Literarishe bleter · 1929-06-14 · 24 (14.6.1929) · p. Seite 465

4 465 /ייע׳ 'ליםער&רישע ב?£ם$ר נ1ם. 14 (267) <יו םלך דאוױטש ס#צ.יז*?ע דרעפע אק ע?ן* 3י?דעד רעד כאך פריער מיט מיר?ן װארט׳ (בא8ט זי >ןן ב״ די אקשרען. ז״ ראנביען זיך א רו.ע. זי בלייבט פעשט אין ז״נע הענט) דו גןור, דו ביזט עס? װ*זם װיאםטו רא, חברמע׳■ פ )ןו נ ט ר ע ג ע ר י ן לאז מיך, האאט ני׳עט צוריק, איך קער נייעט מער צו רער װערט, צו װאםער אונטן קער איךן ׳טװארץ װי דאס האר*ן מיינם — זינט דער זעץ מיט רער פארקע טרויערט מיין ברוט, איז יעװארץ געװאר;, דאם הארץ נרויבט ני׳שט מער. ראז מיך אין װאםער אריין, ראז מיך אין טויט ארייןן מאטע עטשערב אבער א װארט נאך, רעד מ־ט מיר א װארט א װארט װעט ליכטיק מאכן. פאנטרעגערין (דערקענט אים) דו ביזמ עם, דו? רו קערםט אויך אהין, אין װאםער אריין — דו האםט קיין הארץ ני׳טט װען עם פיאט ני׳טט די ׳םאנד, ראז אפ רי האנט, לאז אפ. מאטע ׳םט׳םערב איך װעל גיין מיט דיר אין װאםער אריי;, װען דו װירסט, א־ך װער דיך ארומנעמען, דו װעפט נייעט איינזאם זיין אין דער רגע פון טויט. װארט, װארט, רעד נאך מיט מיר, רעך נאך מיט מיר, הער מיך אויס א רנע פאר אונזער ביידנפ טויט, איך האב נאך קיינמאר צו קיינעם ני׳םט גערעדט. מיך האבן ארע נעהארכט, און קיינער האט נאך ביז איצט ני׳םט פאר׳ניטאנען, כאטיע א דנע פאר דעם טויט, פאר מיין טויט און דיין טויט, הער מיך אוים, איצט אדער קיינמאר נייםט — צ ע נ ם ע ר ע ט $ ם אויף דעד בדיק (באן־בריק איבער דער וו״שד. אין הינםערגרונט הויך געדענדער, װיינזער ידװארעע פארבמארעטע נאבט. אויבן שופיט, אייך איפ דער באן־םדאקט) רי פאנטרענערין מאטע ׳צט׳סערב צ ױו י א ע ר 4 ■ , מ ו נ ד י ר ט ע ר פ א נ ט ר ע נער י; ז־דטייט איבער דעפ געדענדער אנגע׳טפארט) מאמע, םאמע, םאמע אין ז־עד ערז־! זע ראם קינד ריינם — דו אבער האסט נפדדאהנמ מאמע די לעצטע װערטער דיינע: ארבעט, ק־נד מיינם, ארבעט, דארטן, אין דער נרויםער ׳טטאט — א פאר נראיען יםיק אהיים — און די מאמען נעם צו זיך. — דיך װעל איך — מאמע — ניעט מער נעמען צו ׳.״ר, פאר״שװונדן ײעט װערן דיין טרייסט אין טיפן טייך דאס רויטע בלוט דא אויף דער ערד ײיל אונזער בלוט ני׳צט פאר׳טטיין. אבער דאפ װאםער דא, דאם ׳טװארצע װאפער ײעט דיין טאכטערה בלוט פאר״שטיין. א פארקע אין קאפ, און א ׳עפײ אין פנים, און די פאן — ארויםנעריסן אויר אײביק ׳טוין פון די הענט — מאמע, מאמע, ד״ן בלוט קען נישט רעבן מער — (ווארפט דאפ זיטאקעטל פון זיך, ציטע־ט. יטטעדט זיך העבער אויף דעס געדענדעי איויוי) מא ט ע שטעערב (קומט פון דינקס. קאפ אן היטי צעיטויבערט. ווידעי מער ׳טמאטע ווי מענצזו) װארט, װארטי װארט, ײארט, װער דו זאלסט נישט זיי;,