טיט א; א״ננעהויקערט; קאפ אונטער א הארבסט־קן בוים, און א פ.־רע רבנה האט נעגאס; אויר אים ריכט םנאפ נאך סנאפ. זיי; גאנצער גור צוגעפאר; צום ׳םטעק;, װי צום א״נציק; יםוץ װאס ער פארטאנט; איך האב דערפירט, אז איך הארץ זיך איצט פאד אים נ״םט ׳םרעקן. — — װאם מאכמ איר, ראזענפערתי — האב איך נעזאנט. ער האמ אויפנעהויבן צײיי װונדעררעכע אויג;, טיט אזוי פיר אוטנעריכטער נוטפקייט און ריכט׳: — איר װייכט, מײנע נעדיכט; נ״םט ארע, אפיםר, טוינ;, אבער אט זיננ איך איצט טײן יעצט נעדיכט... עם האט געװ״ט פון אים טיט אזוי פיר ר״ד;, און איך האב זיך נעבעט;: נ״םט רעדמ אזוי, נייםט רעדט; און ער האט נעענטפערט־: פאדװאס נייםט רעדךי אויב ני׳םט איצטער, װעט הערנאך ׳םוין זיין יםפעט. א גוטע נאכט, א נוטע נאכט׳, קארענע- און אװעקגעיםפאנט, טורטרענדיק א םטךאוי; און דאס איז נעװען א רעצטע, רעצטע רנע, װייר אין זיין ׳םטוב האט ׳ם־וי; נעװארט אוי־ אים דער סײי א, ני׳םט פר״רעך א־ז ר־ר דאס ארץ צו באז־נגען, אבער רו בעטסט טיך, או; איך טוז עם טון; עס ׳םמירן זיך םרי׳םע טענ, װי װייסע רינגע;, צו דעם זענע; די האפנס ה״נט פארהאקט אויך ׳ם־רעסעד, די ׳םיפ; יאנ; ני׳םט טיט אננעיםװארענעם בויך; או; רי ארע נריקרעכע פון די ״נובערנאטאר־פעפער״, זיי הארט; ׳םוין העט-העט ביי דער זיבעטער ױיך. אבער נראד דער זייטיקער טראנט טיפ אין זיך רי הרפה פון ארע הונגער־קע הענמ, םון ברינדער נייץ, פון ארע הייזעריקע יםטאטרעניים; פונם כבד-פה אויך יעד; פקװער, אויפן יעד; גאם;-קדייץ. ײי טיר האבן צוזאטעננעטריב; ויך אריי; װי הארדעם, און נעטוריעט זיך צו יעדער װאנט; או; טיט דעם ׳םמ״כערע און קוקערע פון בארדערס באנעגנט יעדע ײינקנריקע האנט. און װינקענדיקע הענט — פון ארע ז״ט;, טיט אזא ״געטרי״םאפט״ פו; פורעד טאפ: — א, די זיםטע צייט פון ארע צייטן פון ׳םרעפ-טאיםינקע און ראנדפטאן-באפ. צו ארע ׳םראפציטעד; האבן טיר נעהאט אײן ׳םריםר, או; א״; תאוה אויך יערער בעט; זיך צונעזאד; צו דער גרויפער פורער יםיפר, או; ביז ה״נט נאך ני׳םט נעכאפט די זעט. אי; נענריט׳ם׳ט ויך װי איבער א ׳םארעכץ פו; באנאנע איבער די ערינערוננעז פון ארטע מעג, און קיינער האט נייםט נעװוסט צוריב װאם או; ביז ײאנע;, או; יעדער האט זיך נעגריט׳םט דעם אנדער; איז װענ. האסט באדארפט זע; דעטארט אונזערע אוינ;, נאר בעםער, טיי; טי־ערער, אז דו האםט ני׳םט נעזע;; נעדענקםט — ״די נארדענע פאװע נעפרוינ;, געפרוינ״•— און — ״צע; גוטע ברידער זענע; טיר געײע;•׳. — די נארדענע פאװע איז א נופפע נערענ;, או; די צע; ברירער האבן זי באצ״טנפ צעפריקט, און אין נרויפ כאפעני׳ם אפ־רו פארנעפ; צו פרענ;: ײוהי;, או; װער, האט זי פריע; נע׳םיקמ. איצט זע איך עס װי דורך א ריכט־קן ׳ם־רײער, און דער קראננ פו; ריין נאטען פארהיירט און פארגיט; אבער דעטארט, דעטארט, — א נאקעטער, א רויער א־ז גערענ; אונזער נװ־ אונטער רי אייגענע טריט. און אז די הארדעס אונזערע זענע; געװארן מערער, האט דער טומי נענומען אונז ר״סן פאר די האר, איז דער כבוד-זוכער געװארן אונזער רעדער, און דער אפראכעד — דער פירער פון רור. און אויפ; היםבון פון נרויבן, ױננטרעכ; װונדער, פו; טאדטירערטום און טרערן או; ברומ איז אויפנעקוטע; דער ביריקער, נאס־קער יםונדער, און אננעזאגט דער װערמ, אז םיאיז אים נוט. און די ׳םפראך אונזערע איז נעװאר; ברודיק, און אויםנעריידיקט פון יעטװידן תוך, או; א װארט, פון אן אונץ די נרויס, האט זיך נעביראזן פודיק, און נרייך זיך פאנאנדערנעיםאט; װי טרוקן טאך. או; אונזערע נעזאננע; זענען געװאר; פארנעם;, אונזערע דיכטער פארראכט. — א־בער זייער קאפ האט רי טהומה נעבויםעװעט, ז־יער װארט צעפרעס;, און זיי ארײן גע׳םריידערמ פון רי טרעפ אראפ. או; דאם ריד דאס נײע, מיט פארטרוימטע אוינ;, האט זיך נעקארט׳םעט פארײינקרט און ׳םטאר,