Literarishe bleter · 1929-05-31 · 22 (31.5.1929) · p. Seite 421

?׳סק.ד >>?־״£ ע ב?עססר 11ם. 22 (265) 4 /41 1ײםז איז פוד מיין יעדער גליד מיפ װידדן װי״ און יאמעד און טטיען זיך מיט װיי—מער האב איך נייפט?יין גח. דא, אין די אאע אידער, איז חנה רעוױן ד• פרוי, װאס נארוע. ײאס כואנט פאר זיך אין אן אנדער ריד קויינ; זי בי־ט מאמע-ז$רג;. יויט הײנטצײטיקע טא?יע-זארנן. זי, א ייאנוע פון א קינר, א־ז ״פאר- נו״ען פיט ױם-טוביס,׳, אין די קאובן איז דא ארבעט, ״פון יעהאװען און קריסטוסן דערקיערן דעס ארטן פיעט״, און דאס קינד, דאם טעכטערר, זעט זי נאר אום זונטיק, װען זי איז אינרערהײפ. און זי װארט קאנען •טװערן, — דערצײרט זי, — ״אז די ניאניע פירט דאס קינר איבער קרו־סטערס אופ איך באפ דער ניאניען אפט, װען קנײטטנדיק דעס יסטערן, דאס ײינערע זי צרנוט... און עפעס ברוכוט״. און װאס נאךץ ״לענינם בילד, װען ־ינד;אך. מיין טאנטעי ביהאב געייאבט, זאגט סיין טאטטעי: סיאיז איר זון, און לייגט אוי״ רעם א צדם, אויך לענינען א צלם, יעדעי אויך דעי נאבט. ״ און אט קונוט הנה רעװין טיט װייען פון א טאבסעד: אוי ארטע טאכיע האט זי, און זי ריידט פאר אירע ר״ד;: ״בױ איך אוועק אויס קבי־אבות *ו מ״ן לעבעדיקעי מאמע וויינט מיט אויפגעזופטע אויגן, װיינט אויס מײ מיין מאמע יגעהװייז: — ״אין וועמען ביםמו גאי געיאטן? — נײטט אין מיד, נײטט איו טאטן — איי א גויה, אין א •דיקםע! אונזעי טאבטעי •טפילמ מיט ביקםן." און םיארא וװנדערבארע ׳שורית כויר נעפינען אין דעס האר- ציקן רידער-בוך: ״היינט לענינם בילד ביהאב אומגעקעיט צום װאנט. איו בין געביאבן און געבויגן... װ״בעי״ט האב איך מיד ה״נט צעוויינט: — ווי זאל איך קוקן גלייך אים אין די אויגן ״ אזערבע הארציקע יעורות קאן •ער״בן נאר א םרוי. און אזער- כע ׳טורות זענען דא אין דעס לידער-בוך פון חנה רעװיז פיא. קאאפזראסיװ .1ינ<ר/ װארשע םאריאג .ניכער םאר אלעפען/ רינע שוין *י באקימען דאם באריםטע ודןרק 6ין עדיק מ• רעמאיה אויף מעוב-פואנט - היץ נײעס יידי* ם*רק ראײםני ■ילםםןנדיקן אויםנאבע 240 ז-טן פרײז נאר 3 זל■ אדרעס: ס2 וז1זײ16סא ,ם״יפצצזסזגו ,■■ז6יזסץ8, .12>{6ק3 **ר נןיםז 196 13 .ס.}[.? ״איך בין, ווי םיין מאמע — םוט סיר װיי — איז װ״ן איך. האב איך ליב — איז וזיל איך זען א קינד פון דיד. נאר מיט צימער־גליק דיין וועלט ביװעל ניטט פארצאמען־- װייל ״םיװארט דאך אױך אויה איר די נאם״ און ״םיװארט איר אויך אן ארבעט״, ״און גלייך מיט דיר איך טראג דאך פאר דעי װעלט א חוב... איצט, אין צייט פון א#רו, םיין פױיען־חוב איך פאדעי — דעם חוב םון םאמע־רעבט, און פאטער פאר ם״ן קינד." דאס נײע לעבן אין ראטנפאדבאנד האט אר״ננעבראכט נ״ע נרויםע סליכטן פאר דער פרוי, אבער אויך נײע נרויםע זארנ;. דער פראצעם םון איבעראנדערשן דאס לעבן איז געװען צו א האםטיקער, האט ער פארשאפט אזוי פיא יםורים, אזוי םיל פ״ן. די פרוי איז ארײננעצוינן אין פאליטישן קאמף, זי איז פולשטענדיק בארעכטיקט נעװארן ײי א םעגטש, אבער םען האט ײײניק אכט און אויפדערק־ זאםקײט נעלײנט אויף דער פרוי, אויף דאס װײבאעכע אין איר אימפאנירט דער פרוי אויםערלעך דאס מענערי׳סע, אבער אינעױ״- ניק מאנט און רופט דאס װ״בלעכע. די דיכטערין קלאנט זיך: ״איילנדיק און מענערײט םיין טראט, פלאך איז דער אפצאס פון ברייטן שוך. םיין מראט איז ברייט, סיין •גיפאן איז גיך, פון אלע םענער בין איך מענערייטער בייטאג..." נאר ביינאכט, װען פאר קיינעם דארף םען זיך נײמט פיינען, װילט זיך מיר אזוי, דו זאלםט מיר זאגן: — ד״נער! און זאל דאס זיין דיר ווילד, און זאל עם זיין דיר פרעמד, באמערק, ײי פרויאײט־צארט זענען שפיצן ביי מיין העמד. פון •טווערן מענערײטן טאג ביבין םיד אזוי. די נאבט איז היים און פינכטער איז די נאבט, און איד בין דאך א פרוי." אט אזוי בענקט און װײנט און קלאנט רי פרוי אין חנה לע־ װינס לידער און מאנט צעכמלעכקײט, װארעמק״ט, הארציק״ט. אין קאך םון דער ארבעט םארטומלט זי זיך, פאר׳סרײט זי אין זיך אירע נעפילן, אבער אינגאנצן פארניכטן, אומברעננען ז״ קאן זי ני׳טט ״סווער איז מיר, און איך •טעם זיך קלאגן, — אבער דאך קלאנט זי אן אויפהער און קלאנט;