Literarishe bleter · 1929-05-17 · 20 (17.5.1929) · p. Seite 381

זײם 381? סע־&דישע נ?עסעד. נ*ס. 20 <263ו ¥ פיז מלך דאװייטש סז}עיז4?ע דדיעסע אק ע?ף בי?דעד ײי אויך פאינאען האט עם אויפנעהויבן ט־ך און אײעקגעטראנן, און אויפנעכאפט האי איך ״יך עריעט אין בדאדער ײדי׳טן שפיטאצ. נאר אזוי ײי דעמאצט האב איך קײן אײן רנע ני׳עט געטראכט פון נאט — אזוי ביז הײנט. דער פרוטער און װאם-זשע? א־ז דיר בעםער ׳עוין? אז דו װעםט ער׳טט גאט דערפילן אײן טאג פאר דעם א רא? (צום קבר) נישט ױננער װערט רער טענטש, נאר עאטער דער אײנפיםיקער א״ן חיאוק אױ — רײן אעבן איז שוין פארבײ. םײנם קען זיך נאך אויפהויבן צוריק. אז איך באפ אדאא בשתיקה םאר ט״ן ײײב א כאפ א קוק אין א צייטוננ, קאכט נאך דאס אאטע באוט א־ן טיר. און ײי זי זוכט אזוי די באאעבאםטע ם״נע א־ן די קעשענעם נאך געאט. ײאאט איך זי דערוואדנן צוזאםען םיט די בענקארטעס, װי אין א קכר אינ א־ך און װארט, און נישט אײנטאא ב״נאכט דאכט ז־ך דיר איך הער א נעזאננ, װאס קוםט פון רוםאאנד אהער — זײ ײעאן קוםען, קוםע;, א אאםער און אן אאמער װעא איך םיטנײן נאי״ ם־ם ז״ םיט אונזערע אאטע. געטרײע חבר־ם. דער פרומער א, א שרעק צו הערןן אט האםטו איס, ײאס םיעט אים באייד אין קיר אײגן אט אדא א ק־נד געװעזן נאך אין פ־נפטן יאר. אױ״ אונזער קאפ זיך אויםנעכאײעט. אוםשטײנסנעזאנט, סיאיז שוין דע־ צװייטער דוד, זע, װי ער ענדיקט םיר אאטע װײסן דאך דעם אםת. - א, אן עװאה נעטון — נישט געדארפט זיך יאנן דא דער ערשטער א םצװה נאבצונײן א םת און ני׳עט פארויסצואויפן. דער אײנפיםיקער אט זענען זײ שוין סײ-װי דא. םידארך צוגײן העאפן. (צדקה חציא ממות־געשרײ — יבצאיבמ א6. דעי איון ־גוויממ מי= נסים אינמיטן עולם, וואמ יגמופמ זיך וויאד ארום אים. פאוצים פארמ דע איון, זזי א מידעד. אנידעי, א־׳־■ דעם בערי.י עיד פ״ם אויםיעניאיע־עם קבר) ז י ב ע_ם ע ר ע ם $ 3 ו ל ד ו י ד׳ (א יידי׳םער בית־עולם. אין הינםערגרונט א בערגל מימ מצבוח. אויך דעם בערגל דינער שוניי. פון פארנט אן אויםגעקאפעט קבר) דער א״נפיםיקער פון פינפטן יאר דער פרוםער פון פינםטן יאר . ם י י ט ע ש כ נ ט ע א ױננטאעכער רעדנער ייד פון חברה קדישא קב רן א קאײנער, םאחםידנארטיקער עולם םלוױם םאטע שטשערב דער פרוםער (קוסט צוגיין מיט א קרעכץ און ידטעלמ זיך ביים קבר) ד ער.א ײ נפ י ס יקער יהינקט אים נאך, קרעכצט שטארקער, שטעלט זיך אויך ביים קבר אײעק) אזוי, אזוי פארנ״ט דאם ביםא יאד;, הײנט דר״צן יאר — װער װאאט זיך גערעכטק פון א קאטארגע ארוים אין א קאטארגע אר״ן. םיט אײן פום דא — און םיט א״ן פום דארט — און דער קאפ איז נוט אין דרערד. א ױננער נאך נעװען, דער חבר איצע, אים איז שוין בעםער רער פרומער אז דו ביזט אלץ אן א גאט — ביזטו, װי קען דיר זיין נוט? װי דו זעםט מיך לעבן, דיר װעל איך קײן ליגנט נישט זאנן, און דערצו נאך דא אויף רעם בית-עוצם. װי דו זעםט מיך לעבן — א־ך דאװן מיט כײנה יעדן טאנ. און סיאיז םיר טאקע נוט, זאנ איך דיר, נוטן כיהאב װידער א גאט דער אײנפיםיקער דרײצן יאר װי הײנט נאך שטײט מיר םאר די אוינן יענע נאכמ. דער פירער םירט — פלוצים אוים מיט א־ם, און די נאכט האט זיך צעפצאקערט,