Literarishe bleter · 1929-05-10 · 19 (10.5.1929) · p. Seite 363

דיס 363?'סער8ר'שס ב?סססר נ*ם. 19 (262) * אז אויםן בין איך עפעם אגדעחע נ;*ח (מיט א מילדן •שס״בל) און אויף מיר״ אויף יייר ארײן, רייטעלע, פרעגםטו גארנישט, אפיםר לויפט טיין װייב טיט די קינדעררעך הינטער מיר צוםוס — אז דיהאםט פון װענטל דיך ארויםנעררייט און קיין םאלדאמן מיט קיין ביקםן לויפן דיר ני׳טט נאך — איז א װייב מיט קינדער ׳םוין אװדאי ני׳עט — אביםל םשונע ביזטו טאקע, אבער מיט די יארן קומט דער שכל, און די יארן זענען דא שוין, אי ביי מיר און אי ב״ דיר מאטע שטשערב (ענמפעיט ניעמ) וװ לינט עוץ שטאט זאנט, אז ער האט שוין איינמאל שװערע הי*(, לאז מיך עו אים, אפילו װען ער האלט א רנע פארן טויט, לאז מיך צו אים. װער איין רנע — און װער צען רגעם, — װעק אים אויך — מיך ארט נישט — אלע װיל איך אויפװעקן, אלע האב איך צו זאנן עפעס, און װאם נענטער פארן טויט א מענטש איז — בעםער קען ער מיך פארשטיין, װייל בעםער איז ער דעמאלט. ם ײטע לאז אפ, מאטעלע, לאז אפ מימ די זאכן. ער איז קוים אײננעשלאפן ביי מיר אויף די הענט, אזוי װי א קינד, א גאנצן טאג דארה מען אים ניאנטשען, און יעדן טאנ זיך דאקטערן. און ער ליגט און שרייט איינם — ער נלויבט נישט, און חלומות האט ער — אפילו דו קומסט אים אויך צו חלום. און װו נעמט מען אויף א דאקמער יערן טאנ? ש כנ טע ניי נארעלע, װעםט בקרוב רערציילן אלץ אין פריידן. מייטע אפשר בעםער נעדארפט לאזן דעם פוס אראפנעמען? ש כנ טע ניי נארעלע, ביי א בלינדן אויז אן אויג? רעדםט דאך װי א נארן א נוטע נאכטן (גײם). מ י יטע (קומם אריױ פו-ן יענער •#טוב צוריק) שוין, ער שלאפט שוין װידער (דרייט נאך טיפער איין דעם לאמפ, װיל פאריטליםן די טיר. דערמאנט זיך און הויבט אן זאגן קריאת יטמע מיט װײבעדייטער בוונה און מיט א װיינענדיקן ניגון — פלוצים יטטאקט זי מיט אן אפז סויל. אין פענ־ םטערל פון יענער זײט נאװייזט זיך א געפלעטיטט פנים. א יטטיל קלאפן אין פענםטער. מייטע — א רנע איננאנצן פאריטטיינערט, הויבם אן קומען פאװאליע צו זיך, קוקט זיך א״ן און דערקענט, מאבט סימנים. אז יענער זאל גיין ארום און ארום, װו די טיר איז). מאטע שטשערב א גוטן אװנטן דערקענםט מיך נאח שטאט קליננט דאך, אז די ביזט דא—זאל איך נישט דערקענען? כיהאב מיך טאקע נעחידזשט פארײאם דז ביזט נאך ני׳טט אהערנעקומען. אי צו מיר, אי צו אים — (׳טעלטיש) דרײמאל םזל טוב צו ביטן מיר, און דרײמאל אים, פאר רער חתונה און פאר בריתן צװײ. (װירער צעזארגם) נאר םןאיז שוין נעבעך נוט מיט אים, (שטילער) האלב אויױ יענער זזעלט. מאטע שטשערב מייטעלע, אזוי ביטער האלט עם? און די נאנצע שטאט — מ ייטע נישטםארנינערםן אט דאם םארשאלטענע געלט — אי רו האסט נישט און אי מען נלויבט ד־ר נישט־ מאטע שטשערב (מיט איבעריטוימענדיקער צערטלעבקייט) ■* ו ־ר מײטעלע, דארױ מען דיר ראך העלםן, דארף מען דיר — מייטע (גליקלעד — לייגט אים ארויף די הענט אויף די אקםלען, קוקט םין• אין די אויגן, גיט פון צייט צו צייט א גלעט אין פנים) טא הער-זשע, מאטעלע. מאטע שטשערב איבריק יעדעם װארט, כיװ״ם אל׳ז, און פאר אל׳ו ביז איר מוחל, כיהאב צו קײנעם נישט קײן טענות, צו דיר אװדאי ני׳עט. מייטע (נישט צופרידן) אבער ליב — האסטו נאך כאטש א קאעפטשקע? (צערטלעך) איי א מעמיד, איי א מעמידן אפשר װילםטו דיך נאר ארומװאשן? אםשר איבערטון נאר? די מלבושים זײנע העננען דאך אין שאפע נעבעך שוין זעקם װאכן צײט. מאטע שטשערב א דאנק, װער דארף דאם,