Literarishe bleter · 1929-04-24 · 17-18 (24.4.1929) · p. Seite 338

, בזטםסר. 12ם. 17-18 /1—260) 1ײס 338 * פון ס״ז נידערילער, פױערי׳עער נ$רע — ניטע, ט׳פעפע ני׳עט, איך בעט ד־ך... ריהאט ד־ין קאפ — א האק, צעהעיפט אויר העלפטן צװיי די פאיישן פון די ערדן אין צעדויט די אויערן פון ז־יערע אוטענרן, אז דו ײייםט אליין שוין ני׳נ׳ט אין װאסער ״קוב זיך א קער טון און זיך ײענדן — ניטע, טשעפע נישט, איך בעט דיך... זאיצ דער פויער דיטן קײארן בױםט װי יעדער, ײי א פאםטוך פון די שאאפנדיקע יאטען. פ־אע זשטעניעם װייפע טר־־כטן פון די פאאקסן זיינע שעפן אט-א-דא אין ב־דנע נריבא — און דיך בענט״טן װי א טאטען פאר די פריינמאעכע גענעדער, װאם דו האםט נישט קיין םאריבא, און דו אאזט, אז נאבן ׳טטארבן זאא דער נאח א־ב פארשאעפן — נימע, ט׳עעפע נישט, איך בעט דיך... ד, ארויכצונעטען זיך די איינן פון די אעכער, ײי צײיי נאיט׳טיקע קינזשאאן פון די שיידן, . און ניריקע אין ד־ באהעאטעני׳טן און פארבארנענישן דיינע זיי אריינצושטעכן, און דערנאכדעב נאך צוריק א רים טון זיי באפאעקטע טיט די אײטערן םון דיינע פריידן — װ־ קאן טען נאך א נרעסערן נצחון װי אזא דערנרײכן:... ־א איינן -ארעײאנ־עם — אט די אאע כאטקעאעך — פון אאט;, טו־טן גראיי םאפיעהען, ׳טו־ן יארן הונדערטער טימ קעפ אראפגעאאזטע און פאריאושטע, זיי הימן, אפ׳ט־ ײעט נאך עטעץ פארט צע׳טמערן די טט׳ט׳אה פון צעהואיעטע גע׳טרײען, און זײ ײעאן קאנען ראטעװען זיך אויך די ניכע פאיטה-טאכנדיקע פאיטן... רא זיצט דער היטא אויכנערר״ט קאפויער, ווי אײנגעניטעוועט טיט פעםטע ניטן — אזא נײאאדאײנער באויעד טעאער פוא ט־ט אויסנעפרעםטע, כםארעדיקע קעזן, און נאו־בט שוין נישט אפיאו, אז סיײעט א הונגעריקער קומען נאך אים שאום ביטן און א נעם טון זיך צו א־ם פון אפנרונט אויפצוא״זן... נאיטש־קע קינזשאאן אין דיין טיך אר״נצו׳עטעאן, אז זיי זאאן דארט נ־יטט בא״בן אינן — קען טען דען נאך עפעכ טערער װעאן, פיאיז דען נישט דער זינ פון אאע זיגן?_. די. קאויסטער אויפנעײיכערטער — א ײיים־תכריכיטדיקער י׳טיש אין א נרינעם אויפגעבאאזענעם ציאינדער, האט זיך צוגערוקט באאענט׳ען צו דער דײינע םיט געזעצטע הדרתפניטדיקע שפאנען, און נענוטען אנפארטרויען איר פיא פודות פון טאנאיטקעפ הייאיקע, װאם האבן פיצאעך קינדער, ק־נדער תטיטותדיקע, נאייך װי ׳םעפעאעך במיאויניק, און זיי װייםן נישט םון װאגען. דײינע א״כט; טםתטא זענען אננעפאױנן פון א פרעטדאאנד באטשאנעם דורך עטעצנם באםעאן, און געברעננט אויפ פאינאען קרעפטיקע אין נעםט, אין ה״איקער אזוינע טייערע טתנות, — װייס• איער נישט טאנאשקעפ — טטשיכט װייטער ישש—צי זיי זאאן קאאנן, צי זיי זאאן קײעאן, װייא ראם כאײען װעט פאר׳טטעאן ז־י רעם װענ, — א ׳טטן צו די קװאאן םון די אויטערע איקאנעם... עצהט דװינע: כיבין א נומע טאטע, און איך האב א ׳עויס, ײאס נרייט איז יעדן איינעם אויםצונעמען, <א ריעדן טידן און טנוחה-זוכער, עםן איך פון אאנד פון ד '־ :עם אויף די טויערן און טיר[ —