Literarishe bleter · 1929-06-14 · 24 (14.6.1929) · p. Seite 460

?יסעדאדישע בלסם^ר 012. 24 (267)י זײס 460 רעב, ,װי ער ןדער טײמ-א־ינדרוק) איז ׳צוין באטת פאריצװונר;. אייוזאר״ע רעבט נאך דער טײר-אײנדרוק א נעװיםע צײמ אויך נאכ- דעב, װי רעאר איז ער ׳עוין אפנע׳עטארב;. די בוארבורנער פםיכאיא- ני׳טע ׳עור, ימ׳עי, פון פראפ. יענש און זײנע תאמידים באטיע; זיך -- און נייעט א; דערפאיג — צו באװ״זן אונז אפילו נענוי די צײט־ ׳בטיעקע, װאפ ראס פריער-נעזעענע און איצט ׳עוין-פאריםוװנדענע װיזוערע בייד ראזט א־בער אויפ אונזער זע-הויט-נעץ. ןדי עקספערי- טענט; פזן דעד אזוי-גערופענער עידעטיק). דער אימוזארײטער אי- בערביײב, דער איריוארי׳טןר סוך פון רעאיל-פאריטװונדענעם טײי- א״נדדוק ״א״ קײטיט זיך צונויף מיט דעם רעאי; אנהויב פון ט״י- א״נרדוק ״ב״ או; יטאפ; צוזאמען עטװאס גאנצעס, עטװאס זיך באװעננדיקעס. אבער אויך אי; יעדן ט״י-אײנדרוק נופא װעדט נ״טש איץ או; נייצט אין דער גי״כע•־ מאס אויפגענומען. אויך אין יערן ט״י- א״נדרוק, װי געזאגט, װערן נעװיפע טײין זײנע איבערנעה־פט. װי זיטע יכטעיט זיך באר די אויפנעמוננ פריער פון יעד; אײנ- צער; ט״י-אײנדרוק באזונדער און יכפעטער פון דער צוזאמעננע־ נעבונדענעד או; געק״טיטער אײנדריקן-פייהײט אין אײן נאנצ;, איגעמ״נעם א״נדרוק-.■ (סוך• קומ=) ס ע א 1 י ג ן אגנא ם$רגא?'ן —?ידעד. נין־יאדק, 929\ פעיקײטן, װערבע זע:ען די :ײטיקע הירפס-טימרען פאד "*:ערער רעםראױקצירוננ. א קינד טוז :־עריבער טרײער און רענגער זיך הארטן בײמ רײענען, קען װײניקער ה י פ דער דערװאקסענער, באזונדערפ דער אינטערעענטער און דעדפארענער דערוואקסענער, קען זיך דעראויבן דעס ״רוקסוכ״ פון וױיניקעד טדײ זיך הארטן בײב בוכ״טטעברעכן טעקסט, פון כיער איבערהיפן טײאן פון גערײענטן און גארניטט צוס *באדן, :א־ דװלא עום;זככטן פון ארנעכוײנעס אײנדרזק. װי אזוי קוטט-פאי די איבערחיפוכג און בײ װערבע טײיןץ וױ אײי קוטט-פאי די עוזאדענניסדנג פון די אדיפגענדטענע אײנדרוקן פין טײלװײז גערײענטן און די דערנאנצטע א״נדריקן פון איבעדנע־ היבט; אי; א״; ארנעכוײנעס אײנדדוק/■ אוייל די פדאנן טוז טען זיך אב־כי־ י׳עננעד אפיטטערן. דעד פכיכאראגײטער יכוד פון יטאבן אן א־נעט״נעב דינאדייכן א״נ־רוק פ־ן ט״רװ״זע כטאט״כע אײנדדיקן ,אויפנעכוטעגע צי ארײן דערנאנצטע) ב״כ אײעגען איז, אײגכטרעך, דעי אײגענעי. װאב ב״ב קינא (סיי ב״ב ר״ענען און ב״ ב״ב קינא *טאפט זיך דאך דעד ארנעטיעעד דינאכוי״טער א״נדרוק אויפן כדך פין בטאטייבע װיזוערע ט ״ר-א״נדדיקן), :עכ*רעך; יעדע־ אײנצרנעד טײר-אײנדדוק ראזט איבעי א נעװיסע צײט א יבפור פ־ן רעבעדיק״ט אין אויפנעב-אפאיאט פון טענט״בן, :אב- א ה ר ז צ ײ ט? ד ן /?7 א ר ע צ א ג ק נ ד י אוי־ ־עם דעמערדיק; ייטו; פ,־; לידער יואנג יםוי; ה,זב; נ־יטט געיטװעבט צו מיר — דורך דעם וװאר פו; װערטער — אזערכע נופםדיק-מענטעיעכע, צאגקענדיקע, אי; ״יטמערצרעכן ריבט״ פארקוקטע אוינן. אזוי פיר, קיי; עין-הרע, קעי־ בערנע אויגענעס נראצ; פון פערזענע פארהעננרעך אפיר — מיט אמאי אויג; אנרערע, אויג;, װי יטװארצע יטװאנע;, װאם יטװימעז צו זונאונטערגאנג. ראננ נייטט פארנומעז אזערכע טענער (אפיקורסייט-רערינ־עזע) פו; ״א רעב;, זינקענדיק אי; ישטויב״, װי דא, אי; די נאברעסיקע, נאנ־טאיאט-מידע, האיב-צו-זיך-גערערטע, װעדרענייטע יידער רא יסטוינט א הארץ און דערקענט. דערקענט אומנר־ק. דער- קעכט יאד;. דערקענט מענער און פדויע;. דעדקענט טויט. ראננ נ״טט נערײענט אזא ריד, װי ״רער מאפקאראד איז אויפ״, װו דאס קאסמ״סע נעפ־ר װאקפט-אוים אויפן ח׳שבו; פון ־טרעק פאר; טויט, װי א נעיטפענםט אין רויט; זונאויפגאנג. או; עפעס זע א־ך ני׳עט -- נאך ארע ׳סופר-בראזענ״טן — ײדייטע ריריק זאר זיך ארומװארפ; מיט אזעיכע רירער װי יענץ, װאפ הויבט זיך א;: ״יטיינע װערטער פון מארמאר און נאירי און ענדיקט זיך מיט אט-םאדא ב־רר פו; אייגענעם סו־: די דעצג־ע פאדיידיקונג פון ד״פ וויד איך ווירדיק פארםראגן. װעל אין יענע ~עהו אפידי תדומען, אפיצר װאקסן, זען װעלסן זיך דרייען ארוס די אקסן, איך װעל א צי־טין בזיט די אלץ נאן *ציינע אקםלעז׳ װעל די ציבערנדע לי5ן אפ?זר נאך צװינגען צו *טפײכלען, און עכ װעט מיר געליגגען. און?ומײכדענדיק, און אטעמלאז קעגן דער אומגעדזויערער אײזערנער מאסקע פון הימל לאזן דעם *טוואכן רויך פון רעצטן פאפיראם. נאטא בענע — די יעצעע צװ״ ׳בורות. אזוי יאױטדיק איז דאס אוכינלויבן אין?*ע די לידער, אזוי גאויבן־װערנדיק, אז פון די טונקלסטע ביוט-װינקעלעך, פו; די סיד- איבערגע־טארפטע חו־סים ארויס טויכט־אויױ אוניגעריכס א גארדענע;עהייטע פאװע — די א נ ו נ ג. יטװעד װענ; אזוינע רידער צו ׳טרייבן. *טװעד װעגן אזוינע רידער נ י *ט ט צו *טר״ב;. הידעד אזוינע רעכטפאדטיקן און קױפז־אױכ די עקזיכטענץ פץ א סך הברים זײערע, :עפורעטט אי; די זערבע צװ״-אונ- צװאנציק אותױת רידעד אזי״נע קראגן אן די דאזיקע עקזיהטענץ און באיטוי־ ייקן זי יידעד אזוינע װערן פארקוטעז קיל פארקוטען :יכטעי — רידעי אזוינע *טענ־עז זיך, נייעז אין זאטד, דעב קאפ אדאב־ געראזט, װ״ר רידעד אזוינע זענע; רידעד אין ערײערן. און אט פאדװאס־. א פדיי נייט אץ דעטעדונג דורך טרערן־ טוז זי יטטארץ ז״;, אז דעי איטז״ פון טענמ״ענס נ״ניריקייט צי ר־טנות זאל :ייכט פזי&דן װי א באר; איי,־ איר — א צוגאב צו די בערג דעדערונג, װאס זי טיז אייץ זיך טראגך זייט איר *בטארץ/ טארגאריז׳.■ הכנעהדיק, װי א נזירה, טיט וידיי-זאגעדי״בע ײפז אדן ־בטירער *בטוינונג, ג״ט איד ״צום הויבץ :ע־יכט, ציב *צטערצרעכן ריכט, צי זיך״. איניזיסט װירט איר -- טאסקנטרעגערייב — זיך פאדריפ; אי״־ נדיכײבע װארצרע; (אי, עריטטן ריד), סימורירז זערבכטפאד- אכטיננ, *אזירן אי״ל איבערקרונ״באפט און אפ־רד סטאטיאייטק״ט. א*ך האב א הויב-געטון רעב ״טרײער און נעזעך א טענטיט ג״ט רורך דעטעדוננ אץ טרער;, ראזט הע־ן ,״א רעצטע יבדעקנפורע :אטע- אין זינקט אי; יכטייב פאר יענעב, װאס איס זוכט ער אין איכ :״בט;מ־בנדיק ,ז. א*, פאי זיץ ״פײניקער״ ,ז. <י), פאר דעם, װאב ג״ס רורך איב ״פינסטעד וױ די *כעה פץ טויט״, פא״ דעם, װאב נאט װערט ער כענאטענט אץ װאכ טענטיב איז זייז ״נעיכרײרערטער קינדסאר״ /ז. 55). ״איך האב,—פארטרויט איר—א״ן ריי: פין יאייב און יבטארץ ־ אײער יכטארץ איז די טאכקע איי#פן פני ם פץ אײער יאו״ע. אײער יאױט — ד־ טאכקע אויפן פנים פץ אײער יברעק פארן טויט אייער יעדעק פארן טויט — פכ״דאניב פאר אײער באהארטענעב װירן צי נאט *כוין ראנג, ודי כ־האט צי טיר קײנער נייטט נערערט אזוי