Literarishe bleter · 1929-06-14 · 24 (14.6.1929) · p. Seite 467

ןײם 467?'םסר$ר'/12 73עססר נ*ם. 24 (267) *;ודיע האט דער טענטש זײן העכיד אויה זײן נאקעט אייב אין •עטיקער נעריםן, און זײן נאקעטער בויך איז נעװעזן בקאם פון טײט־יערעק, און אזוי װי גע׳עװא?ן פון לעצטן צער, און אפירנעקװארן איז ער פון צעריסענעמ העכיר אזוי װי צעױירן טײנ. און פון דעטאיט אן דין איך ני״סט דער און פון דעטאיט אן רופט טען טיך ״- נאר. און װי א נאר פון דעטארט אן גײ איך דורך פערדער גײ איך דורך ׳טטעט. װו איך נעכטיק, רארטן טאג איך נייטט, און וװ איך טאג, דארט ברײב איך נייטט בײגאכמ, און אומעטום יטרײ איך אין אײן קול: חברים, חבריםן חבריכ םון דער רויטער םאן. דאס ברוט דערזעט, דאה מענטיסרעכע ברוט דערזעט. נאר עס האט טיך נאך נייעט דערהערט, נאך קײנער נײטט דערהערט — אפ׳ער װעםטו פאחעטײן, אפ׳ער װעסטו פארשטײן א רגע פאר דעב טויט קען מען מײן װארט פאריעטײן. און װער, װער עס האט אן אםן אויג, און װער װער עס האט אן אפענעה טוח. און װער װער עס האט אן אפן הארץ, װעט נײטט קענען ראס פראסטע פאריעטײן, אז טיר ארע זענען צוזאטען אלע א רנע פארן טויט? :אר ביז איצט האט נאך קײנער נײעט םאריטטאנען. אפ״יר װעםטו די עריטטע זײן פ א נ ט ר ע ג ע ר י ן מײן יהארץ, מײן טײער הארץ, מײן פרײנט, טײן עריטטער פרײנטן (נעממ איפ איוש) מ א ט ע יע ט *ט ע ר ב דו דו האסט פאריטטאנעןץ (זיי בדײבן לאנג ארומגענומען, פון דייר װיימן הערט מען ד גרויסע?טאצ) . צ יװ יאער מונ ד י רט ער (קומען פון רעבםס) ציװי<ןר אוי״ יעריט און טריט פארברעכער מונ ד י רט ער יעדע נאכט צענמאי דעב יעפייער ציען אוי,? מײן זײט איז איער דאס רעכט, כאט׳ט אומזיכמבאר איז נאך מײן מאכט. אויף מײן זײט די עטימען, די ׳עטימען פון טויזנט מיייאנען — מיט שטיאן הארץ-קיאפ קאאפן ז״ אויס זײערע שטימען פאר מיר — :אר מען הערט עם גייסט, נאך ני׳טמ, ײי װ״, װי װיי איז מיר. פאנטרעגערין רעד נ#ך, רעד נאך, װען דו רעדםט דאכט זיך מיר, אז מ״ן הארץ בר״טערט זיך אוים — װי א שװעאבעיע י״כט צום פי!יען. איך האב נאך ק״נמאר נישט נעהערט אט אזעיצכע װערטער מאטעשטשערב און מײן מוח האט ײי א קינד נעזויגן אין שװארצע קריינשטעטידיקע נעכט, דורך רויטצענקיטע מידע אוינן, דאם גרויםע װיםן פון גרויסע מענטש;. נאר דאם װיםן מאכט צום נאר, נאר דאם װיםן מאכט אונז יעאעכט. און מ״נע גאידער האבן נעדינט, געװעזן אאע אייננעשפאנט אין זיבן יאכן םון זיבן װאננס. די11 האט הכנעהדיק שטיא געטראכט דאפ באוט פון איינעם םון טויזנט מיאיאנע;: צוערשט דער רירעװדיקער נ״מאשין, שפעסער דעפ קייזער אין דער מאחמה, נאר נעשאםן האב איך אין הימא אר״ן. צו נאמ — צו ערד — און שפעטער צװ״ ׳טװערע װאםערקאנען, צװיי װאסערקװאאן פאר טויזנמ מענער, נעםאננענע פון דער מאחמה און שפעטער האט דאפ רויטע איד פון דער ארמ״ פון ארמייען גענומען מ״ן נשמה אין דינסט, און ׳טפעטער האט דער קאמאנריר נעזאנט צו מיר: װעםט ארויסנ״ן מארנן פרי, דאם רויטע נעװער אין האנט, און װעםט דיך שטעא• אקענן א װאנט, און אונטער װאנט א מענטש, און װעםט הײאיקן ד., דאם ערשטע מאא דיין רויט נעװעח און א מענטש האט ער מיר אקענננעשטעאט, . א טראפן פון באוט איז זיין הארץ, םון דעם הערצער-ים, און איין װארט האט ער מיר נעזאגט;