Literarishe bleter · 1929-05-10 · 19 (10.5.1929) · p. Seite 364

ייסזזר^ר-זםזז בלסםסר גזם. 9/;262) זײס 364 ׳י מ ייטע (נעםט גיריק, נייט דערמיט *ום לעםפל, באקוקט פון אדע זיימן, דעדקענט דאם מין געלט און װארפט עם מאטען אין פנים אריין) צו דײן װיסטן ק8#,?איגנן לאנט ער פון מיד, א פעקל ׳פמאטעם צארסקע דעריאננט ער, אז םיקוםט צוס נעלט, זעגען אלע ארצאײנםן כל-זמן מען האט נישט, איז מען א גוטער מאטע שט׳טערב אבער מ״טעלע, מי־טע, נעליבטע מײנע, הער מיך דאך אויס א רגע — דאם איז אלץ, װאם איך האב, דאם האט מען מיר בײ א װענטה נעגעבן, פון א ״רן א סוחר עם צוגענומען, א רנע פאר ז״ן טויט. מ י י ט ע (חערט די װערטער מימ שרעק) פארנעם דיך דערמיט, פארנעם דיך, פארבלוטיקט איז עס אויך נזןזך — דאס געיטן מאטע ׳טט׳םערב (ווילדקייט באפאלט אים) הער מיך, מ״טע, הער מיך, דיר מוז איך אהץ מתװדה זיין, דו װעםט פאר׳םט״ן, דו װייםט נאך ני׳טט אהץ, אבער דו מװט װיםן, ער האט דאס העםד אויף זיך צעריםן, און א בויך האט ער נעהאט, א װ״סן בויך, אזוי װי נעשװאלן, אזוי װי א דייז׳םע טײנ, אבער איך האב נישט גע׳טאםן — איך נישט, איך שװער דיר בײ מיין הארץן מ י יטע פון דער שטוב ארויםן ארוים פון דער ׳פטובן א דשונענערן . װעםען זאצ איך אויםװעק;? נאט מיין גאטן אז אײנע אהיין בין איך אין שטובן ער װעט אויפװעקן די קינדער, דעם טויטקראנקן מאן, מי ױדע צי ער הינט שוין נישט װאךץ געװאהט, װאם טוט מעןן? (פארברעבט די הענט, װיל ארומנעמען סאטעס קניען) נעדענק אין נאט און גײ, נײ אין דיין רו ארייןן נײ אין ךײן רו ארײןן (שטעלט זיך אויף דער ׳טװעל פון דער גײייטער ־טטוב, ווי זי וואלט זי באשיצן. םון אינעווייניק הויבט זיך אויף א געשריי פון דערשראקענע קינדער. א מידע, קראנקע שםיםע רופט: מ״טעהע, אוי, םיאיז מיר נישט גוט, ראטעװען רוף מענטשן ארייןן מענטשןן) מאטע שטשערב . (ג״ט הינטערוו״לעכץ, דערשראקן און אלעמאל האסטיקער ארוים) מ י י ט ע (נעמט גיך אראפ דעם לאמפ, פארשליסט הינטער םאטען די טיר, פארהענגט דאס פענםטער און דר״ט זיך אויס אדיינזװגיין אין דער שטוב פון רעם תולה. אינמיטן — פאדהאנג) ביזט דאך עפעס א פר״נט פון אמאל, און א געװעזענער חתן און א װויהער בחור דארף זיך אויםפ״נען פאר זיין געװעזענער כהה. גערענקםט אויף דער האנקע אין יענעם שבת פאר דער שהאכט? געדענקסט? בין איך נאך א ש״נע נעװען, די ש״נע מ״טע, און דו םיינסט היינט, אז כיטו מיך אן — נערעגקסט, װי דו האסט ריך נעעקט כאטש א קװעט׳ש צו טון די האנט, און א קוש אין דער רויטער באק — טאקע א מענטש פון פאריין, דעם רב רעדט מען טאקע אקענן, אין ביכהעך העזט מען נאנצע נעכט, נהיקהעך מאכן װיה מען די װעהט, אקע מענטשן זאהן שהיםן אחדות — נאר א קוש פון א מיידל איז נארנישט שהעכט — אויף עק װעהט האםטו ג״ן נעװאהט, און איך מיט דיר אויך. און א גוט הארץ האםטו טאקע נעהאט, נאר אי2 (וו״זט אין דער צװיימקר שטוב) האסטו # ביז איבערן ים פארמריבן נעבעך, און םיך האסטו צוגעזאגט גהיקהעך צו מאכ;, און װאהסט עם טאקע נעמאכט, װען נישט די שהאכט װאהט נעקומען — מאטע שטשערב װען ארע מענטשן װאלמן דאם נעװוסט, װאס איך, װאלט צו קיין ש׳האכט נישט נעקוםען. מייטע גיי שוין, נארעהע, װער םרעגט דען ביי דױץ איצט איז ראך שוין פארפאהן, צוריק װעט גארנישט װערן. און אפשר האט אונז אלע גאט געשטראפט? (םיט טרערן) נאר אז אהץ איינם בין איך שוין נעשטראםט, און א מאן סיט קינדערהעך צװיי — און די פאר דאהאר — א העהפט ב״ם דאקטער און ביים אפטייקער, און א העהפט װערט פארפויהט און צונישט, זינט װאכן זעקם היגט עם אין קאסטן אויף מארקן איבערנעביטן •— איז װער-זשע דען זאה ראטעװען, װען נישט א נוט הארץ, נישט דו? מאטע שטשערב אבער םייטעהע, איך האב דאך נישט. מייטע װאס הייםט, טא װאם-זשע האט מען צוגעשטעהט צים װענטה ריד׳• םאטע שטשערב צום ײענטא, זאגםטו? ביזט טאקע נערעכט, נוט, װאם רו האסמ עס דערםאנט, (גראבלט און קערט איבער אלעסאל אן אגדער קעשעגע פון מאגטל, ביז ער געפינט) דאם האב איך, אט דאס איז אלץ, אפשר װעם ער טוינ;.