Literarishe bleter · 1929-05-10 · 19 (10.5.1929) · p. Seite 362

?'םסר^רישס ב?חםטר נןם. 19 (262) זײם 361 * ׳ט כנ טע (כיטרע) עם פאםט אזוי, אביסל איז ער טאקע צונעדרײט, אבער יעדער נאר האט זיך ז״ן ׳טכל, שטאט ז$נט, אז ער איז אננעשטאטפ מיט נעלט און טיט ד^<ארן טארןע װיזשע דען האט ער דאם נעלט נעקענט באהאלטן אײפן װענ? אפ׳טר פארן טיט א קאט׳ט מיט צװײ פאר פערד, און מיט א ציגאר אין מויא? (בארויקט סיט האנםבאװעגונג) אלץ בײט זיך, נאר א הארץ בלײבט א האר׳ז. נישט געזארנט, און א בחור איז ער אויך נאך, ני׳טט נעזארנט, צו װעמען דען איז ער נעקומען דא אין ׳עטאט ארײן? בײ די מענער איז עס דאך אזוי, אײנער ארויה און אײנער אראפ, פאר׳טטײסט — אײנער אראפ און אײנער ארויך — װען מיר װײבער װאלטן אפילו.דאס ני׳טט פאר׳טטאנען, װאלטן שוין מיר גאר אין דירערר נעהאלטן. װאס דען — מײטעלע, אזוי װי איך זאג דיר. מ י יטע (בארויקט) גאט פארלאזט םאקע ני׳טט אין דער נרעםטער צרה, (מיט געסאבטן געװיםן) איך װיל דען עפעם? נ״ט רעדט ני׳בט אזוי. אבי אויןק א דאקטער, אויױ א רפואה — דעם מאן צו ראטעװע;. מסתמא װעט ער מארגן קומען, ארומװא׳טן זיך, אנטון זיך. איר זענט א גאאדענע ׳טכנטע, א הארץ א נײם אין מיר ארײננעזעצט. ש כנ טע נו נענונ זיך אננעפלאפ׳צט, (הערט זיך איין) די קינדער, דאכט זיך, צוטראנן ׳טוין די שטוב ב״ טיר א ײדענע האט טאקע נײן מאס ר״ד. אבער א מצװה בין איך ׳טטענדיק גרײט, אפ׳טר װעט גאר מאטע זײן דער מלאך דא בײ אײך אין ׳טטוב, פאלנ םיך, םײטע, דו גײ ׳טלאפן, און מארנן װעט ׳טוין אלצדיננ נוט ז״ן. ׳טטימע פון דער צװײטער שטוב סײטעלע, םײטע — אײ א חלום, אײ א חלום, גיב דעם לאמפ אהער, דעם חלום צו פארטרײבן, מאטע, דער טויטער מאטע — גיב װאםער א ׳טלונג ניב — ם י יטע (שעפט וואםער פון עמער) ׳ט כנ טע זאל ער טרינקען, טרינקען, אבי נוט צונעדעקט, רי היץ װעט אריבער — איז אלץ אריבער — מ ייטע ער זאל מיר כאט׳ט ני׳טט בראנדיק װערן. זײ האבן בײדע ׳טוין א םוך, אויה אלע װיםטע קעפ נעזאגט. כיװײס דען װאם איך רעד — אט רער איך. מ י י ט ע װאם הײםט? װאם פלוצים בײדע? ׳ט כנטע צי דו מאכסט דיך פאר א נאר? אדער ביזט עס טאקע? מ י י ט ע (אביםל דערשראקן) כיהאב אבער באאד נעװוםט, אז אײער קומען דא אין דער ׳טפעטער ׳טעה איז מיר ני׳טט גלאטיק. ׳ט כנטע װאפ הײםמ? ריאיז נאך בײ דיר דא ני׳טט געװעז;? די כלה פון אמאל א פרעג טון ,ױאם זי מאכט, דעב ארטן פרײגט מבקר חולה זײן? מ י יט ע װער? מאטע? מאטע׳נע איז צוריקגעקומען? מיהאט ראך או־פגעטראכט, אז מיהאט אים ערגעץ בײ א װענטל דארט ב״ פאניען ׳טוין דעריטאסן. ריאיז דא? איר האט אלײן נעזע;? ׳ט כנ טע הערםט, די נאנצע ׳טטאט קלינגט דערמיט און זי װ״סט ני׳טט. הײנט פארנאכט נאך איז ער אננעלאפ;, בארװעם, נאקעט, פלוצים זיך אינםיטן מארק נעיטטעלט, די הענט צום הימל אויפנעהויבן און א נע׳טר״ געטון; מאטע איז רא1 און אז ײדן האבן זיך ארומגע׳טטעלמ און אים דערקענט, האט עד אויפנעהויבן װידער די הענט און געזאנט; די הענט זענען װײס, אבער זײער װײםקײט זעט מען גי׳טט, די פאן אין די הענט איז רויט, אבער מען זעט ני׳טט די פאן און מיזעט ני׳טט אויף איר דאס בלוטן איך ׳טװײנ און ׳טװײג און װארט און װארט, און װארט, אז דו זאלסט עפעם זאגן מער, און דו װײםט פון גארני׳טט גארן מ י י ט ע (אויפגערודערט) ריאיז אבער תמיד אויםן קאפ נעװען אביםל קראנק, אז םיאיז קײן חידו׳ט ני׳טט, א פראםטער ׳טנײדערי׳טער קאפ און װ״קט אין ביכער, און װײקט. אבי מען האט נאר אויםנעטראכט א מע׳טה פון א װעגטל און פאר מםחר גאר — א העלפט, װײזט אוים, איז אמת.