Literarishe bleter · 1929-05-10 · 19 (10.5.1929) · p. Seite 361

9 <זרסער$ררשע ב7עםער 1*0. 19 (262) ז״כ 361 4 ס>)צר$לע דר$סע אין עלף בילדער עס זאא א •טעה כאט׳צ פער;, און צו די צװאנצ״ק םיצװײטע — סיט אײן אײנל טרעפט עס יאקאיט איטעטוב, ׳ש כ נ ט ע טא װאסזיעע ארט עס דיך, אז ער טרעפט, װאס איט דיך אץ דער נאכט, אז ער איז אייי א; אײגי ייינר, או; דו ביסט דען נ־יעט קײ; טענט־כ׳■ אט װאס האב א־ך אוטיסטײנסנעזאנט — אויפ אײ; נאבט אחי־טגעקוטע; ביויז — און טראג דיך טיט; פעקי נ״; וזד־־״־יס אוס — איײ; — װאס ארט דיך, אז ער טרעפט, אבער װו א דאיאר צו פאירינע; טיעפט ער אוין׳■ ט ײ ט ע . אמ זעט איר דאך װי ער טרעפט. א־ך האב ראך נעװײנט און האב געטענהט, האסט נעיראכט א דאראר םון אטעי־קע, האיט איס הינטערן קייטן און װארט, די יעיאכט װעט אריבערגײ;, װעסט ריך נעטע; צ־ אן עררעך טסחר און דאס — נײן, נ״ן און נײן; ארע — זאנט ער — װערן רײך, אויף דערויך איז דאך טרחטה, אז ני<״ט רן א.ז ד..ן .״כן א ט׳עוגענער — און א הערפט האט ער טנדב געװען צו באנ־יען דעס פארײן גאך דער טיחטה. ׳ע כ נ ט ע זעופרידז אז דער?םזעס גייס אזוי) נעטט טע; איצט די צװײטע העיפה, נעטט איצט אדוים ראם קנ־פא — מ י יטע װאס פאר א יב־געון אין ׳טטאט טיטן קניפר? עם קנייפט זיך נענונ אין קאפ; אט אױ ער־ ׳שוין א צװײענדיקער קריפא און איך האב טיך געבעט; אין א ברױו, האכ צ״ט, ׳עיק א ׳סיפסקארט, װעא צו דיר אריבערקוטען, נײן — האט ער מורא געהאט, טאטער ענדיקט זיך די יעאאכט או; טאטע קומט צוריק. א־צט האט ער עםן ן ע ק ס ס ע ר ע ט $ פ ד א י א י ן ןאן ארים אלקערד אין א קל״ן דוסעסל נאבם. בדאס־קער ווינסיקער דע־ צעםבער. אין דער הויפסװאנס רעבטם א פענפסערל אין א לוק אייין. מען זעס א וו״םן ־כזיין פון דער אקעגנאיבערדיקער וואנס און רינען ריס־ס־ קעלעך פון דאך. נעבן לעם פענפסער לינקס א צוגע־זופארסע סיר אין א *װ״בער ־םסוב. דאדס ־בלאפן קינדער און עס ליגס א חולה. א סיר יעבטס און א טיר, מיט א ־סאפע פאריסםעלם, לינקפ. אין א ווינקל ברענס א לעמפל, ווי א קאהנעץ די גרןיפ. אפגעלאזנק״ס און מו׳בב). ״ייטןן ׳ס כ נ ט ע מזזטע ׳פט׳פערב . מייטע (געניצט ׳בווער און לאנג) איר הזוט נ$ך טענותץ די היץ ׳טט״נט, ממ׳ט עם זידט ׳עוין אונטער דער הויט, אזא דארף טען באדן אין רפואות — און פון װאנעןץ און אויף ברויט האב איך דען? ׳םכנטע טע, טע, טע — װי דו נעטםט דיך איבעח מילא, װאם א טענט׳ע איז קראנק אטאל — אלע װאלטן זיך געװונטשן אזעלכע מאנען, א קאליקע קײן עין הרע, פונקט װי געװונטיסן, טילא איז ער נישט קײן שאנק״ט, האט ער אײן אוינ נאר, אבער םון מיליטער זענט איר אפגעהיט, װי א שטוב מיט א טזוזה םון א יסד. מילא, אז מען צעקלאפט זיך רארט אטאי די קני. מייטע א מאן אן אן אוינ זיך פארװאלט, אוז װי ער האט ראם אויםנעחשבונט נוט, רב איצעלע — אזוי װי די נאנצע שיאכט װאאט צוליב אים נעװעזן. כאפ, יאפ און ריאיז שוין דא צוריק פון אטעריקע, און באיד די חופה-שטאננען און צו רי נײן חדשים אײנם,