Literarishe bleter · 1929-05-17 · 20 (17.5.1929) · p. Seite 383

זײם 383?'סער&רישס 73עסער נזם. 20 (263) און רי דאזיקע ערר ׳עציםט דיך איצט װידער אין איר > װארעמער יעויפ — און די רויטע םאן, װאם דו האםט איצט ארויםגעלאזט פון דײנע הענט, פון ד״נע מאזאאיעס — מײטע , מײן איכטיקער עפײזער — יוגנטאעכער רעדנער מיר באנריםן דיך אין דײן ה״מי׳םער ערד צוריק, אויף ׳םטענדיק ׳םוין צוריק — (טרערן שםיקן אים) רי ערד זאא דיר נריננ זײן. (דעקט א8 דעם קאפ, הויבט אן זינגען) א נוטער פרײנט- שטימען (ווילן אונטערבאפן, עם װעדט א טומל, איינציקע זינגען און װערן באלד אויך אנטשוויגן) װער װיל נאך א װארט? מאטען נישטא ק״ן צײטן י י ד פ ו ן ח ב ר ה ק ד י ׳ם א איר װעט רעדן נאך דער קבורה, יםטײט דען אין אײער דין פאר׳עריבן, אז איר דארפט פאר דער קבורה מםפיד זײן? נו קבר;, די קרעןיס אויך און דאס מת אראפגעראזטן גיט אהער דעם בחור — װער װעט מיט א־ם קדי׳פ זאנן? מאטע ׳שט׳םערב (בלייבט מיט אן אפן מויל) דער םרומער (רוקם זיך ארויס און זאנט קדײט מיטן קינד) קברן (ראזט איאפ דעם ארון) אײכט װי א פעדערא, נעבעך אױסנעמוט״״׳עט אים די קרענק (מייטע בא״ט אונטער זלי ווערטער מיט א געװײז־געשרײ) (א חברטע גייט צו און לייגט אוועק אויף דעם גיך צוגעיטיטן קבר די דויטע פאן, ייד פון חברה קדי׳טה גיט עס א ׳טל״דעד מיטן פוס, עם בלייבט ׳טוין חענגען אומבאסערקט אויף א פלויט. מען הויבט זיך אן גיגיין און ווארפן גרודקעלעך ערד הינטער זיך) מאטע שט׳םערב װוזשע נײט מען ׳טוין? װערזשע װעט מיך הער;, װער? מ ײ ט ע מײן ט״ערער ׳טפײזער. מײן איכטיקער מאן — מײנע ארימע יתומימאעך, איך ארימע אאמנה — (די ווערטער חזרן זיך איבער בםדר, גייען לאנגזאם איבער פון געװ״ן אין געזאנג — און מיט דעם געזאנג, סיט די יתומימלעך און מיט דער ׳טננטע, גייט זי — א פארלוירענע אין זיך — אװעק, איר געזאנג פאי־ ׳טטוסט לאנגזאם פון ווייטן) מאטע שטשערב (אין גרוים אויפרעגונג קוקט גלײך דעם רעדנער אין מויל אריין) ױגנטאעכער רעדנער חברים און חברטעסן חבריםן חברטעםן חב—רים — און חבר—טעס — טײערער חבר איציק אין קבר — קורם װיא איך דיך באגריםן צו דײן ױננן טויט — אזוי װי דײן אעבן איז דיר ׳טװער געײען — אזוי זאא דיר נרינג זײן די ערד — און איך באגרים אײך — איר ארעמע אאמנה — און א״ך יתוםימאעך ױננע — (פארהאקט זיך) חברים, חברים — ש ט ימען צום ענין זאא ער רעדן, מידארמ אים צונעמען דאם װארט. ױננטאעכער רעדנער (האםטיק) איבער חבר איציק אין קבר, דו ביזט שטענדיק נעװען מיט אונז,' מיט אונז מיט דער ױננט. װער נעדענקט דיך נישט, א״דער דו ביזט קײן אכעריקע אװעקנעפאר;. האםט נעאעזן מיט אונז און נעאערנט מיט אזינז — נאר אז דײן הארץ איז צעבראכן נעװארן — מאטע שטשערב (גע׳טר״ און ווידער ׳טטיל) איך ײיא א װארטל איך מעאד מיך צום װארטן שטימען מאטען מוז מען אאזן רעדןן םיאיז אן אאטער חבר אבער שפעטער יוגנטאעכער רעדנער חברים, און אז זײן הארץ איז צעבראכן נעװארז. האט אים דער נרויםער און דער מאכטיקער שטראם פון עמינראציע אװעקגעטראגן ביז איבערן ים אריבער זוכן פראצע פאר זײנע הענט, האט אים די קוראװיצער ערד ארויסנעשאײדערט פון אירע װארעמע ארעמם, אין דער ברײטער און אין דער קאאטער ײעאט ארי־ז. האט ער זײן באוט אײעקגעגעבן פאר א שטיקא ברויט, אזוי װי אאע פראאעטאריער אבער דו, חבר איציק, ביזט געטר״ נעבאיבן צו דײן מאמען, צו דער ערד סוז קוראװיץ, און ביזט צוריקנעקומעז אויר א שװערער פראצע אויך אהער.— די דאזיקע ערד האט דיך, דו פראאעטאריער. ארײסנעשאײ־ דערט פון דאנעט,