Literarishe bleter · 1929-06-14 · 24 (14.6.1929) · p. Seite 464

(267)?יעעדיעדי^ע ב^יעסער נום. 14 0^ ז״ס 464 ס. ב$רײ'0א (םנתם) / נין־יאדק אלבעםיקעד ה־ינט א־ז ט•׳; טאג כארנאננעז ייכטיקער און יינדעד. װ״י טהאי א נײע תורה אױםנעיערנט נעכטן; א־ך כ־ן געוװיר נעװארן נר״ך ט־ט ארע קינדער, או טענטיען ט״ין זיך א,״־ נוטע און אויף יערעכטע. און נאך האב איך טיט קינדער גרייך נערערנט, אז י״ב איז י״ם און פערי זענען פערר פון יקװארצן אײזן װעט קיין נאיר נייעט װער;, און ם-ייגט א גאנצער קאריענפו־פ א־ן קערי ־■¥*•*־_־ ״ אזא פאדיםטענדיעכע און אויםגעפדוװטע תורהי און װ־פיר פ״נען און יר־דה ז־ װארט ׳םפאר;: ארכעטיקער װאיטן אוטז־פט ד־ או־נן נ״עט פאריו־ר;, און יעבתי צב־ װארט נ־יעט נעיעטרויכרט איבער יערה;. צו װאם פון ז־ך דען אויסקנעטן א פאנצער ארום א קויר אן איע־קער, ײאס טריעט א־ן א װינקי, װען אין דעם יםיעכטס א־בער א װערט א נאנצעד ט־י־אנען פונקען פון צענריטע ים״טערס פינקרען־ װי װויר ד־ ארע קיארע זאכן װ־סן און גר־ננ ד־ פים טיט נריננן הארצן טראנןן און אז דער דבי האט ביז ברוינעס ביוט נעיםט־סן ד־ קראדע תורה ד־ר א־ן קאפ אר״נצויםיאג;, — א־ז ײאםי•.• דערפאר האב א־ך נעהאט א טאג א נאנ ־; פין חכנוה, װאס דערי״זט פון איע עױ!ן. א דאנק דיר, רבי ריבער פאר די רויטע קראנצן, כויט ײעיכע האסט טי־ן י״ב ארובונעטאין. האםט נוט נעיערנט... נאר דער האדטער תיטיד װעט ד־ר ט־ט זיך אי״ן צוריקברענגען דיין יערנען; פון האי־טן יטט־ין וועט ק״ן נעבענטיעטער רעננפאר נ״םט ארו־סרופן.צ־ס יעפראץ די פרייסע קערנער נע־וען א טאג און א־ז פאינאננען װ־ א צויבער א־ן װיפן יויטערן און גר־נגן יטפרײזן. און טארנן װעט דעד נאר־״בער איכעט־קער אזן ניו־בער ג״ן װ־דעי יעטעיצן נאיד פון יםװארצו א״זן. קאאפעראקיװ ,וגיכזר/ װארשע נאיעװקי ■2 ד׳ר װ• אסטרזןװםקי ואפ געשלענט לעבז פון וער פרוי געבונדן — 26 זלזןסעס בוכהענדלער, ביבליןזטעקן — ראבאם נעכט זענען גע״.יטאנען קורצע, זי האט געבענקט גאך ד־ נעבט, נאך ד־ פר־־םע זעק ה״, װו ד־ צעפארעטע י״בער האבן נע- װיינט פון פר״ד עם א־ז אר־בער דער זוטער זעיטן האט א טענטים צו ז־ פא־ביאנדז״״־עט, ט־טן הארבסט א־ז ד־ ארבעט נעײאדן װ־־נ־קע־ און אז סיא־ז אי־אפ דער עריי״־טעד יענ־־, א־ז דזיעאן אװעק א־ן װאייד אר״ן האקן האיץ. טענ האבן ז־ך נעצ״נן נרו־ע. נעבט פינםטערע און רעי יענ־• פון ד־ בעדנ האט געיטײ־נריט א־ן קאפ טער־ א־ז נ־״״יט א־־ננעזעםז א־ן ״״־טוב, ז־ך נעטדאנן איבער ־־ ו־ענ;, א־בער ד־ בעמ, אי״ן נ־יטט נעװוסט, ײ־ יט״ן און יטטארק ז־ א־ז און א־ר יט״נק״ט א־ז צ־ו־יטן ד־ פאריטנ־־טע בערנ נעװען א־בעדיק, ק״נעד האט עם נ״טט נעדאדפט, סיא־ז ביויז פארװאנדיט נעװארן א־ן א יטטיטען צער א״נטאי װען טערי א־ז גע״״יטאנען א נעבו־גענע א־יער או־װן, נעװאי־פן אין פ״ער אר״ן העיצעד האט א־ן דער נרו־ק־־ט או־פגעציטערט א גיעקי הינטערן פענסטער האט ז־ך א יטי־טן אפ נע״״יטעיט, און א״דער טער־ האט ז־ך או־סגעדר״ט, א־ז א־ן דע־ ט־ר געיטטאנען א ׳טװארצער ױנג, ר״ט פין פ־אסט א־ן ט־ט >־ ב־־־טן ״גוטן-טאגי• א״ך ד־ י־פ;. — קען טען זיך דא אנװאדעטען׳׳ — האין ד־ יטװארצע אי״גן נעיאכט. זי האט א יטאקי געטון ט־טן קאפ או־ז 'א א־ן נעפרענט־: — — ײאב פירט א*ד אין *טליטן? -— ײייץיר ו6*•-* קל**ד<ר זוע״ב קאייײטע בעניעד... ײאט איר ױילט איײז... ניאיק. *צפאט ביאיין.. ער האט ײ־ נעדרײט נײב צעפיאטטן אויײ;. דעי װ״בעי פראבט, ײאב איז נעזעכן או״= זיינע קאײרער אויפ; היטי, אײ• ־י האר, האט נאבנעיאזט או; א *צטײפע פרייעקײט האט געיבראנן פ.־:ב ײנגב יעדן קע־ פון זײנע ײערטעי*, װאב זענען נעפאין טיט א קאיטפער — איד זענט א פערלעמ — האט טער־ געדאזט פאי־ א ײארט. — יא. אײדי, א פעדלער — א ייד? — 'א א ײד ב־עי־יבטע טאא אין איר יענן האט טערי נאנעננט א ײד איר פאטע־ איז געײען א דייטעד דער איז — א ־טײארצער בײדע טלעפז זיך צװ״טן נעיג. צײי־ען טאאן, פעדלען טיט בחורה א פאײבענקטע האט טערי זיך א ריק נעטון ציב פעדיער; — ײו דאט א*ר די בחירה? ־־ ־׳ אט בי־ענב איך זי איייןז זי איז א־ב דאבנעגאנגעז אין ײ ..״*ײארצע;בורה־, פײ א־ר־; נדינאענע אויגן האט זיך א צי;ד געטון אינטעי די האר סארלאג ב•?;לשצײז משה הרלבאק - אלע װערק משיח בן אפרים, מןןנסאג פאעםען אץ ליין־ יעקב םראנק (רראםע אין 3 אקטן) באנד 1. . ״ , 111