Literarishe bleter · 1929-04-24 · 17-18 (24.4.1929) · p. Seite 342

?'םסר^רישס ןנלעסעד נ*ס. 16—17 (260-1) זײם 342 7 ק ינדער ״א״ע, כאפע, מאמען י י ר ע נ ע ם •עיאפט קינדער, שיאםט, ער איז אויך אהײב׳גענאננען ׳שיאפ;, סיאיז פארנאכט — איז ער ׳טלעפעריק, אז ער שעלמ איז ער ׳עלעפעריק, נוים נווזן שיאםן בײנאכט. ע ר ׳ש ט ע ײ ד ע נ ע אןן פונדעםטװענן האט איר שװײנן געדארפט, ׳שװײנןן ערשט ער י יד נישטא סײן שיעור צו װײב״דם נארישקײט. ןװוייטער ייד יאכײר בעםעד די טירן פארטאכן, רי יעכער פארשטעי;, עינד א ליכט — טאר מען נישט, װעט זיך די נאכט א אאז טון צו אונז ױנים. נזלנים,םאידאטן— א נאנצער הײשעריק צינד ני׳שט — װעט די באן אריבערלויפן און גישט װיםן נאר, אז רארט איז ערנע׳ז דא א םטאנציע און פאםאזשירן — ערשטע יידענע פאםאזשירן — (דאם ווארם גייש אלעמאי ׳טםילער םון םויל גו םויל) וםירן וועין צ־גע־דפאיט לעבער מים •טסאטעס טארהאנגען, כיים נעםעז די •דמאםעם אמפערם םען זיך א ביםי די קעפ אין א ענגן קרייז. די עים פון זיד, װי א •םםערן, ווערם די גרופע פארגליווערם — די קינדער אגדרימדם. יעדער פארזונקען אין זיר). ע ר ׳ע ט ע ר י י ד אי;_ דרערר ארײן געגאננען. א קאמ־עניצע, װי א װאי־ מיט א שטאק נעמויערט. װי א קיפע ׳םטרוי פארברענט, אײננעפאין די ווענט. די ציגל זענען אזש נע׳םמאיצן — װאלט כאט׳ט א קינד נעװעז;, א פאק מיט װעקםלען נעבליבן אין די הענט, ױארעמט ביז הײנט אונטערן פאזוך — ערקמע י ידענע א םיידל, װי א פאסנע. ׳שידוכים ביז איבערן פאס. נע׳שטאדבן אויף די א״נענע הענט, מיט די אײנענע הענט באנראבן. זיהאבן מורא נעהאט צוצונ״ן די חברה קדישה, ׳םיכורים, װער דארה זיי״ן א ״דענע, א מאמע, אן אלמנה, און אלײן א קברנטע פון איר פלײש און בלוט. צ ו ו י י ט ע ר י י ד צװײ זין און אײן טאכטער אין אמעריקע י׳עב; א נוטן טאג, כיהאב נעחל׳טט און נעבעמן זיך, און זי האט ברױו ממש מיט שטיקער בלוט נעישריב;, ׳םיקט א שיפםקארט. נעמט די אלטע טאטע-מאמע צו זיך — מיזאגט, אז איר קענט שליננען נאלד און זילבער. װי די שװארצקינםטלעך און אז איר דארםט שפײט איר אוים צוריק אומנעצ״לט, פונקט װ־פל איר דא־פט. ערשטע יידענע טידארף זײן קארנ אויף א װארט, אזוי ײי אויף א רענדל. נאדיר, א ײד האט זיך צעדברט. ערשט ער י יד אזא ערל איז נעסערלעך, בעסער זאל ער װיםן דעם אמת. אז־םט קען אזא א קײלן אלע װי חזירים. צװייטע יידענע בעסער ניט טאקע א קוק צו די שינעם איר קענט דאך עפעס צולײנן אן אויעך דריטע ײדענע מײן נעשרײ: צופוס בײנאכט צו נײן איז מען מערער אפנעהיט, ײי מיט אט דער בא;. נאר װער הארכט דען? אז מיקריכט אלײן אונטערן מעםער — (װייזם אן אויף א םאנספעי־־ויז) א" װען נישט ער, מײן אלטער ראםער םערטע ײדענע װאלט ניישט אין די הויזן נעדאםט. װאלט איך םון ארט מיך נישט נערירט איך בין א ״רענע. נאר איך האלט. אז א ײר דארר״ ב״ם לעבן זארנן פאר א קבר ישראל און פאר א קר—״•־ און רא — אין ײענ — אין אזא ײענ — צ װ ײ ט ע ר ײ ד מיאיז ראך י׳״ױין אײנער אין ׳טטאט נעװעזן. סײדן די הינט קערן צו חברה קדישה — ױעלן ברעננען צו קבר ישראי, און די נויפ װעלן זאגן קדיש — יאקאש זענען דאך ״רן אנטלאפן און טאקע מ־ט דער באן, מיצאלט א רענדל פון א קאפ, נו מילא. א קאפ א רענריי איז דאך װערט פ ו י ע ר ׳םא: (•דם״ם ^וגים אוי,ס) זי גייט, צ• ני׳טטץ נײןי עיזי אוייז אײערע ײיסטע און שװארצע נ׳שמוח, אויף אײערע מאמעפ קעפ, אויף אײערע קעפ און אויף איערע קינדערם קעפ (רייסם אויף אדע טירן און ג״ט. די םירן •םםייען א״ן און ז״נע םײם קלינגען אין דעי •םטייקיים נאך לאנגע יגעיס׳) ע ר ׳ש ט ע י י ד ע נ ע געלויבט היצם יתברך אבי מיאיז אריבער ב׳סלום צווייטע יידענע ער איז מיר עפעם ני׳שט אװעק אינגאנצן, א ליאדע רנע װעט ער זיין צוריק. און טאקע מיט די שכנים ק י נ ד מאמע, איך האב מוראן