Literarishe bleter · 1929-05-10 · 19 (10.5.1929) · p. Seite 359

?יםברארישס 3?סםחר 1(0. 9/ (262) ¥ 4 1"ס 359 ר 0 א ל ג ז ■7(11) אאנגט, צום נקיק, :ע קאײנעס :זיזנוסקר־״טל דער ׳עריפט׳טטעאער, װעלכער האט נעזאלט ("ן דער ר,רבי, האט נענוטען טיט א סרעפטישער טינע ראס .דאנוסיריפטי און ארײנגעקוקט אין איס. עם אװ נעװען פון יענע טאנורקר־פטיעך פון װעאכע עס אװ גענונ צו אעזן צװיי יעורות, און װ־סז, ט"1 װעטען דו האםט צי טו;. רער שדיפטשטעאער האט אבעו געװאאט ז־ין עראען און האט ארײנגעקוקט אויך א־ן -ערט־ט פון טאנו־ סקר־פטא, אפיער װעט ער נעפינען דארט א קערנדא, אויך אין דער טיט איז דאס נ־׳סט נעװען פנטצא. האט ער ז־ך אראפנעיאזט צי דער גאיקאעכער ענדע אפשר אװ ד־ ענדע גוט אבעד די ענרע א־ז געװען עמער פארן אנהויב דער העאד פ־ן טאנוסקר־פטא אװ דארט באגאננען זעאבסטטארך דער שר־פטשטעאעך װאס האט נעהאט בכאא א שאעכטע טײנינג פין זעאבסטטערדעך האט טיט א באהאא־ טענעס עקא־געפ־י אפנעגעבן דעס ־ונננטאן צור־ק דאס טאניסהד־פטי און נעזאגטי: ־־ ■ עס טוט טיר אייד — איר טי־נט דעס העאך װאס א־ז באגאננען זעאבסטטארך — האט זיך דער ׳וננערטאן אננעכאפט, — א־ך קען א־ס, װעז א־ך װיא, דײקא צוזאטענפירן ט־ט דעס ט־־דא . דאס אװ בי־ טיר א קאי־נ־קייט... — נ־ין... — חאט דער ׳ער־פטיעיןעאער נעיעט־יכאט. — נ־יסט דאס ט־ין א־ך... ד־ זאך בכאא טוינ נ־־עט... ק־־ן פי־נק טאאענט.. דער ױננערטאן האט ז־ך א־־נגעקאקטשעט. װ־ א־־נעך װאס װ־א זיך באש־צן פון נאך קאעפ,;אכדעס, װ־ ער האט א־־ן יעטאדקן קאאפ נעקרינן., ארוס רונרן טייג• האט געהעריעט א ־עטיאק־־ט און ־עדערער האט זיך דערפ־אט אוטבאקײעס דער ־ונגערטאן האט זיך ײי-עס-א־ז אפנעזעגנט און א־ז ארו־ס ט־ט נ־שט נאר ז־כערע טדיט א־ר זענט דאך א נזאןן האט ז־ך צוס יער־פטיעטעיער געײענרט א קאאעגע. — צו-שטארקן — האט א צװ־־טער באטערקט — איך װאאט עס נ־יסט נעקענטן — האט א די־טער דאיב נעט־סרט דיער ׳ער־פטיעטעאער האט נעענטפעדט־: — א־ך האב דאס או־ך נ־יעט געקענט... א־ר ײ־־סט דאך אז א־ך בין נ״טט ידין שאעכטעך אפעי א־ר װ־אט הע־ן א טע־עה.■... ~ 'א — איר וועט נ־יעט איבעדיסאאנןי-׳ — האט דעד יטד־פט- ־טטעאער זיך געװאאט באװארענען —־ טיר זענען יעוין נעיעפאנט. —• געדענקט־זיגיען - האט דיעי ׳טריםטיעטעאער נעיעט־־באט, - - הערט אויפטערקזאס אין דער ׳עריפטשטעאער האט אננעהו־ב;: — ײען א־ך בין ט־ט צען ־אי־ צוי־ק נעװען א־ן בעיא־ן, האט זיך צװ־שן אאע ט־־נע פרי־נט, באקאנטע א־ן אטתע פר־־נט אר־־נ- נעפאאבטן עפעם אי־נער א ױנגערטא;, װאפ האט זיך דאס עריעטע טאא פארנעיסטעאט ט־טן נאטען דנ־אא כערסאנסק־. אנפאננפ האט ער נעײאאט יג־פיאן רי ראאע פון א טעצענאט... נאד אזו־ ײי טעצע- נאטן האב איך שטארק נישט איב. האט ער ז־ך אנגעהו־בן ב־סאעב- א ב ר ה ם דײקע/ ד א ס פ א אין קאפע, ב־יס רונדן עיש, װעאכער קען נעבן פאאץ אן אוטבאנרענעצ- טער צאא באיוכעך זע- נען געזעסן א־יניקע שר־פטשטעאער און נע־ פ־רט זײער ש־טענד־קן נעשפרעך װענן א־טערא• טור און קונסט. זיי האבן אאע נערעדט הו־ך או־פן קוא, און איינער האט זיך נעט־ט א־בעריסרייען דעס צװ־־ט;. ־עדן איז נעװען װ־כטיק נ־שט דאס, װאס יענער װעט א י ס זאג;, נאר דאס, װאס ע ר ײעט יענעס זאגן. א־־נער בײס אנדערן האט ז־ך נעבעטן רהט־ס: אאזט ט־ך ענ- ד־קן... אבעד ז־• בקשיות אברהס ר־ זען (ונ״סענוננ פין ׳. שעימאן) האבן נ־שט נעהאאפן ענד־קן א נעראנק איז געײען אוטטענאעך... ב־י דעס צײ־־טן אװ נעבו־רן געײארן א ש־־־נער א־־נפאא. און טורא- האבנדיק, אז דער אי־נפאא ײעט, או־ב ער װעט אפװארט,, פארא־רן ז־־ן ר־כטיקן נאאנץ, האט ער א־ס נעטוזט טאקע שוין איבערגעבן... דערװ־־א א־ז אבער ב־י א דריטן נעבו־רן נעװארן נאך א שענערע א־דעע און דעס צװ״טנפ אײנפאא איז נעבאיבן האאב נ־שט פארענ- ד־קט. אבעד דעס דדימנס אידעע האט געהאט נאך אן עדנערע טערכה א־ר א־ז נארנ־שיט נעווען באשערט אנצוזען ד־ א־כט־קע ײעאט. ז־ אװ פארשאוננען נעװארן פון א האאבער א־דעע, װאס דעס פערטן איז אי־ננעפאד;. דערװ־־א האט זיך צוגערוקט צוס ט־שא א פדעטרער ױננעד- טא;. או־ט ז״ןי או־םזען האט ער געדארפט ז־־ן א פארערער פון שירײבעך און װאס אװ א־ן א פרײער טינוט אר־־ננעקיטען אנקוקן זײ װ־ עס האט ז־ך אבער באאד ארו־סנעװ־ז;, א־ז עד א־־סעי א פארערעד. אויך אא״ן נעװען א שרײבער ז־־ן נאטע;, װאם עד האט געטאאדן נאבדעס, װי ער האט ז־ך אביסא בארײקט פון דעס ערשטן אײנדרוק, װאס דער רונדער ט־ש־ האט או־ר א־ס נעטאכט — אװ אבער געווען אוטבאקאנט דאס ה־־פט, או דער טאן האט זיך נאך נ־־סט נעדרוקט; אפיאז א־ן דער פראװ־נץ או־ך נישט גאט צו דאנקן עס זענען נאך דא. ה־־סט עם, אעיער אויך אבער דאס נאיק איז ני־נזט געװען פארפיאט דער טאן האט יײקא געשריבן און געשר־בן א סך און אהער א־ז ער נע- קוטען קרינן סט־כה י״ א-ייעס פ־ן ד־ גדוא־ס. דער טאן האט ז־ך צונעזעצט צוס טיש־, וועטעס דונד־קי־ט האט איס ארײננענוטען אין רער סב־בה דער טאן האט אײסנעקא־בן ז־־ן קו־בן אײנעס פון ד־ שר־פטשטעאעך װאב האט נעהאט־ טעד רו־קע אין װײכערע נעזיכטםשטר־כן און האט זיך צו א־ס נע־־ענדט: — א־־ך ײאאט א־ך ײעאן עפעס פאראעזן און הערן א־יער טײנוננ, צי איך האב טאאענט — און דערב״ האט ער איס דער-