Literarishe bleter · 1929-05-17 · 20 (17.5.1929) · p. Seite 380

?יסטרארישט בלעססר נום. 20 (263) ד ע!ײס 380 ם נ ת ם ב א ר ײ יש א / עי? אזוי װויר ב״ דיר אין װירן אײננע׳טפאוט, אז װען םיקוטט דער ענמפער, ריזעדיק און קראר, ראדפםטו נישט, אגטאויפפטד נאר? קוקט ער, דרייט ער פיט דער נאז: — אט א ראם^׳ ראם װארטנין זאג איך: •א, ־אם װארט. װער עפ האט אן אנדערן געביטער. זאר זיך אויסציען פאר א־פ אויז־ דריערד איך, װען ביאיג אצינד אין קרעסעני׳ם און ציטער, װײס איך — טיטן װארט האב איך נעבוינן זיך אץ דרײען מיטן װארט װעט קוניען מ״ן באפרײוננ. אויפן דעק פון סײנע נריבער פינםטערע — דאס װארט. אויך די הערע יעפיצן פון די בערג מײנע — ראם װארט. יעונא מײנער, פײניקער, פאררעטער — װארט. .הערפער מיינער, אויסרײזער און רעטער — װארט. אונטער מיר א־ן באדן אײננענדאבן — עד״ איבעד מיר צו זון נעהויבן — ער װעט ער זיך אדאפראזן פון זון נערײטעיט, װעט ער זיך ארויפהויבן מיט זאפסן טרים;, װער,׳ מיר צודיק אװעק צו װערט און רײטן .ױי א ביערער, א רײנער זיװג. װארפט דער פרעמדער צו א רעצטן בריק פון חוזק, און עס ׳סיפעט נאר אין זײנע װערטער ברויזיק: — ה־טער, זיװנ, רעטער און פאררעטער... בױוער א״ך צויםיקן א טלית, פעטערן בײ דער יםװער פון רעם צעשטערטן, װי א כהן בײם מזבח, יםטײ איך, מורמר קוים צו הער;: װער עם האט צעיםטערט, װעמ בויען. װעט עד דא־־פן — װעט עד קומען און צע׳םטערן װעט ער דארפן — װעט ער קומען בויען װידער — אפגעמורמרט — זעץ איך זיך צוריק אנידער, אץ אריבער מיר, װי פריגיען גרויםע יצפרײטן זיך די יצאטנם ןון די ריזעדיקע אותױת: — ערן האב א־ך דען צעבראכן מיט מ״ן װירן־■ האב א־ך דען געזיכט די פר־יד פון ריסוי אץ אצ־גד װעז ביקע; ד־ מאטעדנ־־צ יי׳טט קירן אץ עם פראנטעץ זיך רײמענע די פ־ם ב״ דער יצװער פון דעם, װאם כיהאב צעבראכן — װיר א־ך דען נ־יבט אפ־־־סן די קנאבן א־ן ז־ך אויםרײזן פץ דעם. װאם כיהאב צעיבטעדט•׳ װע־-זיבע הארט מ־ך בײ רעם װיםטן קראפטער ערוץ■ װע־ האט אנגעפ־ײט ד־ האנט מ־ינע: צעיבטעדן; א־ן געפענטעט מ־ך רעינאך כײטן צע־בטעדטן׳■ יביאנט ז־ך אן אן ענטפעי־ עץ — ווער^■ — ער; גיאט א קיאננ א פ־םטער - ע־: הויבט זיך אן דע־ ״עץ״ או־פצ־װ־קיען. ׳ב־ט־־נן - מ־טן או־ג נ־יבט צ־ דעדגרײכן. נעמט דער ״ר־יב״ ז־ץ קאפ א־ויפטראגן א־ײ= צו פארבײגן *עי־געין א־ן די ה״כן. בי״ב א־ך צװייבן ר־זן צװײ א־ן א געפרעפטן ׳ב־װײגן, װ־ א פ־אגע-צי־כן. קומט א ױננערמ־אן א ברעטרע־. זעט עו. װי א־ך װ־ג ז־ך א צעט־מרטע־ אה־ן אץ הער צװ־יב־ן ע־ן א־ן דעם ר־יב־ פון ״ער״, זאגט ער: — װו א־ז אי־ע־ ט־רית, פעטעוץ אז מען װא־פט ז־ך אזוי בו־ג־ק װ־ א יביר״ען, מ־רמרי.־ מען ראך עפעם א־־י העברע־-ב־. א־ז צ־ װעמען בעט א־ר: צ־ דער ר־אפעט־ע פון עין, ^ןרע־ צי *ער זייל פון רי״ט9 עין ראט זיך אײנגעג״׳אבן אין דער ערױ׳ ־־ב האט ז־ך פאי־רוידן א־ן דעד הײך. ־־ א־ענ־ם, און א־ך פיר, װי בר־־ך - ער: ׳: םיא־ז ־אך ברויז א װארט, נ״בט מער זע א־ך, װ־ ־־ יאפעטע פון א־ן רע־ קאפ פץ י יב־פ־ײט א־ך א־־ם םי־וערן מײגע י־־פן פארלאג 3•?!לעצליז משה קולבאק - אלע װערק משיח בן אפרים, מןנסאג . 40 6 פאעמען און לידןר —,6 111. יעקב פראנק (דראםע אין 3 אקט:) 2.50 ראז א־ך מ־ך א־־נטער או־ה דער ערר כײ ־ער םאמע ־ב־־וער פ־ן דעם, װאם כיהאב צע־בטע צי כײך אריר, אץ איבער פייר פין ביידע זײרזן — ער קייזט רער פ־עטרע- טיט ער זיך א קרוב, א ריר אדן יזיר אירעקגײ;. ־י־ א־ך איב: — קיב א־יך ארערן דא א־ז פראץ :עניג פאר יעדן אײנעב *טצירעט ע- רי צײנע־ _••♦*•<• 'לאר \***ן*ן זאנ איך איב: — אין די ווער ביכטך איד ביי ריר אין ע־געץ ני״טט קײן ריפ׳■