Literarishe bleter · 1929-04-24 · 17-18 (24.4.1929) · p. Seite 344

דיפ 344 ■׳י ,7סזדז>ד׳2ע ב?ססםר8/—17 (1—260) (אלע רוקן זיך אפ פון זיי, זיי בלייבן אליין שײנעז אין דער פינסטער) איר זעט, װי װיים ז״ זענען? הענט, װאס האבן בלוט פארגאם;, זענען ני׳עט מער אזוי װייס. דריסע יידענע מאכט מיט די הענט און ׳טרייט, מיהאט דאך אייך געבעטן ׳עטילער זיין אביסל. צווייטע יידענע איי א װעלט, א װעלטעלע, איינער קומט פון דארט — א פולער טייסטער נעלט, און דער צװייטער — א פולער קאפ ׳טגעו;. פערטע יידענע א יער טאטע-מאמע בין איך ני׳עט מקנא. מאטע שט׳עע ־ מיין טאטע־מ, קענט איר יא מקנא זיין. * רריטע י ידענע (לויפט צו די טירן און ר׳ פענםמער) ׳טאט, ׳עאט, עפעם הער איך קולות, פון אלע זייטן קולות. (איידער זי זאגט ארוים דאס לעצטע ווארמ, באווייזט זיך אין דעו טיר און איך האב טאקע אליין, אליין יידן, געפינען פויער אט דא זענען מיר, סיר װילן, בייט אונז אונזערע פאפירלעך אויף גאלר און אויף זילבער, ציטערט ני׳סט אזוי, מיר דארפן ני׳עט אייערע באדאסטע לעבנם, סיידן זיי זענען אייך בילכער װי סיגאלר —■ איר דארפט פאפירעלעך צוס האנדל און מיר נאלד — ערד צו קויםן. װייזט אונז נישט די בייטעלעך, איר האט אלצאיינם א דרעק אין זיי. אין בלוט האט איר דאם גאלד באהאלטן, אין בלוט. םיר זענען פרידלעכע פויערן און קיין פאפיר דארפן מיר ני״זט מער, און איר — יא. צום האנדל, אװדאי■ (די קינדער וועקן זיך איינציקווייז, דאם געשריי װאקםט) ער׳טטע יידענע (צום ערשטן ״ד) נו, זייט א פירשפרעך, װארפט אריין א קלונ װארט. ערעשער י יד (*יטערנדיק) כיעל פרײו;, מיט שכל, אפשר װעט זיך לאזן. מאמע שטש ערב איי, איי, איין װענן בלוט לאזט םיך רעדן, דאם לשון פון בלוט פארשטיי איך, זיי זאנן דאך, אז אין אונזער בלוט איז ד^• גאלד. לאזט מיך צו צו איםן ערשטער ייד זאגט א קלאר װארט, א געפאנגענער, צוריק פון פאניען׳■ אט אזוי איז זייער םוף. איר קומט דאך םימ די שינעס, איז אפשר ײייםט איר עפעם פון א בא!? מאטע שמשערב אומעטופ אויף די װאקזאלן ייד;, צװיי װאכן לויף איך, קיין באן נישט געזען, אפשר לויפט זי הינטער מיר, איך גיי װי דער װינט, װי קען םיך א באן דעריאגן■ דער כח פון ײענטל איז נרוים, די שדעק הייצט אין בלוט, דאם בלוט יאנט די פיס, װי א קעםל. ערשטע יידענע אדער א נביא, אדער א נאר צװ ײט ער י י ד איר האט האלב געטראפן. צ װ יי ט ע י י ד ע נ ע אז מיזאנט משיחם ציימן — װי סשוגעים יויפן נכיאיפ אויף די שינעס אום־ דריט ער י יד איר מיינט, עם װאלט אן עײלה געװען? אלץ אייגס איז כולו חייב. דריפע יידענע זעצט אייך צװישן אונז, װארעמט אן רי נלידער אביםל, אבער קיין פ־יער טאר מען נישם ברעגען. זעצט אייך דארט צװישן מאנפפארשוינען, פארט א מאנםפאדשוין — נאר װעקט נישמ װידער אויף די קינדעך ע ר ש ט ע ר י י ד און די חיילות? מאטע שטשערב זיי בייטן זיך און זיי שניידן יידן, נאר בלוט ײעט זיי אױסהײלן, זיי ײעלן זיך פלוציכ איבערשרעקן, בלוט ציט צו בלוט—און אז עפ טרעפט זיך, װערט עם איינם, נאר אונזער בלוט טרעפט זיך ק־ינמאל נישמ מימ זייערפ — יידן, בלוט צו בלוט רעדט מיט נאר אן אנדער לשין, א מענטש מיט א מענטש קען זיך נישט פארשטיין מיט דעם װארט, אבער מיט ברוט. — יידן, מען דארף געפינען די טייטש, פארשטייט א־ר מיך. די טיימיש פון בלוט, און אלע געבן צו פאדשטיין. װאם גלאצט איר אזוי מיט די אוינן אין דער פינםטער? איך בין ביים שכל, און איך האב טאקע אליין, אליין יידן, געפונען און פארשטאנען די טייטש פון בלוט. קוקט אן די הענט מיינען