Literarishe bleter · 1929-06-14 · 24 (14.6.1929) · p. Seite 466

ל'םסר&ורישס נ*ם, 24;267) דיס 466 1 גוט װאם אויך דו ביזט דאי איך האב דיך יטוין נישט אײנײאא נעזע; — מאטע שט׳שערב דו האפט מיך נעזען? פאנטרענע רין איך האב דיך געזען — מען האט שטענדיגן נעזאגט צװישן מ־ידלעך, אז דו ביזט א מאדנער מענטש. אײן טײא זאנט — >.! משונענער, די אנדערע — א נאך און חברטעס האבן געזאכט פון דיר, נאר איך האב נישט נעעאכט, איך קען נישט האכן פון א מענטש. און א נאךי א נאר האט דאך אויך א מענטיטיעך הארץ. מ א ט ע עטעערנ פיאיז אמת. איך בין. װי מען האט דיר נעזאגט — איך בין א״נעד פון טויזנט מיייא;, און טויזנט מיייאן איז א נארן פ א נ מ ר ע נ ע ר י ן פון װאנעט קומסט,״.׳ װי אױ דיין נאמען׳ מ א ט ע ש ט ש ע ר ב װאם איז א חיצוק װי איך הייס, מײן נאמען — א קריץ — װאס פארנײמ דיר באיז איך בין אן א נאמען, א־ך בין פון דארט, פון װאנעט איע קומען, פון א מאמעם אייב, װאם איז יאננ אין ערד װידער פארװאנדאט נעװארן און זיך פאר״ניקט מיט טאטעם נעבײן — פון דאנעט איז מײן קייב נאר מ״ן הארץ שטאמט פון ערנעץ אנדערשװו, פון דעפ נרויסן ים פון מענטשאעך באומ — מײן הארץ איז א טראפן פון ים, און דעפ נעה״מען, טיפן געברויז פון דעם מענטשאעכן יפ פון באוט האט מ״ן הארץ פארשטאנען און באנומע;. דאס בין איך, א״נער פון טויזנט מיאיאנען, נעקומען אחער אין דער נרויםער שטאט אינמיטן פדיאינג צו נײן, צו פרעדיקן ראס, װאס מ״ן טראפן באוט, מײן הארץ פון הערצער-יפ האט דערהערט, אזוי װי דער שיפער דערהערט דעפ נעװיטער פון טויזנט םײא פון רער װײט אויה דעם באויען װאםער-ים, אזוי האב איך דערפ־אמ די רו פון טויזנט מײא קומען פון װײט אויף דעם צעשטורעמטן ים םון באוט. — און געקומען בין איך מיט דעם צו גײן. נאר אאע אאכן, אאכ, נאך הײנט, זאאן זײ אאכן, אאכן. און אאכנדיק שפאאטן קע*. אאז מיך נישט שטארבן אזוי, רו, דו װעסט פארשטײן. פאנטרעגערין װו איז דא א װארט, װאכ זאא װי ראם װאסער ז״ן? װו איז דא א װארט, װאכ זאא קענע; אפװאשן די שאנד״ מ א ט ע ש ט ש ע ר ב דעד, דעד צו מיר, זאנ מיר װער דו ביזט? פאנטרעכערין איך בין א קינד פון הונגעך א־ך כין א קינר פון א טאט;, װאם אױ נעשטארבן א״רעי א— בין או־ף דער װעאט געקומען. יערער טראפן באוט אין מיר אױ א;אכט אן שאאף — מיין מאמעכ. יע־ער ברעקא פאײש אויף מיר אױ א טאג אן ברויט -- מ״ן מאמעכ, און מײן הארץ אין מיר איז פוא טיט רער בענקיצאפט — כזיט כייין טאדעס. אין טײן רעבן, טײן נאנץ יעב; איז טײן פיאדעב נ״בט דעריעבטער חגום, טײן טאטעס לעבן נישט דעריעבטע. אלן טײן טאטעב אײנציקע טרײסט, ײאב זי האט טיר נעגעבן איז געװעזן אז טענט״טן זענען נוטע,;הײב אין טענטיען, קינר, און דו װעבט נ־״טט פאריוירן ײעדן אין דער ברײטער װעלט. טאטעשמשערב רעד, רער נאך, דאב גאנצע הארץ, ראב גאנצע האדץ. פאנט רעגערין און די טאטע האט נעגהויבט אץ דענט׳ען און אין גאט, און איך האב נעגיױבט אין רער רויטער פאן און אין טענט׳בן, נעהאפט דורך נעבט חאב איך זי, נעגלויבט, אז זי װעט א פהאטער טון, און פון א— א־אפ ,ועט דאכ הארץ מײנם פלאמעי־;, זי איז מײן הארץ. זי אױ מײן הארץ, מ״ן גאכץ ױנג מײדיצ־האיץ נעװעזן. קײן אנרערע ריבע האב איך נישט געקענט. אז זי װעט א פראטער טון — האב איך גענרױבט — װערן זי ארע, א?ע דערזען. אײן הארץ, וואכ אױ נוט ווי טײן מאמעפ הארץ — מען האט מיר צעריסן ראם הארץ, איך קען שוין נישט רעבן םעך